Nou lekker dan

Nooit eerder van gehoord, maar opeens is het er. Geen idee hoe het komt: te koude spieren? Verkeerde beweging bij rolstoelwandelen? Ik weet het niet. Natuurlijk komt het op een heel vervelend moment, drie dagen voordat we de familie in Afrika willen bezoeken. Toch fijn als ik dan een beetje mobiel ben, maar ik vrees het ergste. Vorig jaar ging lief met een gebroken enkel naar zijn familie, dit jaar heb ik een vers hielspoor.
De laatste drie dagen heb ik dingen afgezegd om mijn voet rust te geven. Vanavond liep ik een klein stukje tot het eind van de straat, om het even uit te proberen. Wat een ramp al die scheve  stoeptegels die me normaal niet opvallen, elke stap is een worsteling, bovendien word ik doodmoe van de pijn.
Een van de allerleukste (ahum) dingen is dat iedereen wel iemand kent die er ook last van heeft en me verzekert dat het heel pijnlijk is (weet ik al) en dat het heel lang gaat duren....

Waarom een gekko?

Wat ik met een gekko heb?

Geen idee, maar sinds jaar en dag ben ik gek op gekko's. De allereerste keer dat ik ze bewust meemaak is wanneer ik in een klein lemen huisje ver weg in Mali, West Afrika, in mijn bed lig. Ik hoor het geluid als van een hamertje. Het geluid is moeilijk te omschrijven.. klikklik, met je tanden op elkaar en je tong tegen je verhemelte...  Nou ja, zoiets. De buren leggen mij uit dat de gekko slecht is, onrein en dat ik hem dood moet maken als hij in mijn huisje is. Iedere nacht hoor ik gekko's en ik denk dat ik ze dood moet maken, maar hoe doe je dat? Held-op-sokken als ik ben, sla ik met de achterkant van mijn bezem tegen de gekko, die hoog tegen het plafond aan zit. Ik vind het afschuwelijk en daardoor sla ik natuurlijk halfslachtig. Oh nee hè, gatverdamme, ik sla zijn staart eraf en hij schiet weg zonder staart. Een andere nacht doe ik nog een poging en het arme dier valt precies in een emmer met water die onder hem staat. Wat nu? Ik durf hem niet te pakken. Vergeet niet dat het donker is en muisstil, op het geritsel van ander ongedierte na. Ik sta met een half werkende zaklamp in één hand, met blote voeten op een grond waar ook van alles beweegt, en met mijn andere hand balanceer ik de bezemstok hoog boven mijn schouder. Ik kruip voorzichtig terug mijn bed in en probeer niet te luisteren naar de doodstrijd van de gekko in het water.
Dat was het begin.


Jaren later, weer in Afrika, beschilder ik het huisje dat ooit mijn droomhuisje was. Links van de deur schilder ik mijn logo; spin en sjamaan, staand voor nieuwe (wwweb) en oude wijsheid inéén. Rechts schilder ik een camera en een schilderspalet. Ik denk dan nog dat het huisje een soort atelier zal worden. En jawel, ik schilder een gekko erbij. Waarom? Ik ben gefascineerd door de gekko.

Een paar jaar geleden, tijdens een verblijf in Spanje, komt er een gekko op de grond naast me zitten. Ik kijk naar hem en hij kijkt de hele tijd terug naar mij, alsof hij mijn aandacht trekt. Ik buk om hem zachtjes te aaien, maar hij springt op me. Ik neem hem langzaam in mijn handen en hij blijft naar me kijken.  Na een tijdje zet ik hem terug en nog steeds blijft hij bij mij. De zon schijnt flink en er is niet veel schaduw, hij loopt langzaam naar de border en trekt zich terug onder een blad van een struik die daar staat.

Uren later zitten we weer op het terras en benieuwd kijken we of de gekko er nog is. Hij ligt stil, alsof hij niet meer bewogen heeft, en zijn kleur is aan het vervagen. Ik laat hem met rust en raak hem ook niet aan. Nog wat later blijkt dat hij nog steeds niet beweegt, maar ook dat hij nooit meer zal bewegen. Het voelt heel raar, alsof hij iets wilde zeggen voordat hij doodging.

Het is inmiddels 2016 en ik bouw de kamer van een van mijn kinderen om tot werkkamer. Beetje bij beetje krijgt deze kamer steeds meer mijn eigen sfeer. Één van de laatste dingen die ik nog wil is een gekko op de muur. Ik zoek op het wereldwijde web naar muurstickers van gekko's en zie een paar hele mooie. Toch stel ik het steeds even uit, er is altijd wel iets belangrijkers waaraan ik mijn geld kan uitgeven.  Opeens besluit ik afgelopen maandagmiddag om er zelf maar één te tekenen. Waarom niet?
Spannend! Met een zwarte stift ga ik naar boven en verzamel moed.
Ik zet de eerste strepen, oh dat valt tegen, de witte verf absorbeert de zwarte inkt sterker dan ik verwacht. Geen weg terug. Ik lijk wel gek of op zijn minst overmoedig om uit de losse hand een gekko op mijn muur te zetten. Na wat zweten en rustig doorademen (!) heb ik nu een gekko op mijn kamer. Ik moet eerlijk gezegd nog een beetje aan hem wennen maar ik ben er toch blij mee.

Blijft de vraag: Gekko? Waarom een gekko?

Misschien is dit een antwoord:
http://www.totemdieren.nl/bereken-totem.htm
Welk dier heeft je altijd al gefascineerd? (Levens Totem)
Welk dier zie je momenteel het meest wanneer je in de natuur bent? (Reis Totem)
Tot welk dier voel je je momenteel het sterkst aangetrokken? (Reis Totem)
Betekenis van de gekko:
Gekko: Geluk en bescherming, omdat de Gekko muggen eet en zo tegen malaria beschermt.


http://dalinciart.nl/gekko-hagedis/
De gekko of hagedis kan zijn staart verliezen wanneer hij door een vijand wordt aangevallen om zo aan het gevaar te ontsnappen. Een nieuwe staart groeit dan vanzelf weer aan.  (YESSS!!!) Om die reden symboliseert hij wedergeboorte en geluk of voorspoed.
Een gekko tattoo (misschien ook op mijn muur??) wordt ook vaak geplaatst als men toe is aan vernieuwing.

Rijkdom

          'Visite en vis blijven drie dagen fris.'
Dat is wat mijn moeder me vroeger vertelde.
Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat we ooit visite hadden die drie dagen bleef. Visite, dat was een uurtje 's avonds of een middag in het weekend, en dan voor het eten naar huis... Dan zorgde mijn moeder, en later ikzelf, dat er koffie en koekjes of koffie en cake in huis waren.
          Ik herinner me een keer dat er een vriendinnetje van me langs kwam vlak voordat we gingen eten, en mijn moeder vroeg haar om even op de bank te wachten tot we klaar waren met eten. Ik vond dat volgens mij ook normaal toen. Nu ik terugdenk vind ik het onvoorstelbaar, vooral omdat dit meisje uit Curacao kwam en het vreselijk raar moet hebben gevonden dat ze niets kreeg, dat wij verder aten zonder haar iets te geven. Het schaamrood staat nu op mijn wangen bij het idee.
          Mijn moeder deed niets raars, zo zijn we opgevoed en ik denk dat je het wel herkent en misschien nog wel doet... Het maakt je geen slecht mens, nee, het is gewoon hoe je opgroeit.

En nu:

Mijn lief vraagt of het goed is dat een jeugdvriend van hem langskomt. Even moet ik slikken; verlegenheid, ik ken hem niet niet. Klein huisje, weinig privacy. Natuurlijk zeg ik ja, want mijn huis is ook zijn huis tegenwoordig en natuurlijk zijn zijn vrienden welkom.
      'Hij heeft geboekt en blijft zes dagen.'
Ik moet nog een keer slikken, zes dagen...da's niet niks, zal ik maar zeggen, maar ik weet dat mijn man geen rare figuren in huis haalt.

Vandaag is het de vierde dag en ik geniet.
Als er één groot verschil is tussen visite vroeger thuis en visite uit Afrika, dan is het dat de voorbereiding niet gestressed is, want het gaat om het gezelschap zoals mijn liefste uitlegt. Natuurlijk maak je je huis een beetje schoon en je haalt wat eten in huis, maar het gaat om de verbindingen; de vriendschap, de familieband. Het gaat om het plezier elkaar weer te zien.
          Zo kan het gebeuren dat ik af en toe in de woonkamer zit met twee mannen die ieder in een voor mij onverstaanbare taal met het thuisland communiceren. Hard, want er moet een hele afstand overbrugd worden, haha. En lang, want zo direct als hier in Nederland gaan de gesprekken niet. Soms geven ze hun telefoon aan de ander want die moet natuurlijk ook even goededag zeggen aan de gesprekspartner(s). Ik zit en laat het over mij heen komen.
Er worden herinneringen opgehaald aan vroeger, aan vrienden, aan familie. De politiek wordt besproken, vrijer hier dan in het moederland waar je toch altijd op moet passen wat je zegt. Er wordt gesproken in Engels, Mandinka, Nederlands en een enkel zinnetje Duits/ Zwitsers.

Ik word verwend want mijn lief kookt vrijwel de hele tijd. We eten samen uit dezelfde schaal, mét lepels, dat dan weer wel, want we zijn nu in Europa.
We hebben heerlijke gesprekken, voor zover ik het kan verstaan, en aan het lachen te horen is de rest ook ontspannen en warm. De mannen leren elkaar hoe ze zich in Europa het best kunnen bewegen, want al is Europa voor velen het beloofde werelddeel, toch wordt er ook veel achtergelaten aan familie en cultuur. Onze gast heeft al ruim tien jaar in de Verenigde Staten gewoond voordat de liefde hem naar Europa voerde; een oude rot in het buiten 's lands grens wonen dus. Mijn man is ondanks eerdere Europa- ervaring nog een beginneling...zo ziet hij dat zelf natuurlijk niet.

Ik geniet van de nieuwe dingen die ik meemaak, stel je voor deze rustige koraspeler was ooit een bodyguard van de president... Dat was ooit ver van mijn bed en nu zo dichtbij. Langzaam hoor ik de mannen wakker worden, en ik ben dankbaar en blij voor wat ik van ze mee- krijg. Ik geniet volop en ik voel me een rijk mens.

Doorgaan

Vroeg deze ochtend kom ik deze link tegen naar een radiodocumentaire over de stad Djenné in de Republiek Mali. Hij duurt vijfenveertig minuten en ondanks het vroege uur luister ik hem helemaal af. Het is een feest van herkenning.
Tijdens mijn studie antropologie deed ik stage/ leeronderzoek naar de relatie tussen bouwen en wonen in Mali, West Afrika. Ik was er tegelijk met een student van de TH in Eindhoven. De TH deed er al langer bouwkundig onderzoek, en in de genoemde radiodocumentaire hoor ik diverse namen die ik nog uit die tijd ken, ze zijn nog steeds bezig met  onderzoek in de stad Djenné. Ik woonde toen in een dorpje vlakbij Djenné, genaamd Sirimou.Na mijn stage maakte ik een fotoboekje dat ik in eigen beheer uitgaf (toen al, ja). Ik stuurde een aantal van deze boekjes met zelfgemaakte kaarten, terug naar de mensen in Sirimou.
En ik ging verder met mijn leven. Aanvankelijk stuurden we nog kleine briefjes aan elkaar, maar het ging niet verder dan: Hoe gaat het met je, hoe gaat het met je familie? Mijn Frans was toen al matig, en nu, bijna dertig jaar later, kom ik op Facebook onze oude vriend en helper-bij-alles tegen (Boubacar Kouroumanse), en ik kan hem niet meer spreken omdat ik het Frans niet meer beheer. Hoe suf.

Terwijl ik dit schrijf komen er heel veel herinneringen boven en ik dwaal af van de aanleiding voor dit stukje.
Nog niet heel lang geleden kreeg ik van iemand het advies om door te gaan met iets waar ik mee bezig was (en ben!!!), ook al zag ik op dat moment nog niet een bepaalde mate van succes. Sinds dit advies kom ik af en toe mensen tegen die door zijn gegaan op een moment dat ik stopte. Oude collega's, vrienden, die nu op hun gebied naam maken. Ze hebben een enorme ervaring opgebouwd die hen een meerwaarde op hun gebied geeft. Net als de personen uit bovengenoemde documentaire.
          Dat zet me aan het denken.
          Deze week besprak ik met iemand mijn levensverhaal, en ik werd gewezen op het feit dat ik zo veel verschillende dingen had gedaan. Zij noemde het dat steeds dingen mislukten en ik iets anders ging doen. Ik zie het anders. Ik ben namelijk heel lang heel snel verveeld geweest, zo gauw de uitdaging ergens vanaf was, dan wilde ik iets anders gaan doen om daar nieuwe uitdagingen te zoeken en vinden. Niet alleen qua werk, maar ook qua wonen. Ik ben heel vaak verhuisd in mijn leven.
          Pas toen ik kinderen kreeg, leerde ik dat ik het opvoeden enzo weliswaar even zat kon zijn, maar dat wanneer ik door ging (!) het vanzelf weer leuk werd, en vaak nog leuker dan daarvoor.

Kennelijk ben ik een laatbloeier en zie ik pas nu het licht!
Zelfs toen ik al kinderen had, deed ik hele verschillende dingen ernaast. Soms vanwege kortlopende contracten maar vaak uit vrije wil.

Nu, op deze leeftijd begin ik pas in te zien hoe waardevol het kan zijn om door te gaan met iets, ook al ben ik de uitdaging misschien even kwijt. Het is nieuw voor me, maar ik ga het proberen. Eerst keuzes maken, en dan op die weg door blijven gaan. Hmmm, moeilijk hoor. Ik vind zoveel dingen leuk, maar wat vind ik nou het leukste. Waar wil ik me echt aan verbinden. Of misschien moet ik juist stoppen met keuzes maken en gewoon volgen wat op mijn pad komt??? 









.

Slog(s) 25 Terugblik

Huisvrouw in Afrika/ housewife in Africa

Eindelijk even samen/ Together, for the time being

Wat zal ik zeggen? Roundhouse

'Massage'

Praten, praten, praten/ Keep on talking

Alles okee, of wanhoop

Maandagochtend en ik plaats een videootje van een schattig moment. Het afgelopen weekend was de grote stoere kater heel aandoenlijk met zijn pootje water uit de parasolvoet aan het hengelen, dat hij daarna van zijn poot af likte. Aaaahhh, schattig! Ja, klopt.
          Ondertussen word ik gek. Ik ben ongeveer tien dagen terug uit Afrika, tien dagen zonder de liefste.  We hebben geen idee wanneer, of waar, we elkaar weer kunnen zien.

'I am so empty and lonely without you.'

'I feel absolutely the same, I am so lost without you.'

Okee, we sturen nog een 'sumbu', een kusje mee met onze smsjes, en dat is het dan. Dat is alles dat we hebben nu, op dit moment. De wanhoop slaat soms even toe... Hoe moet het nu toch verder met ons. We kunnen niet daar en niet hier samen zijn. Wie heeft een gouden tip?

Katjes in Afrika

Zonnige ziekenboeg

Het is al weer voorbij. We keken er bijna een jaar naar uit, ruim drie weken samen, wat een luxe!
Het is niet niks om maanden en maandenlang alleen via e-mail contact te hebben met de allerliefste en misverstanden liggen dan soms op de loer. Het is onvermijdelijk dat je je weleens afvraagt waar je nou eigenlijk mee bezig bent. Tot we elkaar zagen, en weer zeker wisten: Oh ja, dit is het toch echt!

De eerste dagen bleef ik in en om het huisje, om een beetje te acclimatiseren, bovendien moest de liefste nog een weekje werken en daarna zou hij vrij zijn. Zoals je op de foto hiernaast ziet, is het geen straf om thuis te blijven.
Maar toch... die eerste dagen thuis liepen onverwacht uit tot bijna drie weken aan huis gebonden. Ik weet nog steeds niet wat de directe aanleiding was, ik hou het zelf op het emotionele weerzien zelf, op een gegeven moment ging ik grandioos voor de bijl: dysenterie. Mijn actieradius was ongeveer een tot twee meter van een toilet. Verder durfde ik niet te gaan. Ik zal niet in details treden, maar erg romantisch was het niet. Vreemd genoeg smaakte het eten me goed en dat werd zo'n beetje mijn enige vertier op een dag. Klinkt sneu natuurlijk, maar dit ziek zijn bleek een Blessing in disguise omdat de allerliefste en ik nu uren en uren met elkaar praatten, misverstanden konden ophelderen, vragen beantwoorden, plannen konden maken en weer veranderen, haha.
         

Hier staat Barrow op zijn rug voor een massage

Toen ik langzaam opknapte kreeg mijn lief ongelooflijke last van zijn rug, een oude kwaal waar hij al een tijd bijna geen last meer van had gehad. Hij vindt het dan fijn als ik hem 'masseer', dat houdt in dat ik op zijn rug ga staan ... doodeng. Ik heb vorig jaar een fysiotherapeut gevraagd of dat nou geen kwaad kon en die zei van niet, dus ga ik met mijn volle gewicht (!) op hem staan. Opnieuw was de romantiek ver zoek, maar we waren dicht bij elkaar en hartstikke gelukkig.
Hierna werden we allebei nog snipverkouden, haha. 

Met schoonzusje Ossei aan het koken

Gelukkig lukte het de laatste week om nog alle gewenste familiebezoekjes af te leggen. Het was heel fijn en warm om iedereen weer te zien: Mustapha (Bonu) de houtbewerker, Olimatou, Ossei (Fatou), de lieve intelligente en bijzondere schoonzusjes, en vooral opa (uncle Kebba). Olimatou met wie ik een vertrouwelijk gesprekje voerde en met wie ik naar de markt gind, en Ossei met wie ik samen heb gekookt. Nou ja samen, zij deed het meeste. En dan opa; De bijzondere man die op zijn 87ste nog eens vader werd en waarmee ik hand in hand liep bij het afscheid.


Ik haat afscheid nemen.
Op de een of andere manier voel ik me thuis op dat plekje van de wereld, mijn hart ligt er en ik heb heimwee wanneer ik weer 'thuis' ben. En dan heb ik het nog niet eens over mijn lief. Hoe kunnen we nou zo van elkaar verwijderd verder leven? Wanneer komt er een mogelijkheid om samen te blijven?
Natuurlijk zijn we daar weleens goed ziek van.

Is het echt zover?

Nog vier nachtjes slapen...
Na bijna een jaar zie ik mijn lief weer.

Ja, het is een zwaar jaar geweest. Het is lastig communiceren wanneer je alleen het internet tot je beschikking hebt. Misverstanden stapelen zich op, deels uit frustratie dat we niet samen kunnen zijn, deels omdat het Engels, onze voertaal, voor allebei een tweede taal blijft.

We kennen elkaar nu vijf jaar en zijn daarvan 2 1/2 jaar getrouwd. Een gezamenlijke toekomst lijkt verder weg dan ooit en ik moet bekennen dat ik er weleens het bijltje bij neer heb willen gooien, gewoon omdat ik het niet meer trek.
Het idee om zonder elkaar verder te gaan lijkt me nog altijd minder aantrekkelijk omdat we uiteindelijk gewoon heel erg gek op elkaar zijn, en allebei dat gevoel van voorbestemd zijn hebben.

Nog even en dan zijn we drie weken samen, en dan kunnen we heel veel praten, heel veel elkaar vasthouden en proberen te genieten van wat we wel hebben.

R.I.P. Papa Mandela

18 Juli 1918 – 5 December 2013

Hoe kan ik nou in woorden vastgrijpen wat deze man voor mij, 

voor jou, voor iedereen betekent.

Gelukkig is Liefde sterker dan de dood,

en hij zal altijd bij ons zijn.

Rust zacht

 

Even Stilte op het blog?

 

  The fool speaks, the wise man listens. 

Ethiopian Proverb

De tekening

Het schilderen heb ik al een tijdje achter me gelaten. De belangrijkste reden hiervoor is dat mijn huisje te vol raakt met al die doeken. Slechte reden, maar toch.

Het kriebelt al een tijdje. Dat gevoel van ‘het zit erin en moet eruit’, een gevoel dat me af en toe belaagt en voordat ik me herinner wat die onrust betekent ben ik meestal een paar dagen, soms zelfs weken verder. Maar ik schilder niet meer. En nu?

Gelukkig bedenk ik tijdens de ergste kriebel sinds lang, dat ik nog schone lege vellen papier in een verweg- map heb, en ook herinner ik me dat ik nog van die fijne gekleurde contékrijtjes heb. Het is even zoeken maar dan kan ik los.

Zoals meestal heb ik geen idee wat ik zal tekenen, en ik kies instinctief een paar zachte kleuren uit. Deze voorkeurkrijtjes heb ik in de linkerhand en mijn rechterhand laat ik zachtjes over het papier gaan. Als in een trance ga ik door. Ik begin met oranje, zachte lijnen over het lekkere nog steeds vertrouwd zijnde papier. Het gevoel van de aanraking van krijtjes en papier roept een oergevoel op.  Oranje, daarna een beetje roze. Zacht, hard, zachte vlekken, harde lijnen die accenten zetten. Ik vergeet alles om me heen. Eerst teken ik alleen, maar dan gaat de schilder in mij de vlakken vullen.

Ik ben klaar. De tekening ligt op een harde plank voor me op de bank en ik zit zelf in een soort kleermakerszit. Ik buig naar voren om het gruis van de conté weg te blazen. Okee, ik stofzuig zo wel even. Ik wil de tekening even van een afstand bekijken en dus ren ik naar boven waar ik me een doosje met spelden herinner. Terug beneden zoek ik naar een oude bus met haarlak om het krijt te fixeren. Het stinkt en is ongezond, maar het moet even. Psssjt, pssjt, ook dat is een oud vertrouwd ritueel. Lekker.

Voorzichtig pak ik de toch nog afgevende tekening vast en met spelden steek ik hem in het behang naast de teevee in mijn woonkamer, zo heb ik vanaf de bank goed zicht op de tekening.

Nadat ik een kop koffie heb gemaakt nestel ik me tevreden in de bank, en kijk, en kijk, en kijk. Ik ben verbaasd en stil. Jaren heb ik niet getekend, okee, wel Humbles*, maar dat is in een andere stijl, en nu zie ik een tekening die precies lijkt op hoe ik als jong meisje al tekende. Krabbels in schriften en agenda's, alles stond vol. De tekening lijkt er op maar is volwassener. De ontwikkeling gaat kennelijk door ook al teken je een tijd niet.

            Meer verbaasd ben ik over de tekening zelf, de voorstelling.

Het jonge meisje met de mijmerende blik ben ik. Nog steeds. Het verlangen naar Afrika is overduidelijk aanwezig. Toen al, en nog steeds. De Afrikaanse huisjes en de kleuren. Rechts onder zie ik mezelf terug, jaren later. Dat ben ik ook, nu, op deze leeftijd, maar het meisje is er ook nog steeds, diep van binnen.

Ondanks alles is dit het beste teken dat ik op mijn eigen weg zit. Een pad dat ik niet kan tegenhouden of ontkennen. Hoe moeilijk de weg ook is, of misschien alleen maar lijkt. Ik moet niet opgeven. Afrika zit in mijn hart, in mijn bloed.

            Kennelijk moest ik deze tekening maken om me dat te realiseren. ‘Het zit er in en moet er uit.’ Wanneer mijn gedachten me in de weg zitten grijp ik naar de mij meest vertrouwde manier om naar binnen te reizen en te ontdekken wat ik eigenlijk wel weet. En dus hou ik nog even vol, en ga door op de mij soms zwaar vallende weg van wachten en frustraties. Afrika en ik zijn één, ooit zullen we fysiek samen vallen en kan ik terug naar huis, naar mijn mama Afrika.

* Humble

Mijn droom, mijn toekomst

In 1985 ging ik voor het eerst naar Afrika en sindsdien heb ik heimwee gehouden. Was het zo ideaal en geweldig daar? Nee, natuurlijk niet, maar ik was er thuis. Ik was er thuis zoals ik me in Nederland nooit thuis heb gevoeld.

            Het duurde tot 2008 voordat ik weer terug was. Bijna twintig jaar had ik heimwee gehad, en trouwens ook nog twee kinderen opgevoed in de tussentijd. “Tussentijd’, hm, dat is toch een opmerkelijke uitdrukking.

Weer voelde het als thuiskomen. In mijn euforiestemming besloot ik een huisje bij kennissen op de compound te bouwen. Het huisje is prachtig en enige tijd noemden we het ons kleine paradijs.

            ‘We’, ja, want inmiddels was ik er de liefde van mijn leven tegengekomen. Zo zeker van elkaar en onze liefde dat we in 2011 in het huwelijk traden, er van uitgaande dat we ons leven samen zouden kunnen leven.

            Helaas, nu in 2013 weten we minder dan ooit hoe we dat zouden kunnen realiseren. We willen samen in Afrika leven. We hebben een huisje en we hebben een stukje grond, helaas staat het huisje niet op het eigen stukje grond, zodoende hebben we geen eigen plekje in Afrika waar we samen kunnen zijn, en waar we aan een eigen leven kunnen beginnen.

Hier begint -of eindigt- de droom.

De zon schijnt en het is nog een beetje koel in de vroege ochtend, wanneer ik de tuin in loop om de nieuwe dag te begroeten. De stralen van de zon geven het mooiste licht dat ik me kan wensen. Ik loop naar de buitenkeuken en zet water op het vuur om een kopje koffie te maken. Een bezoeker uit Nederland bracht ons een doosje Nescafé waar we tot de max van genieten. Normaal gesproken maken we een potje thee, natuurlijke thee uit de omgeving. Dat is ook lekker en zeker zo gezond.

            Mijn man moet zich, zoals vaker, haasten om naar het werk te gaan, daarom doe ik snelsnel een stuk brood in papier dat hij mee kan nemen voor onderweg.

Ik sluit het ijzeren hek achter hem en terwijl ik de heldere lucht insnuif draai ik me om.

Het zand waait door alle kieren het huis in dus het is een dagelijks terugkerend ritueel om de vloeren stofvrij te maken. In tegenstelling tot mijn huis in Nederland is dit huis vrij leeg, bijna geen friemeldefrutsels in de kamers, gewoon omdat het anders veel te stoffig wordt. Het geeft me rust, zo’n leeg huis.

            Vandaag is mijn vaste schrijfdag, en net als in Nederland ga ik één vaste dag buiten de deur schrijven. Soms ga ik in een internetcafé in de stad zitten, maar vandaag ga ik naar mijn vaste plekje op het strand.

            Nadat ik mijn schrijfspullen en wat brood en water bij elkaar heb gepakt, loop ik onze compound af en sluit het hek met het hangslotje aan de buitenkant. Na ongeveer een kwartier lopen door het losse zand kom ik aan bij de grote weg naar zee. Ik wacht in de heter wordende zon op een taxi die om de zoveel tijd langskomt. Ik heb geluk en hoef niet lang te wachten. Ik neem achterin plaats en zak met mijn achterste door de vering. Ach, als dat het enige is. Het duurt niet lang voor we de weg naar het strand indraaien, ik ben op mijn bestemming. Hier staat een strandtentje waar ze me inmiddels kennen en waar ik rustig aan een tafeltje kan zitten. Het tafeltje staat onder een bladerdak en dus zit ik hier uit de zon en met een beetje wind, en niet te vergeten met uitzicht op zee.

Niet gek toch!

Dat is zo’n beetje mijn droom. Met familie en vrienden om ons heen, en de mogelijkheid om een paar maanden per jaar in Nederland te zijn, ik ben uiteindelijk ook een moederkloek die haar nageslacht wil zien en voelen op zijn tijd.

Ik hou van een eenvoudig leven. Eenvoudig in de zin van, niet te veel spullen om me heen, net dat wat ik nodig heb. Een huisje van natuurlijke materialen voor zover mogelijk en reëel, en in een natuurlijke omgeving. Een tuin die deels wild is en deels verbouw ik groente en kruiden, misschien een fruitboom erbij. Ik vind het heerlijk om buiten te leven. Het is fijn als er wat mensen en kleine winkeltjes in de buurt zijn, maar ik ben ook graag op mezelf om te tekenen en te schrijven, onderwijl de heldere lucht opsnuivend.

De lange moeizame weg.

Het is bijna acht maanden geleden dat mijn lief en ik voor het laatst samen waren, en we hebben nog twee maanden te gaan. We hebben contact per email, gelukkig is mijn lief een schrijver en ik ook.

            We hebben elkaar te lang niet gezien en maken het elkaar moeilijk per mail, misverstanden, irritaties. Ik zit hier en hij daar en ik kan hem niet troosten nu hij zijn studie moest opbreken omdat er geen geld meer is. Ik hoor over politieke onrust en vraag me af of dat een land is waar ik heen moet willen. De eerste levensbehoeften zijn fors omhoog daar en mijn hart huilt om de mensen die de basisdingen niet meer kunnen aanschaffen: rijst, olie.

            Mijn toch al bescheiden inkomen gaat achteruit en de rekeningen worden fors hoger. Tot overmaat van ramp moet ik heel veel terugbetalen aan de belasting. Misverstand. Stom. Ach, het is maar geld… Het doet pijn omdat het mijn lief en mij nog langer uit elkaar houdt. Ik heb niet veel nodig maar soms zou ik ook een keertje overdadig willen kunnen doen in een overdadige wereld. Ik mis mijn lief.  
           Mijn lief en ik, we moeten los van elkaar het leven leiden dat ons hopelijk eens blijvend bij elkaar zal brengen. Soms is de rek er even uit en vraag ik me af waar ik mee bezig ben. Hou ik mezelf voor de gek, wanneer geef je een droom op?

Hieronder een tekening uit 2007 met als tekst:

‘Mama (Afrika), mag ik terug naar huis?’

En daarom kan ik mijn droom niet opgeven.

Overvloed

Het idee dat je geld tekort hebt maakt dat je geld tekort zult hebben. Het vertrouwen dat je geld genoeg hebt maakt dat je geld genoeg zult hebben.
Een hele leuke manier om aan geld te komen is: geld krijgen.Voor je verjaardag, voor een jubileum, voor een actie, voor een goed doel.
Belangrijk voor het krijgen van geld is mensen te laten weten dat je geld kunt gebruiken. 

 

De laatste tijd ben ik met een aantal mensen in contact gekomen die heel gemakkelijk geld aantrokken. Okee, de ene deed het sympathieker dan de ander, maar toch. Ik keek mijn ogen uit. Ik heb namelijk geen idee hoe je dat doet; geld aantrekken. Ik kan heel moeilijk dingen verkopen, en om geld vragen kan ik al helemaal niet.

     Mijn kinderen zeggen het al jaren, en misschien moet ik het maar eens gaan beamen: ik heb een rare relatie met geld. Al jaren word ik er op gewezen dat ik moet denken in overvloed. Niet mezelf beperken door bij alles te denken: daar heb ik toch geen geld voor.

Hm, ik voel me betrapt, op de een of andere gekke manier.

     'Zie het als een cadeautje van het Universum' zegt mijn jongste wijs wanneer ik hem vertel wat er aan belastingterugvorderingen op mijn deurmat valt.

     'Jaja', denk ik dan en voel me heel zielig.

Toch op een avond zie ik opeens het licht en weet heel zeker 'Geld is geen issue', want alles is immers al aanwezig, je hoeft alleen maar te pakken wat voor jou klaarligt. 

     Met een glimlach op mijn gezicht duik ik mijn bed in, waar ik vervolgens tot een uur of vier weer lig te draaien. Als ik nou zus, als ik nou zo....  Ik kan het maar niet laten, ik ben ongelooflijk hardleers. 

Ik hoef alleen maar het idee los te laten dat ik alles in mijn eentje moet doen, ik moet durven vertrouwen op de wetten van het Universum. Overvloed. Overvloed, over vloed, over, vloed.

     Misschien heeft geld ook helemaal niets met bezit te maken, met kunnen leven, met veiligheid of zelfs met schuldgevoel. In die zin: 'Geld is geen issue'. Klopt. Via omdenken kun je bijvoorbeeld een huis bouwen zonder geld, zie het huis van overvloed. Ik weet het, ik weet het, maar ik vind het zo moeilijk om me er aan over te geven, om niet te stressen als ik niet weet hoe ik mijn rekeningen moet betalen.

Wat leven we toch eigenlijk in een verdomd boeiende tijd, waar we zoveel kunnen leren.

Even oefenen: 

     'Ik heb genoeg'. 'Ik heb genoeg'. 'Ik heb genoeg'. 'Ik heb genoeg'. 'Ik heb genoeg'. 'Ik heb genoeg'.

Hoop en desillusie

De afgelopen maanden leefden mijn lief en ik tussen hoop en desillusie. De hoop dat we elkaar deze zomer even zouden kunnen vasthouden en de desillusie dat het niet haalbaar zou zijn.
Met pijn in het hart moeten we ons erbij neerleggen dat, hoewel we er zo dichtbij waren, het niet haalbaar blijkt.

De afgelopen twee zomers was mijn lief enkele weken bij mij, en dat was geweldig. Na alle mails hadden we een paar weken de tijd om samen te zijn, dingen te bespreken die je niet per mail bespreekt, samen te eten, het huis te delen, familie en vrienden te delen. Geweldig!
Dit jaar kon ik het me niet meer veroorloven om hem hierheen te halen.
Gezamenlijke vrienden in Duitsland hadden met ons te doen, en bovendien is er eind van de maand een bruiloft waar ze ons graag bij wilden hebben, en dus probeerden ze om hem naar Duitsland te halen. Hoop.
De eerste tegenvaller was toen zij niet garant konden staan. Desillusie.
Wat waren we blij geweest dat we elkaar toch zouden kunnen zien...
Na veel wikken en wegen iemand gevonden die garant wilde staan in Duitsland, daarnaast de vriendin die de helft van de reis wilde betalen, de vriend die mijn lief kost en onderdak wilde verschaffen. Nieuwe hoop.
Tot ons grote geluk kon mijn lief ondanks veel kosten van zijn kant en heel veel moeite waaronder een verblijf van een week in Dakar, in buurland Senegal, het visum ophalen. Blijblijblij.
Maar toen; zelf kon ik echt niets bijdragen aan zijn reis, ik hou zelf het hoofd amper boven water. De aanstaande bruid zat financieel aan haar grens en de vriend had pech met zijn oproepbaan, waar hij bijna niet voor werd opgeroepen, en kon ook niets extra bijdragen. Desillusie.
Mijn lief struinde stad en land af om te kijken of iemand het resterende bedrag kon bijdragen. Ik kreeg er een hard hoofd in, mijn lief nog niet, optimist als hij is. Hoop/ desillusie/ hoop...

Op dat moment nodigde mijn broer me uit om een weekje mee te gaan naar zijn caravan in Spanje. Mijn God, wat een dilemma. Precies in de tijd dat mijn lief eventueel nog naar Duistland zou kunnen komen. Duitsland, ik zou zelfs de reiskosten daarheen niet op kunnen brengen.
Wat een kans voor mij om even ertussenuit te gaan. Een weekje met mijn broer samen leek me erg leuk.
Ik hakte de knoop door en zei ja tegen mijn broertje.

Mijn lief besloot daarop verdere pogingen te staken. Desillusie, desillusie, desillusie.
Het opgeven van de hoop elkaar nog te kunnen zien valt heel zwaar. Ik ontvang net een mail van mijn lief dat hij letterlijk ziek van de situatie is, hij kreeg dysenterie. Zelf ga ik met een zwaar gemoed naar bed en overvalt me de desillusie zo gauw ik wakker word na een veel te korte nacht.

Ik kijk uit naar het weekje vakantie in Spanje. Echt waar, maar het markeert tegelijk de definitieve realisatie dat mijn lief en ik nog langer gescheiden blijven. Desillusie.
Het valt soms zwaar om te blijven geloven in wonderen. Hoop.
Dat is alles dat we hebben op dit moment: hoop, en onze sterke onvoorwaardelijke liefde voor elkaar, die tegen alle desillusies in onveranderd blijft groeien.