Hoop en desillusie

De afgelopen maanden leefden mijn lief en ik tussen hoop en desillusie. De hoop dat we elkaar deze zomer even zouden kunnen vasthouden en de desillusie dat het niet haalbaar zou zijn.
Met pijn in het hart moeten we ons erbij neerleggen dat, hoewel we er zo dichtbij waren, het niet haalbaar blijkt.

De afgelopen twee zomers was mijn lief enkele weken bij mij, en dat was geweldig. Na alle mails hadden we een paar weken de tijd om samen te zijn, dingen te bespreken die je niet per mail bespreekt, samen te eten, het huis te delen, familie en vrienden te delen. Geweldig!
Dit jaar kon ik het me niet meer veroorloven om hem hierheen te halen.
Gezamenlijke vrienden in Duitsland hadden met ons te doen, en bovendien is er eind van de maand een bruiloft waar ze ons graag bij wilden hebben, en dus probeerden ze om hem naar Duitsland te halen. Hoop.
De eerste tegenvaller was toen zij niet garant konden staan. Desillusie.
Wat waren we blij geweest dat we elkaar toch zouden kunnen zien...
Na veel wikken en wegen iemand gevonden die garant wilde staan in Duitsland, daarnaast de vriendin die de helft van de reis wilde betalen, de vriend die mijn lief kost en onderdak wilde verschaffen. Nieuwe hoop.
Tot ons grote geluk kon mijn lief ondanks veel kosten van zijn kant en heel veel moeite waaronder een verblijf van een week in Dakar, in buurland Senegal, het visum ophalen. Blijblijblij.
Maar toen; zelf kon ik echt niets bijdragen aan zijn reis, ik hou zelf het hoofd amper boven water. De aanstaande bruid zat financieel aan haar grens en de vriend had pech met zijn oproepbaan, waar hij bijna niet voor werd opgeroepen, en kon ook niets extra bijdragen. Desillusie.
Mijn lief struinde stad en land af om te kijken of iemand het resterende bedrag kon bijdragen. Ik kreeg er een hard hoofd in, mijn lief nog niet, optimist als hij is. Hoop/ desillusie/ hoop...

Op dat moment nodigde mijn broer me uit om een weekje mee te gaan naar zijn caravan in Spanje. Mijn God, wat een dilemma. Precies in de tijd dat mijn lief eventueel nog naar Duistland zou kunnen komen. Duitsland, ik zou zelfs de reiskosten daarheen niet op kunnen brengen.
Wat een kans voor mij om even ertussenuit te gaan. Een weekje met mijn broer samen leek me erg leuk.
Ik hakte de knoop door en zei ja tegen mijn broertje.

Mijn lief besloot daarop verdere pogingen te staken. Desillusie, desillusie, desillusie.
Het opgeven van de hoop elkaar nog te kunnen zien valt heel zwaar. Ik ontvang net een mail van mijn lief dat hij letterlijk ziek van de situatie is, hij kreeg dysenterie. Zelf ga ik met een zwaar gemoed naar bed en overvalt me de desillusie zo gauw ik wakker word na een veel te korte nacht.

Ik kijk uit naar het weekje vakantie in Spanje. Echt waar, maar het markeert tegelijk de definitieve realisatie dat mijn lief en ik nog langer gescheiden blijven. Desillusie.
Het valt soms zwaar om te blijven geloven in wonderen. Hoop.
Dat is alles dat we hebben op dit moment: hoop, en onze sterke onvoorwaardelijke liefde voor elkaar, die tegen alle desillusies in onveranderd blijft groeien.

Moderne zeemansvrouw

Aan mijn heer Hermaanes Kikkert,
stuurman op het schip de Ganges,
met een klijn potje met conserf

Waarde lief,

Ik stuuer uw e(dele) een klijn pottije met conserf. Ik konde niet meer kreijge. Soude anders het graag willen geven. Ik heb het van Piet uijt de Swaan, maar sij is niet soet mijn lief. Gij moetter dan maar wat suijker in dooen, zoo als uw mijn lief belieft. Ik denk dat je mijn lief wel suijker kent kreijgen, anders zal ik het uw mijn lief wel stuuren, mijn lieve hart.
 
Ik stel mijn hart nu gerust, wilt het uwe ook gerust stellen, want wij weeten dat wij niet bij malkaar op de stooel kan blijven sitten. Ik heb een slep. Ons Corneles het bij mijn slaapen. Maar ik hoop dat gij eens op komt (en) dat wij dan nog eens lekker slaapen sellen, lieve slep. Weij wouden allegaar graag dat gij noeg eens opkwam en anders kom ik nog eens bij uw lieef en dat wij dan wat gerust van malkar sullen gaan. Dat sijt je moeder ook, want wij zijn nog jong lieve schat, wees nu tog gerust wij hebben malkar tog lief en wij moeten maar geduldig wesen.
De groetenis van allegaar en van mij uw lieve vrouw Age Luijsen. Sul je dan nu gerust zijn lieve hartje. Jij moet maar eens op drinken, hoor lief.

Een van de brieven van de Texelse Aagje Luijtsen aan haar man Harmanus Kikkert in dienst van de VOC, najaar 1776.

Dag lieve Aagje,

Hoewel er zo'n 250 jaren tussen ons in zit, moet ik zeggen dat ik wel enige verwantschap met je voel. Al zit jouw man op zee en de mijne is 'gewoon' zo'n 4679 km weg. Beide zijn we sterke vrouwen die het huishouden runnen, die alle feestdagen, voor- en tegenslagen in het leven alleen opvangen. Dat is niet alles, de zorgen en soms zelfs angst wanneer je te lang niets van elkaar hoort, het verdriet wanneer je bij elkaar wilt zijn maar niet weet wanneer dat zal gebeuren.

... wees nu tog gerust wij hebben malkar tog lief en wij moeten maar geduldig wesen. 

Kortom: Niets nieuws onder de zon. 

Slog 5 twinflames

Zielsliefde