Serenade

Even voelt het
alsof
we terug
in de tijd zijn

Zo snel gewend
aan jij en ik
samen
ons huis
ons bed
ons leven

Vanochtend ben je vertrokken
ik ben blij voor je
maar
ik mis je
ik denk
de hele lange dag
aan jou

Oost Duitsland
jeugdvriend
"Kom je terug?"
"Ja," zeg je lachend,
en
je houdt me stevig vast
"Natuurlijk kom ik terug."

Over 48 uur
zijn we weer wij
samen,
tegenwoordige tijd.

Een half jaar later

 

De tijd vliegt... de buren komen al weer langzaam terug van hun vakanties. Helaas...niet dat ze terugkomen natuurlijk, maar dat de vakantie al weer bijna om is.
   
Een half jaar later, een half jaar verder, een half jaar is voorbij, sinds 1 februari jongstleden, de dag dat hij kwam om te blijven.
We hebben het geweldig samen en het kost ons onverwacht weinig moeite om zomaar samen verder te gaan. Twee alleengaanden met verleden en achtergronden die zomaar samen komen. Nou ja, zomaar, wie hier vaker komt weet dat het heel wat voeten in de aarde had, en dat we het bijna niet meer geloofden dat het ooit nog zou gaan gebeuren.
     Hij doet erg zijn best om snel en goed Nederlands te leren, en ik ben beretrots op hem. Af en toe voert hij al een echt gesprek in het Nederlands en stiekem welt er een traan in mijn ogen van trots en geluk.

Het lijkt of we het beste in elkaar naar boven halen; ik mag mijzelf wel  wanneer en hoe ik met hem ben. We leren van elkaar, zoals we van het leven zelf leerden, en nu als resultaat, zijn we in staat om zo nu en dan het geluk van de ander boven ons eigen geluk te stellen. We gunnen elkaar leuke dingen, we stellen belang in elkaars ontwikkeling, we zijn graag samen. We hebben het goed.

En toch, zo na een half jaar, is er opeens een raar gevoel. Ik kan mijn vinger er niet opleggen, maar ik voel mij anders dan eerder... We zijn allebei gevoelige mensen dus voel ik zijn stemming, al kan ik het nog niet thuisbrengen, en ik voel mijn eigen stemming, ook al kan ik die nog niet helemaal thuis brengen. Het is tijd om even stil te staan en terug te kijken naar het eerste half jaar. 
    
Mijn lief mist soms landgenoten om zich heen, zijn eigen taal spreken, attaya drinken etc. Dat gaan we nu af en toe regelen. Gewoon, even Gambianen onder elkaar, Mandinka, of Wolof, of wat dan ook spreken, herinneringen ophalen, slappe lach om niets, en ga zo maar door. 
     En ik? Ik ben trots op hoe we elkaar de ruimte geven om onze eigen gang te gaan binnen ons samen zijn, maar toch merk ik dat ik moet leren om die ruimte ook te nemen. Na jarenlang moederen ben ik een beetje verleerd om mijzelf de ruimte te geven, ruimte om te schrijven, te schilderen, te bezinnen, niets te doen. Dat soort ruimte. Zo leren we steeds onze bijzondere band verder te verstevigen.

    Op naar het volgende halve jaar...

Over fitness en de spirituele maand

Enkele weken geleden heb ik me eindelijk weer opgegeven voor fitness. Het leek me een goede besteding van mijn vakantiegeld dit jaar om een abonnement te nemen en zo mijn voornemen om weer twee keer per week te fitnessen gestalte te geven.
Zo gezegd, zo gedaan. Nieuwe sportschoenen aangeschaft, en daar ga ik. In principe iedere dinsdag en donderdag. Ik ben niet fanatiek en het moet leuk blijven, dus ik begin rustig aan met een rondje oefeningen van ongeveer 45 minuten. Ik fiets, rek mijn benen, sterk mijn rug, oefen mijn buikspieren -oeioei- en roei. Lekker. En ik loop heen en terug ongeveer een kwartiertje. Mooi toch.
En nodig, want ik doe veel zittend werk als schrijver/ vormgever.

Enkele jaren geleden ben ik Moslim geworden, en ik ben zoekende naar een vorm die bij mij en mijn culturele achtergrond past. Ik voel me het meest aangetrokken tot de Soefistische tak van de Islam, de mystieke weg.
De Ramadan, de vastenmaand voor de Islamieten, heeft me altijd aangetrokken, en vorig jaar wilde ik mee doen, maar dat was ingewikkeld, ik had geen ervaring, noch kende ik anderen die vastten, dus uiteindelijk heb ik het laten gaan. Maar dit jaar is eindelijk mijn lief in Nederland, en met hem samen is het een stuk gemakkelijker. Ik leer van hem de bidhoudingen en we bidden samen. Ik ken de tekst nog niet maar kan die zelf invullen, en hij bidt voor en ik volg hem. En ik vast, samen met hem.

Het voelt goed, de Ramadan. Een periode van meditatie en Mindfullness. Bezinning op mijn leven, mijn relaties, en vooral nadruk op mijn verbinding met het grotere geheel, met God, Allah, het Universum. Overgave, Dankbaarheid, Bescheidenheid, Verbinding,  dit zijn enkele kernwoorden van deze bijzondere maand. Ik had me niet helemaal gerealiseerd hoe bijzonder het is om dit met mijn allerliefste samen te ervaren. De gebroken nachten in het begin door de gebeden, de loomheid tegen de Iftar, het breken van de vasten, de smaak van Quinqeliba, Afrikaanse thee, die nooit zo bijzonder was als tijdens het breken van de vasten, wanneer we bijna twintig uur niet hebben gedronken - en dat met dit weer- en ook het gestuntel met mijn stijve spieren na het opstaan tijdens het gebed...en het eindeloze geduld van mijn lief, dit alles maakt deze maand zo liefdevol en bijzonder en verdiepend. Prachtig.

Maar...
Fitness en Ramadan, dat is een ander verhaal. Al twee weken nadat ik ben gestart met fitness  begint de Ramadan. Wat nu?  Natuurlijk ga ik gewoon fitnessen, neem ik me voor. En dan gaat de temperatuur omhoog...35 graden, vasten en dan nog eens fitnessen, wel een beetje veel tegelijk.
Ik luister goed naar mijn lijf, en probeer zo weinig mogelijk te zweten (vochtverlies) en 's nachts tussen 10 en 3 uur zoveel mogelijk te drinken.

Bijkomend gevolg van het vasten is dat we zo gezond mogelijk eten; omdat we maar één keer per dag eten, letten we extra op dat we gevarieerd en lekker eten. Tot mijn verbazing vind ik het heerlijk om uren in de keuken te staan en maaltijden voor te bereiden.( ik vind het overigens ook heerlijk als mijn lief uren in de keuken staat en ik kan relaxen). Ik gun mezelf ook extra rust, wat eigenlijk heel lekker is en ik misschien na deze maand ook wel er in probeer te houden.

Al met al is het een bijzondere tijd. Ik ben ook wel trots dat ik weer fitness, en ik ben trots dat ik vast. Mijn bezigheden pas ik een beetje aan, zo vind ik het fijn om 's avonds om tien uur thuis te zijn en samen met mijn lief het vasten te breken.

Vol_ledig

Zo, dat is een tijd geleden!
Langzaam probeer ik de draad weer op te pakken van waar ik was gebleven voordat...
Leeftijdgenoten van mij beginnen vaak een beetje af te bouwen... ik begin nog eens opnieuw....

Jaren hebben we er naar toe geleefd, bijna niet meer gelovend dat het nog zou kunnen gebeuren, maar hier zijn we.. Eindelijk samen.

Het huis werd een thuis. Figuurlijk en ook letterlijk.  Op deze foto's zie je hoe mijn lief een terras heeft aangelegd. Nooit eerder gedaan, en zomaar opeens omdat de buurman wat steentjes over had een terras aangelegd. Ik ben heel trots.


Het is wel grappig wat er allemaal verandert. Opeens heb ik meer contact met de buren. Hoor ik er meer bij nu ik deel van een 'stel' ben? Of komt het gewoon omdat mijn lief zo'n ontzettend mensenmens is: ontwapenend, vriendelijk, open...
Hoe het ook zij; zand en worteldoek kregen we van een andere buurvrouw, gereedschap konden we van diverse mensen lenen, en na een paar lange dagen op de knieen in de tuin was het terras daar. Weg met het oude grind waar van alles doorheen groeide en dat me mateloos ergerde.

Natuurlijk vroeg ik me regelmatig af hoe dat nou zou gaan, dat samenwonen. Ik had nooit eerder samengewoond. Wel met de zoons maar niet met een partner.  Hoewel getrouwd in 2011, zijn we nu sinds vier maanden eindelijk echt samen. Wel, ik moet zeggen dat het echt al onze verwachtingen te boven gaat. Wat een feest!!!

Zoveel goedheid die nu mijn kant op komt, het is soms overweldigend.
Van twee levens een leven maken, dat is niet niks.
Langzaamaan begin ik nu de draad van mijn eigen leven weer op te pakken en in ons gezamenlijk leven te verweven. Langzaam, langzaam begin ik weer te schrijven en ik heb me opgegeven voor fitness. Het willen zorgen voor elkaar kan makkelijk een valkuil zijn en dus proberen we ook allebei te zorgen voor onszelf. Zo veel liefde voor elkaar. We halen het beste in elkaar naar boven.

Ja, deze man was het meer dan waard om zo lang op te wachten.

Weven

het is niet niks
jouw wereld, mijn wereld, jouw, mijn, mijn,
wordt beetje bij beetje ONS
mijn hele leven geef ik mijn eigen geld uit,
en nu overleg ik met jou,
          zullen we dit of zullen we dat
ik wijs je er met nadruk op
dat mijn huis ook jouw huis en bijna ons huis is
           en het verbaast me
           dat ik niet bang ben,
           en ik ben trots
           op hoe ik het doe

dicht bij mezelf
          luister ik naar de rand
          waar we allebei
          niet overheen moeten gaan
aftasten, liefdevol aftasten,
met respect, heel veel respect
en vooral genieten,
         verwonderen,
         dankbare overgave
aan de liefde zonder grenzen
gebouwd op een stevig fundament
van zes jaren tussen hoop en angst en hoop

ik ben de schering

jij bent de inslag

samen vormen we

een gouden weefsel

van onze diepe liefde

8 Maart Vrouw-en-dag

 

Vandaag is het 8 Maart... Alweer...

25 Jaar geleden verwachte ik opnieuw moeder te worden, waarom? Ik was pas de 21e uitgerekend. Maar ja, ik was bij de eerste zoon twee weken voor de uitgerekende datum bevallen, dus nu verwachte ik wel drie of vier weken eerder te bevallen. Viel dat even tegen toen ik aan het eind van de dag mijn tweede zoon nog steeds binnen in mij droeg...

          Vrouwendag: Het moederschap leerde mij dat mannen en vrouwen, ook in Nederland, niet helemaal gelijk zijn. In maatschappelijk opzicht, de andere verschillen had ik al eerder ontdekt...

Precies vijf weken geleden kwam mijn allerliefste naar Nederland en voor het eerst in mijn leven woon ik nu samen, eindelijk, want we zijn al in 2011 getrouwd. 

          Vrouwendag: Het in een, wat ons betreft, eindeloze relatie zijn, leert mij hoe het voelt om door de allerliefste als een koningin te worden behandeld...als koningin naast mijn koning.

8 maart Vrouwendag

Ik groeide op in het besef dat mannen en vrouwen weliswaar niet hetzelfde zijn maar dat ze wel gelijkwaardig zijn. Net als mijn broers konden en mochten mijn zusje en ik alles worden dat we zelf wilden, voor zover we daar de capaciteiten toe hadden. Ik ben opgevoed door een sterke vrouw die 'er alleen voor stond' sinds mijn vader heel vroeg overleed. Ik werd zelf ook een vrouw die 'er alleen voor stond' door omstandigheden.

     Vrouwendag: Vrouwen kunnen de wereld aan, vrouwen kunnen kinderen krijgen, en vrouwen kunnen koningin zijn. 

Als samenwonende vrouw leer ik alle aspecten van het vrouw zijn in mij te verenigen: Moeder, dochter, minnares, leerling en lerares. 

     Vrouwendag 2015:  Ik heb mij niet eerder zo gewaardeerd en gelijkwaardig gevoeld als in deze relatie met de allerliefste die 6.000 km hier vandaan werd geboren, wij zijn Moslim, er is een leeftijdsverschil van 15 jaren tussen ons, en toch....

Ik lees het programma van de plaatselijke Vrouwendag. Het ziet er interessant en boeiend uit en ik ben zeker van plan te gaan, totdat...ik beter kijk om uit te zoeken waar ik precies heen wil gaan. Een voor een vallen er onderdelen af; ach, dat kan ik thuis ook, en ach, dat doe ik al... Wat overblijft is de bijeenkomst met Kaouthar Darmoni. Wow, Buikdans, zie ik op haar site. Ik ben meteen geboeid; deze zomer ontdekte ik de enorme kracht van de buikdans, het supervrouwelijke gevoel dat buikdans geeft en het rechtstreekse contact met het Goddellijke. Maar toch, ik heb geen behoefte aan een verhaal over... en beslis dat zo gauw het kan ik weer les neem bij Roos. Ik kan niet wachten!
Tsja, de Afghaanse maaltijd, die lijkt me natuurlijk niet te versmaden. Dat zou een reden zijn om te gaan, maar ik weet nog niet of dat genoeg reden zal blijken, zo aan het eind van de dag.

       

VROUWENDAG 2015: Wat betekent vrouwendag voor jullie?

En ze leefden nog lang en gelukkig...

Jarenlang leefden we met het idee dat ik naar Afrika zou vertrekken, en dat mijn lief en ik daar samen zouden zijn. Helaas bleek het op een gegeven moment gewoon niet mogelijk, vanwege allerlei redenen. Vorig jaar was daardoor misschien wel ons moeilijkste jaar: Hoe verder? Hebben we wel een toekomst samen? Hoe lang moeten we nog ver van elkaar deze relatie onderhouden?
Om een lang verhaal kort te houden: HIJ IS HIER!!!
De laatste mogelijkheid om samen te zijn bleek als hij naar Nederland zou komen. Nadat we de beslissing hadden genomen om een poging te wagen, volgde er een enerverend jaar. We durfden uit bijgeloof niets aan vrienden en familie te vertellen. Liefkozend noemden we deze missie ons NP, New Project. Steeds kwamen we een klein stapje verder en we wilden het vaak wel van de daken gillen...

Vanaf de eerste stap; het via Bol.com op laten sturen van het Nederlandse lespakket voor de inburgeringscursus, tot uiteindelijk gisterochtend vroeg de eerste blikken op Schiphol: Wat een traject... De stille voorpret, langzaamaan wisten een paar familieleden en nabije vrienden dat we hier mee bezig waren.
Hiernaast zie je het 'Welkom thuis' affiche dat ik maakte voor mijn allerliefste. Wat werd het zwaar die laatste week. Meer dan een jaar hadden we elkaar al niet meer gezien, maar ook het feit dat ik nooit eerder samen heb gewoond, maakte het een spannend project.
Een nieuwe start, een nieuwe levensfase.

Iedereen is blij voor ons en laat dat merken, waardoor ons weerzien een behoorlijk emotionele lading erbij krijgt. Hier in Nederland krijgen we lieve kaartjes, een grote boodschappentas vol met lekkers, een taart en een royaal ontbijtje voor de eerste ochtend. Familie die zo vroeg in de ochtend aanwezig is om mijn lief op te halen. Geweldig.
Dan gaan de koffers open (15 kg overgewicht probleemloos ingecheckt) en komen alle verhalen van familie en vrienden die ik ook al een jaar niet gezien heb. Ik word overladen met lieve woorden, prayers en heel veel cadeautjes. Een rib uit het lijf voor iedereen, dat weet ik. Ik voel me geliefd en bijzonder.

Maandagochtend heel vroeg, rond half vijf, schijnt de maan in mijn gezicht, het heeft iets magisch, alsof ik word aangeraakt. De allerliefste ligt naast me, veilig en slapend. We hebben het gered. Natuurlijk lukt het me niet om verder te slapen en daarom zit ik zo vroeg in de ochtend aan de computer en schrijf dit stukje.
Klaar voor de gezamenlijke toekomst, ons leven samen, waar we zoveel geduld voor nodig hadden, en dat nu echt is, ook al kan ik het nog niet helemaal bevatten, maar vol vertrouwen mede door de stevige basis die we in al die jaren hebben opgebouwd. Ik ben gelukkig en de allerliefste en ik voelen ons de rijkste mensen op aarde.

sǝɾʇnɐǝpɐɔ

˙˙˙uǝdɐןs ǝɾʇɥɔɐu ɟןɐɥɹǝpuɐ ƃou 'ʎɐʍ ǝɥʇ ǝʎq

˙sɯos pǝoƃ oz sı uǝʌǝן ʇǝɥ 'ʍoʍ˙˙˙ʇɟǝǝƃ ǝƃɐɹpɾıq ǝɯoʞןǝʍ uǝǝ ǝıp ǝpɯǝǝɹʌpןıʍ uǝǝ sɟןǝz

˙uǝʌǝןǝǝɯ ǝıp ǝıןıɯɐɟ uǝ uǝpuǝıɹʌ uǝ uǝʇɥɔɐpǝƃ ǝıooɯ ǝıp ןɐ 'uǝʌoןǝƃ ǝʇ ʇǝıu ˙ɟɐ ǝɯ do uǝɯoʞ sǝɾʇnɐǝpɐɔ ןǝǝʌoz

http://www.hoejetypt.nl/ondersteboven.php

Laptop top top

Dag en nacht zit ik aan mijn laptop, natuurlijk zijn er tussendoor ook wel tijden dat ik gewoon mijn leven lijd, los van het wereldwijde web. Ik moet bekennen: voordat ik ga slapen kijk ik altijd nog even of er een berichtje is van de allerliefste, en als dat er niet is blijf ik soms besluiteloos hangen om te zien of hij nog online komt. 's Ochtends gaat dat net zo, het eerste dat ik doe is checken of er die nacht nog mail is gekomen van mijn verre lief. En soms zijn we urenlang aan het chatten. Tsja, als dat je enige contactmogelijkheid is.
Daarnaast hou ik mijn eigen site, mijn weblogs en facebook- pagina's bij, en ik werk veel van mijn (aan- )tekeningen en ander kunstwerk uit op mijn laptop.

Het is dus helemaal niet zo gek dat er langzaam aan steeds meer uitvalt: De accu is al een tijd wijle, maar ach, hij kan nog op stroom. De CD/DVD speler en brander kan ik al lang niet meer gebruiken, dat maakte het lastig om programma's te herinstalleren na een crash enige tijd geleden. En nu de laatste tijd heeft hij nieuwe kuren, volkomen onverwacht valt het scherm uit en dan kan ik niets meer. Ik kan de laptop alleen op de harde manier uitzetten en tot nu toe komt het beeld weer terug wanneer ik hem daarna weer aan zet.

Maar hoe lang blijft hij nog mijn trouwe metgezel, en ik kan niet zonder op het moment. Ik wil niet zonder deurtje naar het wereldwijde web. Dus ging ik me oriënteren. Er zijn tegenwoordig heel veel tweedehands laptop verkopers. Redelijke prijzen, en misschien betrouwbaarder dan kopen bij een particulier?! De prijzen vielen me niet echt mee. De allergoedkoopste vond ik te mager, en de wat betere liepen gauw naar de €200.00 of meer.

Om een lang verhaal kort te houden, ik heb twee weken geleden een mooie laptop via Marktplaats kunnen kopen voor een hele redelijke prijs. Natuurlijk blijft het een gok om via Marktplaats, dus van een onbekende een tweedehands laptop te kopen, maar het risico verklein ik meestal door van te voren een mailwisseling te voeren. Zo krijg je een indruk van een potentiële verkoper: Geeft hij/ zij uberhaupt antwoord?  Word je een beetje fatsoenlijk aangesproken? Heeft iemand verstand van zaken? Waarom wordt het betreffende item weggedaan? etc. 

Deze laptop was een Asus UL80VT-WX059V, 14" laptop met windows 7, 4 Gb intern en harde schijf van 500 gb. Ik heb hem opgehaald aan de andere kant van het dorp, en de verkoper en ik bleken elkaar zijdelings zelfs nog te kennen. Dat geeft een vertrouwd gevoel. Ik betaalde €125.00 en ben sinds die tijd bezig met herinstalleren, beetje extra schoonmaken etc. Leuk dus!

          En toen... zag ik deze week NOG een mooie aanbieding op MP...namelijk: Laptop Asus x58c nooit gebruikt dus gewoon nieuw. Een 17", en inderdaad heel schoon, want niet gebruikt. Niet te geloven toch zo'n mooi aanbod. En dus ging ik gistermiddag naar een aangrenzend dorp waar ik voor €100.00 nog een leuke laptop haalde.

Beetje overdreven? Misschien, maar nu kan ik rustig mijn documenten overzetten voordat de huidige laptop het definitief begeeft. Omdat ze alle drie van Asus zijn kan ik onderdelen verwisselen indien nodig. Dus... mijn vervanger staat klaar...en ik heb een leuk cadeautje voor iemand die binnenkort jarig is. 

Niet verder vertellen dus...

Schrijfwedstrijd

Het is zondagochtend, amper negen uur, en ik heb al een verhaal geschreven voor een schrijfwedstrijd.
Het gaat om de wedstrijd Unplugged van Schrijven Online/ Schrijversacademie. De opdracht is: Verwerk deze zin in je inzending: 'De telefoon, internet, televisie - alles gaat uit. Je slaakt een zucht.'
Met deze wedstrijd kun je een en opleiding naar keuze krijgen, die 1,5 jaar duurt, ter waarde van €1950 van de Schrijversacademie . Lijkt me GEWELDIG! Ik weet al welke opleiding ik zou kiezen, namelijk de opleiding Kinderboeken schrijven. 

Ik heb me laten inspireren door de droom dat mijn lief en ik ooit samen zullen zijn en dan rechtstreeks kunnen communiceren, dus zonder telefoon of internet. Ik heb net geteld dat we alleen dit jaar al over de driehonderd mails aan elkaar hebben gestuurd!
We hoeven dan niet meer bang te zijn voor telefoonstoringen of het uitvallen van het electriciteitsnet, ja inderdaad NAWEC, voor de kenners. Het nieuws op de televisie over bijvoorbeeld Ebola, kan dan ook niet meer direct ons samenzijn beïnvloeden. Dat zou toch geweldig zijn.

Hoe lekker is het om te dromen, is het niet over het eindelijk samen zijn met mijn grote liefde dan is het wel over het winnen van de wedstrijd/ schrijfcursus.

Opsteker 8

Opsteker 3

Bijzonder

Een hoofd vol gedachten, maar niet hetzelfde als anders. Er is iets aan het gebeuren al weet ik nog niet precies wat.
     Ik zit midden in het verhaal 'Het verloren symbool' van Dan Brown. Dit is om meerdere redenen opmerkelijk; ik heb nooit de behoefte gevoeld om iets van Dan Brown te lezen. Het is een wat onvolwassen neiging van me om boeken die door iedereen worden geprezen als niet boeiend af te doen. Dat blijkt wel weer, eenmaal begonnen kan ik bijna niet stoppen, ondanks de vorm.
Het is namelijk een zogenaamde Dwarslezer, met irritant dunne pagina's, waardoor ik er steeds een paar tegelijk omsla. Het verhaal gaat daardoor onbegrijpelijk verder en zo gauw ik daar achter kom moet ik weer terugzoeken naar waar ik was gebleven en waar het verhaal wel verder gaat. Maar het IS spannend!!!
     Het verhaal is voor mij op dit moment ook emotioneel om te lezen. De schrijver vertelt veel over Vrijmetselarij. Dit is een genootschap, een orde, die voortkomt uit de oude mysteriescholen. Er gaan rare verhalen rond over Vrijmetselarij, zoals over alles waarvan mensen niet weten hoe het zit. Ik ben er trots op om te lezen over Vrijmetselarij en om de manier hoe Dan Brown hierover schrijft. Misschien klopt niet alles maar hij brengt het respectvol.

Ik voel me deel van een eeuwenoude traditie en ontroerd nu ik zelf net mijn eerste inwijding achter de rug heb. Een inwijding die heel veel indruk heeft gemaakt, en nog steeds doorwerkt. Het is moeilijk uit te leggen wat er met me gebeurt en wat de invloed is van mijn inwijding, maar het voelt als een transformatie. Alsof ik een nieuwe weg ben ingeslagen, wilde ik zeggen, maar dat is het niet. Het is alsof ik dezelfde weg met meer overtuiging ga. Zelfbewuster en vol vertrouwen in het grote geheel, het Universum, of om in stijl te blijven, de grote Bouwmeester. Ik ben benieuwd waarheen dit alles mij leidt.

Hoe kwam ik erbij om 'Het verloren symbool' te gaan lezen? Ik schreef mijn lief over mijn toetreding tot een vrouwelijk, op de Vrijmetselarij gebaseerde, orde. Eerlijk gezegd vroeg ik me af hoe dat over kwam bij hem. Mijn man woont in een ander deel van de wereld en we hebben voornamelijk contact via e-mail, waardoor niet alles dat ons bezighoudt  rechtstreeks besproken kan worden.
Net op dat moment mailde hij dat hij 'Het verloren symbool' aan het lezen was, en dat hij het zo mooi vond dat hij het zelfs een tweede keer leest. Hij zei dat ik het vast ook goed zou vinden. Daarop haalde ik het boek in huis om het toch maar eens te proberen. Direct de eerste pagina's viel mijn mond open van verbazing en herkenning.

Op zesduizend kilometer afstand zijn we met hetzelfde bezig. Het is voor mij erg belangrijk dat hij snapt waar ik mee bezig ben en dat hij achter me staat. Ik vind dit heel speciaal en het bevestigt voor mij opnieuw de hele bijzondere band die er tussen ons bestaat.

Een goede oogst

Koud

Zachte winter

Soms is niets meer wat het lijkt. Een zachte winter in een koud land, een koude winter in een warm land.
Een hart alleen, toch tussen anderen. Meer warmte en nabijheid dan eerder en toch....die ene nabijheid is zo ver weg.
Ik probeer te accepteren en te waarderen wat ik heb, maar...

Het is gek hoe je op het ene moment zo zeker kunt weten dat je op het goede pad zit, en dat overgave aan het grote geheel je zal helpen om je doel te bereiken, en je samen zal brengen met je lief.
En hoe het volgende moment je hart en hoofd vol twijfel lijken; hoe kan het zijn dat je op het goede pad zit als alles zo moeizaam gaat. Forceren we iets tegen beter weten in? Horen we misschien helemaal niet samen? Is het een grote zelfbedachte illusie?

Samen zijn

Vanavond vieren we het Imbolc; het aloude zaai- en ploegfeest waarbij de Godin Brigid om hulp werd gevraagd om de akkers te zuiveren en weer vruchtbaar te maken zodat ze in het nieuwe seizoen een goede oogst zouden dragen. 

Wie weet zal het nieuwe seizoen mijn lief en mij een goede oogst brengen,
 misschien vinden we een oplossing om hetzij in Afrika, hetzij hier, samen te kunnen zijn en blijven!

Slog(s) 25 Terugblik

Huisvrouw in Afrika/ housewife in Africa

Eindelijk even samen/ Together, for the time being

Wat zal ik zeggen? Roundhouse

'Massage'

Praten, praten, praten/ Keep on talking

Alles okee, of wanhoop

Maandagochtend en ik plaats een videootje van een schattig moment. Het afgelopen weekend was de grote stoere kater heel aandoenlijk met zijn pootje water uit de parasolvoet aan het hengelen, dat hij daarna van zijn poot af likte. Aaaahhh, schattig! Ja, klopt.
          Ondertussen word ik gek. Ik ben ongeveer tien dagen terug uit Afrika, tien dagen zonder de liefste.  We hebben geen idee wanneer, of waar, we elkaar weer kunnen zien.

'I am so empty and lonely without you.'

'I feel absolutely the same, I am so lost without you.'

Okee, we sturen nog een 'sumbu', een kusje mee met onze smsjes, en dat is het dan. Dat is alles dat we hebben nu, op dit moment. De wanhoop slaat soms even toe... Hoe moet het nu toch verder met ons. We kunnen niet daar en niet hier samen zijn. Wie heeft een gouden tip?

Katjes in Afrika

Zonnige ziekenboeg

Het is al weer voorbij. We keken er bijna een jaar naar uit, ruim drie weken samen, wat een luxe!
Het is niet niks om maanden en maandenlang alleen via e-mail contact te hebben met de allerliefste en misverstanden liggen dan soms op de loer. Het is onvermijdelijk dat je je weleens afvraagt waar je nou eigenlijk mee bezig bent. Tot we elkaar zagen, en weer zeker wisten: Oh ja, dit is het toch echt!

De eerste dagen bleef ik in en om het huisje, om een beetje te acclimatiseren, bovendien moest de liefste nog een weekje werken en daarna zou hij vrij zijn. Zoals je op de foto hiernaast ziet, is het geen straf om thuis te blijven.
Maar toch... die eerste dagen thuis liepen onverwacht uit tot bijna drie weken aan huis gebonden. Ik weet nog steeds niet wat de directe aanleiding was, ik hou het zelf op het emotionele weerzien zelf, op een gegeven moment ging ik grandioos voor de bijl: dysenterie. Mijn actieradius was ongeveer een tot twee meter van een toilet. Verder durfde ik niet te gaan. Ik zal niet in details treden, maar erg romantisch was het niet. Vreemd genoeg smaakte het eten me goed en dat werd zo'n beetje mijn enige vertier op een dag. Klinkt sneu natuurlijk, maar dit ziek zijn bleek een Blessing in disguise omdat de allerliefste en ik nu uren en uren met elkaar praatten, misverstanden konden ophelderen, vragen beantwoorden, plannen konden maken en weer veranderen, haha.
         

Hier staat Barrow op zijn rug voor een massage

Toen ik langzaam opknapte kreeg mijn lief ongelooflijke last van zijn rug, een oude kwaal waar hij al een tijd bijna geen last meer van had gehad. Hij vindt het dan fijn als ik hem 'masseer', dat houdt in dat ik op zijn rug ga staan ... doodeng. Ik heb vorig jaar een fysiotherapeut gevraagd of dat nou geen kwaad kon en die zei van niet, dus ga ik met mijn volle gewicht (!) op hem staan. Opnieuw was de romantiek ver zoek, maar we waren dicht bij elkaar en hartstikke gelukkig.
Hierna werden we allebei nog snipverkouden, haha. 

Met schoonzusje Ossei aan het koken

Gelukkig lukte het de laatste week om nog alle gewenste familiebezoekjes af te leggen. Het was heel fijn en warm om iedereen weer te zien: Mustapha (Bonu) de houtbewerker, Olimatou, Ossei (Fatou), de lieve intelligente en bijzondere schoonzusjes, en vooral opa (uncle Kebba). Olimatou met wie ik een vertrouwelijk gesprekje voerde en met wie ik naar de markt gind, en Ossei met wie ik samen heb gekookt. Nou ja samen, zij deed het meeste. En dan opa; De bijzondere man die op zijn 87ste nog eens vader werd en waarmee ik hand in hand liep bij het afscheid.


Ik haat afscheid nemen.
Op de een of andere manier voel ik me thuis op dat plekje van de wereld, mijn hart ligt er en ik heb heimwee wanneer ik weer 'thuis' ben. En dan heb ik het nog niet eens over mijn lief. Hoe kunnen we nou zo van elkaar verwijderd verder leven? Wanneer komt er een mogelijkheid om samen te blijven?
Natuurlijk zijn we daar weleens goed ziek van.

Is het echt zover?

Nog vier nachtjes slapen...
Na bijna een jaar zie ik mijn lief weer.

Ja, het is een zwaar jaar geweest. Het is lastig communiceren wanneer je alleen het internet tot je beschikking hebt. Misverstanden stapelen zich op, deels uit frustratie dat we niet samen kunnen zijn, deels omdat het Engels, onze voertaal, voor allebei een tweede taal blijft.

We kennen elkaar nu vijf jaar en zijn daarvan 2 1/2 jaar getrouwd. Een gezamenlijke toekomst lijkt verder weg dan ooit en ik moet bekennen dat ik er weleens het bijltje bij neer heb willen gooien, gewoon omdat ik het niet meer trek.
Het idee om zonder elkaar verder te gaan lijkt me nog altijd minder aantrekkelijk omdat we uiteindelijk gewoon heel erg gek op elkaar zijn, en allebei dat gevoel van voorbestemd zijn hebben.

Nog even en dan zijn we drie weken samen, en dan kunnen we heel veel praten, heel veel elkaar vasthouden en proberen te genieten van wat we wel hebben.

Even Stilte op het blog?

 

  The fool speaks, the wise man listens. 

Ethiopian Proverb

Mijn droom, mijn toekomst

In 1985 ging ik voor het eerst naar Afrika en sindsdien heb ik heimwee gehouden. Was het zo ideaal en geweldig daar? Nee, natuurlijk niet, maar ik was er thuis. Ik was er thuis zoals ik me in Nederland nooit thuis heb gevoeld.

            Het duurde tot 2008 voordat ik weer terug was. Bijna twintig jaar had ik heimwee gehad, en trouwens ook nog twee kinderen opgevoed in de tussentijd. “Tussentijd’, hm, dat is toch een opmerkelijke uitdrukking.

Weer voelde het als thuiskomen. In mijn euforiestemming besloot ik een huisje bij kennissen op de compound te bouwen. Het huisje is prachtig en enige tijd noemden we het ons kleine paradijs.

            ‘We’, ja, want inmiddels was ik er de liefde van mijn leven tegengekomen. Zo zeker van elkaar en onze liefde dat we in 2011 in het huwelijk traden, er van uitgaande dat we ons leven samen zouden kunnen leven.

            Helaas, nu in 2013 weten we minder dan ooit hoe we dat zouden kunnen realiseren. We willen samen in Afrika leven. We hebben een huisje en we hebben een stukje grond, helaas staat het huisje niet op het eigen stukje grond, zodoende hebben we geen eigen plekje in Afrika waar we samen kunnen zijn, en waar we aan een eigen leven kunnen beginnen.

Hier begint -of eindigt- de droom.

De zon schijnt en het is nog een beetje koel in de vroege ochtend, wanneer ik de tuin in loop om de nieuwe dag te begroeten. De stralen van de zon geven het mooiste licht dat ik me kan wensen. Ik loop naar de buitenkeuken en zet water op het vuur om een kopje koffie te maken. Een bezoeker uit Nederland bracht ons een doosje Nescafé waar we tot de max van genieten. Normaal gesproken maken we een potje thee, natuurlijke thee uit de omgeving. Dat is ook lekker en zeker zo gezond.

            Mijn man moet zich, zoals vaker, haasten om naar het werk te gaan, daarom doe ik snelsnel een stuk brood in papier dat hij mee kan nemen voor onderweg.

Ik sluit het ijzeren hek achter hem en terwijl ik de heldere lucht insnuif draai ik me om.

Het zand waait door alle kieren het huis in dus het is een dagelijks terugkerend ritueel om de vloeren stofvrij te maken. In tegenstelling tot mijn huis in Nederland is dit huis vrij leeg, bijna geen friemeldefrutsels in de kamers, gewoon omdat het anders veel te stoffig wordt. Het geeft me rust, zo’n leeg huis.

            Vandaag is mijn vaste schrijfdag, en net als in Nederland ga ik één vaste dag buiten de deur schrijven. Soms ga ik in een internetcafé in de stad zitten, maar vandaag ga ik naar mijn vaste plekje op het strand.

            Nadat ik mijn schrijfspullen en wat brood en water bij elkaar heb gepakt, loop ik onze compound af en sluit het hek met het hangslotje aan de buitenkant. Na ongeveer een kwartier lopen door het losse zand kom ik aan bij de grote weg naar zee. Ik wacht in de heter wordende zon op een taxi die om de zoveel tijd langskomt. Ik heb geluk en hoef niet lang te wachten. Ik neem achterin plaats en zak met mijn achterste door de vering. Ach, als dat het enige is. Het duurt niet lang voor we de weg naar het strand indraaien, ik ben op mijn bestemming. Hier staat een strandtentje waar ze me inmiddels kennen en waar ik rustig aan een tafeltje kan zitten. Het tafeltje staat onder een bladerdak en dus zit ik hier uit de zon en met een beetje wind, en niet te vergeten met uitzicht op zee.

Niet gek toch!

Dat is zo’n beetje mijn droom. Met familie en vrienden om ons heen, en de mogelijkheid om een paar maanden per jaar in Nederland te zijn, ik ben uiteindelijk ook een moederkloek die haar nageslacht wil zien en voelen op zijn tijd.

Ik hou van een eenvoudig leven. Eenvoudig in de zin van, niet te veel spullen om me heen, net dat wat ik nodig heb. Een huisje van natuurlijke materialen voor zover mogelijk en reëel, en in een natuurlijke omgeving. Een tuin die deels wild is en deels verbouw ik groente en kruiden, misschien een fruitboom erbij. Ik vind het heerlijk om buiten te leven. Het is fijn als er wat mensen en kleine winkeltjes in de buurt zijn, maar ik ben ook graag op mezelf om te tekenen en te schrijven, onderwijl de heldere lucht opsnuivend.

De lange moeizame weg.

Het is bijna acht maanden geleden dat mijn lief en ik voor het laatst samen waren, en we hebben nog twee maanden te gaan. We hebben contact per email, gelukkig is mijn lief een schrijver en ik ook.

            We hebben elkaar te lang niet gezien en maken het elkaar moeilijk per mail, misverstanden, irritaties. Ik zit hier en hij daar en ik kan hem niet troosten nu hij zijn studie moest opbreken omdat er geen geld meer is. Ik hoor over politieke onrust en vraag me af of dat een land is waar ik heen moet willen. De eerste levensbehoeften zijn fors omhoog daar en mijn hart huilt om de mensen die de basisdingen niet meer kunnen aanschaffen: rijst, olie.

            Mijn toch al bescheiden inkomen gaat achteruit en de rekeningen worden fors hoger. Tot overmaat van ramp moet ik heel veel terugbetalen aan de belasting. Misverstand. Stom. Ach, het is maar geld… Het doet pijn omdat het mijn lief en mij nog langer uit elkaar houdt. Ik heb niet veel nodig maar soms zou ik ook een keertje overdadig willen kunnen doen in een overdadige wereld. Ik mis mijn lief.  
           Mijn lief en ik, we moeten los van elkaar het leven leiden dat ons hopelijk eens blijvend bij elkaar zal brengen. Soms is de rek er even uit en vraag ik me af waar ik mee bezig ben. Hou ik mezelf voor de gek, wanneer geef je een droom op?

Hieronder een tekening uit 2007 met als tekst:

‘Mama (Afrika), mag ik terug naar huis?’

En daarom kan ik mijn droom niet opgeven.