woensdag 2 augustus 2017

Artis anders

De weg kwijt!
Vandaag wilde ik in Artis specifiek op zoek naar fijne schrijfplekken, maar ik had er gewoon niet aan gedacht dat het zomervakantie is. DRUK DUS. Niet een ideaal moment om schrijfplekken uit te proberen. Ik zag heel veel mensen, groot en klein, met een keppeltje of met een Tasbih in de hand, kinderwagens in alle soorten en maten, en zelfs speciale huiskinderwagens van Artis zelf. Ik zag zelfs vrij veel rolstoelen, ook groot en klein. Sneu natuurlijk, maar ik was blij dat ze er waren, dat je dus met een rolstoel goed terecht kunt in Artis.


Als je mensen wilt kijken dan zit je hier goed.
Maar ik kwam niet voor de mensen naar Artis, en foto's maken vind ik leuker wanneer er geen andere bezoekers op staan. Daarom stelde ik me vandaag de opdracht om foto's zonder mensen te maken.
Moeder & kind pauw vlogen voor mijn voeten langs de trap op.
Hoe druk het ook was, het is me gelukt... Ik bedoelde natuurlijk niet in de dierenverblijven, dat is al te voorspelbaar dat daar geen bezoekers zijn, nee, ik vond mooie doorkijkjes en bloemen en de waterdampfonteintjes net buiten artis op het Artisplein.



Een waterval zo dichtbij dat je voeten nat worden
Een verlegen kangoeroe verstopt in de struiken


Mooi waterdoorkijkje

Waterdamp

op het Artisplein

zondag 30 juli 2017

Weekje Marktplaats

Terwijl ik druk bezig was met de voorbereiding van mijn boekpresentatie, kwam ik onverwacht en onbedoeld terecht op Marktplaats.  Ik denk dat iedereen inmiddels wel bekend is met Marktplaats, de online markt van geven en nemen.

Mijn lief wilde namelijk graag een salontafel. Persoonlijk heb ik een hekel aan die dingen, ik vind ze meestal lelijk en ze nemen veel plaats in. Maar goed, als je je leven deelt met de allerliefste dan doe je wat water bij de wijn. Zo ging ik op zoek. Zowaar; in no time vond ik een tafeltje dat én niet te groot, én ook nog leuk is. Een chinees tafeltje van grof hout, dus lekker natuurlijk materiaal. Betaalbaar en bij ons in het dorp, en het werd ook nog thuisbezorgd. Allebei blij met dit compromis, en ik moet bekennen, het is toch wel handig.

Kennelijk had ik de smaak te pakken. Ik had al een tijd zin in een nieuwe bank. De bank die we hadden was groot en vuil en minstens derde hands. Een overblijfsel van een zoon die terug naar huis kwam en wat meubels meebracht... De zoon is allang weer vertrokken maar de bank stond er nog.Nou heb ik altijd een zwak gehad voor de zg. Casablanca bank. Er stonden er twee  op Marktplaats, maar de één was te oud, en de ander net te klein. We hebben tegenwoordig namelijk wat vaker bezoek dan voorheen.
Toen ik verder keek kwam ik een geweldige sprookjesbank tegen. Koningsblauw met goud, en een prachtig model. Met manlief overlegd en hij vond hem, gelukkig, ook heel mooi. De prijs was okee, maar de afstand.. Poeh, dat was een heel eind.
Om een lang verhaal kort te maken: prettig contact met de verkoopster, ik mocht eerst kijken of ik vervoer kon regelen. Dank zij een oud contact via Facebook kon ik een busje met zeer sympathieke chauffeur regelen.  In een week met prachtig weer hadden we die ene dag uitgekozen waarin het hoosde.
Met veel moeite hadden we de oude bank weg gekregen en met nog meer moeite moest de nieuwe bank door de regen via een lange achteromgang naar binnen. Maar het is allemaal gelukt en ik ben erg blij met het resultaat. Zoals beloofd heb ik de eigenaresse een foto van de bank in ons interieur gestuurd en daar was ze erg blij mee. De verkoop ging haar aan het hart, maar ze had de keuze tussen partner of bank eruit...

Nou, omdat ik toch bezig was heb ik nog even een oude schommelstoel die niet lekker schommelde vervangen door twee kleine stoelen, een gele en een groene. Inderdaad, ook een klein bedragje en in het dorp. Die heb ik aan het stuur van mijn fiets hangend mee naar huis kunnen nemen. Het was op loopafstand, dus ach. En volgens mij was het redelijk droog. Als je goed kijkt zie je de gele stoel bij de tafel staan en de groene stoel staat tegenover de nieuwe (voor ons dan) bank en salontafel.

Sinds bijna twee en een half jaar deel ik het huis met de allerliefste en nu
groeit MIJN huis steeds meer naar ONS huisje, en daar ben ik heel blij mee.
(Sorry jongens, jullie ouderlijk huis is wel echt veranderd.)
Bovendien was het gesjouw en geregel een welkome afleiding voor de spanning voor mijn komende presentatie, haha.

dinsdag 4 juli 2017

Zocht hij ons misschien?

Nog maar een paar dagen geleden waren de zoon en ik bij hem op bezoek en nu is hij ontsnapt. 
Was hij op zoek naar ons voor een tegenbezoekje misschien? Zocht hij mogelijk meer vrijheid?
Gelukkig (?) is hij weer veilig terug.


De dierentuin Artis uit Amsterdam was vandaag even een diertje armer. Een rode vari, een soort van halfaap, was ontsnapt en maakte van de gelegenheid gebruik om de binnenstad van Amsterdam te verkennen.

Het was een raar gezicht in de straten van Amsterdam deze voormiddag. “Ik moest plots vol op de rem”, zegt een taxichauffeur die het dier spotte. De medewerkers van Artis hebben er alles aan gedaan om de rode vari zo snel mogelijk terug in het verblijf te krijgen. Met de hulp van de politie konden ze hem na een “jacht” van drie kwartier terug meenemen. (http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20170704_02955964)

vrijdag 30 juni 2017

Dagje Artis met zoon


ARTIS. Zó lang geleden dat ik hier was. Voor mijn verjaardag vroeg en kreeg ik een jaarabonnement, heerlijk. Nog leuker natuurlijk dat de jongste zoon een vrije dag had ingepland om met zijn moeder (ik dus) een dagje dierentuin te doen.

Wat een mooie dierenverblijven! Zowel voor de dieren als voor de mensen met veel verstopplekken.
Natuurlijk kun je bezwaar maken; er gaat niets boven de eigen habitat, dat is ook zeker waar. Toch heb ik genoten.

Het was drukker dan ik had verwacht. Misschien naïef. Schoolreisjes, toeristen en mensen zoals wij... En wat wordt er ongelooflijk veel gegeten op zo'n dag.

Heel sympathiek vind ik dat er overal bankjes staan waar je lekker kunt uitrusten, maar ook je eigen eten en drinken kunt nuttigen, want goedkoop is het natuurlijk niet, zo'n dagje uit.

Ik heb genoten, zowel van de zoon als van het park.

 




zondag 18 juni 2017

Apartment with a view

Op deze vaderdag bezocht ik mijn oudste zoon. Hij is net verhuisd en ik was, naast hem, benieuwd naar het huis. Zo hee, wat een uitzicht:





dinsdag 13 juni 2017

Toch gaat het echt niet om het eten

Het is 4.43 uur terwijl ik dit schrijf, de tweede nacht dat ik niet kan slapen terwijl ik zeker weten wel moe ben. Ik kan me dit niet van andere jaren herinneren. Ik weet niet zeker hoe het komt, maar het heeft natuurlijk wel met de andere eetgewoonte te maken. Het is Ramadan. Overdag eten en drinken we niet en dan 's avonds rond tien uur breken we de vasten, zoals dat heet. We beginnen met lichte hapjes; Afrikaanse thee, die nooit zó goed smaakt als tijdens het vasten, dadels natuurlijk, wat fruit en wat sla. Zo kan het lichaam langzaam weer wennen.

Soms dutten we weg hierna, omdat het lichaam hard werkt... Even, een half uurtje ofzo. Daarna komt de avondmaaltijd. We zitten dan om elf, twaalf uur 's avonds aan de avondmaaltijd. Een échte avondmaaltijd. Heel lekker maar daar gaan we weer... de een zakt weg op de bank, of de ander zakt weg op de stoel. Dan worden we weer wakker, we praten wat, kijken televisie of iets dergelijks. Ik ga rond een uur of twee naar boven en meestal blijft manlief nog een uurtje op om met familie te bellen of het nieuws verder te kijken.
Ik ben een lichte slaper en wordt dan nog een keer wakker.
En dan kom ik soms dus helemaal niet meer in slaap, zoals nu, en zoals eerder deze week. Of we slapen zo diep dat het nachtgebed erbij in schiet. We halen het wel in maar dat is toch niet de bedoeling. En het gekke is, dat ik echt niet weet wat we anders doen dan vorig jaar.
Hoewel... de eerste twee weken maakte mijn liefste hele lange werkdagen waarbij hij pas rond een uur of één thuis kwam. Dan moest hij even bijkomen, douchen, en daarna gingen we pas eten... Nu heeft hij andere werktijden gelukkig waarbij hij een beetje kan uitslapen. Ikzelf ben geen uitslaper meer en ben gewoon vroeg op, ook na een gebroken nacht. Soms lukt het me om 's middags een uurtje te rusten.

Maar toch: Het gaat niet om het eten natuurlijk. Het wordt me regelmatig gevraagd: Vind je het niet moeilijk om niet te eten? Oh mag je ook niet drinken? Ik mag alles, als ik wil eten of drinken, dan mag dat. Het is een keuze om te vasten. Voordat ik Ramadan deed, had ik nooit gedacht dat het zo'n mooie maand zou zijn. Het is een maand van bezinning, vergeving, overgave en verbinding. Het voelt ook goed, zeker in deze tijd van overvloed om je tijdelijk te onthouden van dingen die je graag zou willen, om verleidingen te weerstaan.

Zo, het is vijf uur geweest. Ik ga toch nog even proberen of ik wat kan slapen.

zondag 28 mei 2017

Honger is een sieraad op het spirituele pad_ Rumi


Dat klinkt heel mooi. Ik weet niet zeker of het echt een quote van Rumi is, want er worden hem een hoop uitspraken toegedicht, vaak zonder bewijs. Deze quote stond op de Happinez-kalender. Is dat bewijs genoeg?
Honger een sieraad? Je zult maar echt honger hebben. Niet zelf-gekozen honger.
 De quote hierboven werd geplaatst op de eerste dag van Ramadan.
Tijdens Ramadan is het een zelf verkozen honger en dat is heel iets anders. Dan heb je het over onthouding.

Mijn lichaam reageert, mijn maag geeft een vaag knijpend gevoel. Het is 30 graden, normaal zou ik me sufgedronken hebben, nu niet. Nu heb ik me suf niet-gedronken. Tegen het begin van de avond breekt hoofdpijn door: Ontgifting? Een roep om suiker?
Vanochtend ook een zeurderige hoofdpijn maar weet niet waarom. Alles doe ik een tandje langzamer, ik plan geen overbodige activiteiten in de komende weken.
Deze maand hou ik me aan het (minimaal) vijf keer bidden per dag ( en nacht). Ik ben een bekeerling en zoek mijn weg tussen cultuur/ religie/ religie/ cultuur. Een klein voorbeeld: Ik heb niet van kinds af aan geleerd om me tijdens het bidden vanuit knielende houding met mijn tenen omhoog te drukken, en dus voel ik me opgelaten wanneer we samen bidden. Wat een gestuntel. Wat past bij mij?
In deze mooie maand, daal ik neer in mijzelf, meer dan anders.
Het accent ligt op bezinning, verbinding, vergeving, heling.

Ondertussen gaat het gewone leven door.
Of ik wil helpen verven in zijn nieuwe huis? Ik schrik, het is de eerste dag van Ramadan, altijd een overgangsfase. De zoon helpen gaat natuurlijk voor.
Eenzaamheid van de bekeerling; Ik word niet herkend door traditionele Moslims en mis daardoor het verbroederende/ verzusterende  wij-gevoel tijdens deze dagen. Ik voel me buitengesloten.
Mijn eigen cultuurgenoten hebben geen idee dat ik vast en vinden het maar vreemd wanneer ze het wel weten. Er wordt me om uitleg gevraagd door welwillenden, maar ik kan het niet uitleggen. Ik ben zelf nog aan het zoeken.
Vorm en inhoud...
Dilemma: Is dit wat religie doet? Het buitensluiten van anderen? Of neem ik alles te serieus? Ik ken Moslims die schrikken als ze horen dat ik geen alcohol drink, en dat ik vast. Beschaamd kijken ze me aan. Misschien moet ik eigenlijk ook? Vaak zijn dit eerste, tweede of derde generatie migranten. Op zoek naar het laveren tussen religie en cultuur. Niemand moet, volgens mij. Iedereen heeft een keuze.

Vorm en inhoud.
Ik heb geen twijfels over de inhoud, dat is precies waarom Ramadan voor mij een mooie maand is. Ik zoek de verbinding. De verbinding  met het grotere geheel, de verbinding die LIEFDE heet en Licht brengt.
Ik worstel met de vorm. De regels. De oordelen over elkaar, de voor- en na- oordelen die nergens op slaan, of soms toch wel, een beetje?

donderdag 25 mei 2017

Over zoeken en vinden in Sloterdijk

De routebeschrijving lijk me helemaal duidelijk, totdat ik daar ben: Verlaat het station in Noorderlijke richting...
Hoe weet ik nou zo gauw wat de Noorderlijke richting is? Ik loop, ik kijk, ik zoek, ik bedenk, ik loop terug. Buiten vraag ik aan een jonge vrouw of zij misschien weet wat Noord is. Zeer behulpzaam pakt ze haar mobiel erbij en ze wijst me de richting waar ik net vandaan kom. Okee, dank je, en ik loop terug.
Niet veel later, ik voel me heel klein tussen al die hele grote en hoge gebouwen, loopt geen mens op straat, totdat opeens een andere vrouw mij ziet zoeken. Ze lacht naar me: 'Kunt u het vinden?' Ik lach terug en open mijn handen in een gebaar van overgave. Opnieuw wordt een mobiel geraadpleegd. 'Naritaweg? Ik kwam er vroeger vaak, daar zat een klant van mij.'
Ze laat me de juiste route zien; terug!!! Over het spoor heen en dan links, rechts, links, rechts etc.
Ik onthou alleen 'over het spoor' en ga terug. Er volgt een keuzemoment: Zal ik onderlangs, bovenlangs, kan ik dwars door steken? Ik bereik tenslotte de andere kant (opnieuw).
En jawel, eenmaal aan de overkant weer verwarring. De naam op mijn spiekbriefje heb ik gevonden, maar de volgende straatnaam niet. Weer een jonge vrouw aangesproken, weer mobieltje erbij. Ze komt er niet helemaal uit en stelt voor dat we samen naar een schoonmaker iets verderop lopen. Deze meneer weet het zeker... Hij wijst naar een hoog gebouw achter me en zegt: Dat is de Naritaweg.

Ik ben een beetje aangedaan door al die vriendelijkheid. Menselijke maat in een omgeving van vervreemding.
Oh meneer Wilders, had je me nou gezien; al die mensen die jij het land uit droomt en die zo behulpzaam en vriendelijk zijn. Sukkel!

Ik vind de Naritaweg. Ik moet op nummer 215 zijn en tot mijn schrik staan daar nummers ergens in de 3000. Zo hee, dat wordt nog een heel eind lopen. Op mijn briefje staat: u vindt uw bestemming aan de rechterkant. Hmmm? Ik kijk voor de zekerheid toch ook aan de linkerkant en ook daar zie ik nummers rond de 3000 en nog wat.
De straat is leeg, op één auto na die op het punt staat weg te rijden. De bestuurder kijkt me aan, of ik het kan vinden? Nee joh. Ik leg uit. Hij lacht. Nee, die 3000 nummers zijn voor vrachtauto's. Hij zoekt mee. Aan de overkant vinden we andere huisnummers. Opgelucht steek ik over. De routebeschrijving van de NS was fout, het ligt aan mijn linkerkant. Ik ben in ieder geval meer in de richting dan ik dacht. De auto rijdt weg en even verderop draait de bestuurder (die waarschijnlijk wel zou mogen blijven van Wilders) zijn raampje open en wijst me dat hij het gezochte nummer ergens ziet. Te gek toch, al die vriendelijkheid op een doodgewone ochtend in een 'concrete jungle'.

Eenmaal op de plaats van bestemming is het nog een waanzinnige zoektocht bij werkplekken waar ze hun naaste buur niet kennen maar ik ben er gekomen. De rare gewoonte om overal veel te vroeg te komen kwam me hier goed van pas. Volgens het spiekbriefje was  het 5 minuten lopen, maar ik had zeker een half uur nodig. Eenmaal echt op de plaats van bestemming is er verbazing: 'Fijn dat je er bent, niemand kan het ooit vinden, daarom geef ik mijn telefoonnummer erbij.'

Ik heb een geweldige en onverwachte ontmoeting met een geestverwante en de beschikbare tijd van 20 minuten wordt ruim overschreden. Het is een feestje, we omhelzen elkaar bij het afscheid, jawel.
De weg terug is natuurlijk heel gemakkelijk. Ik twijfel nog even of ik een kopje koffie zal doen op een terras... maar ik zie daar een dode rat in de bosjes en besluit door te lopen. Het spiekbriefje heeft gelijk: Ik kan in 5 minuten op het station zijn.

Eenmaal terug op Sloterdijk word ik nog eens aangenaam verrast door de mooie Plint-gedichten die daar hangen. Ook nog poëzie in de 'concrete jungle'.
Het kan niet op.

Ik heb heel wat gezocht en nog meer gevonden deze ochtend in Sloterdijk.

vrijdag 21 april 2017

En nog een keer Noord




Ik kan er kennelijk geen genoeg van krijgen, vanavond was ik namelijk weer in Noord. Twee weken geleden pas 'ontdekt' en nu weer met het pontje naar die fascinerende torens.

Vanuit het café van de Tolhuistuin uitzicht op het water en de achterkant van het station, ja C.S. natuurlijk. Mooi, mooi uitzicht, lekker plekkie. Ik ben op zoek naar flexplekken op de lijn Amsterdam, Hilversum, Utrecht. Deze plek kan er best wel eens één van worden.

Mijn eigenlijke doel was een lezing over Nola Hatterman in Framer Framed.  Helaas was het al de laatste lezing in een hele serie. Ik hoorde er nu pas over. Interessant, allemaal namen uit mijn verleden: Nola Hatterman, Nando Baag, Albert Helman. Niet dat ik ze persoonlijk kende, maar namen uit mijn antropologie cq. Tropenmuseum- tijd.
Goed bereikbaaren de moeite om in de gaten houden.




maandag 17 april 2017

De ontmanteling

Nu ik er bij stilsta, denk ik dat ik dankzij Zinexprez mijzelf serieus ben gaan nemen als schrijver.

Hier staat het verslag van mijn allereerste keer in de stiltecoupé van Zinexprez in Hilversum. 
Gemiddeld één keer per maand ging ik naar Zinexprez. Tijd voor mijzelf, tijd om niets anders te doen dan schrijven; geen internet, geen facebook. Alleen pen en papier. Én Corrie! Corrie Gramser van Zinexprez. Met haar nam ik aan het eind van de ochtend het geschrevene door, en we brainstormden ook over schrijven en over ondernemen in het algemeen. Dierbare momenten, wat mij betreft.
Ik ben meeverhuisd van het eerste pand, volgens mij aan de Jan van der Heijdenstraat, naar het huidige pand aan de Vaartweg in Hilversum. Mooi om de ontwikkeling mee te maken van klein pand naar groter pand. Panden met een wat industriële sfeer die in no time typisch Zinexprez werden qua inrichting en sfeer.
Zinexprez aan de Vaartweg was ook de plaats waar ik voor het eerst een lezing hield. Het was een vertrouwde plek om buiten mijn comfortzone te stappen. Een stapje verder in mijn groei als schrijver... Een schrijver schrijft namelijk niet meer alleen, nee hij/ zij legt uit, laat zien, vertelt, draagt voor, publiceert.

Publiceert.
Zowel Corrie als ik hebben in deze tijd ons eerste boek uitgegeven. Nou ja, letterlijk gezien wacht ik nog op de daadwerkelijke publicatie maar dat kan nu ieder moment gebeuren. 'De man met de hoed', van Corrie en 'Meneer Humble' van mij.

Afbeeldingsresultaat voor de man met de hoed

De ontmanteling
Het begon met de verwarming die uitviel. Het werd te koud om nog klanten te ontvangen. Zelf redde ze zich nog even met kacheltjes en dekentjes. De zoektocht naar een ander pand begon en er werd uiteindelijk een nieuw pand gevonden. Tijdens de eerste stappen van de verhuizing bleek dat ook daar de verwarming het niet deed. Toeval? Een teken?
Om een lang verhaal kort te houden; de inrichting van Zinexprez staat nu te koop op Marktplaats. Oh melancholie.
Vorige week ben ik nog één keer langsgegaan, een laatste schrijfcafé-ochtend
aan de Vaartweg. De ontmanteling vindt al plaats. Einde van een tijdperk, voor mij in ieder geval. Zinexprez blijft bestaan, maar nu op locatie. Hou Corrie en Zinexprez dus vooral in de gaten, want ze blijft mooie, leuke, creatieve, verdiepende workshops geven.
En ik?
Ik ga verder natuurlijk. Zoals gezegd wacht ik op het moment dat mijn eerste boekje door de brievenbus valt. Daar gaat mijn eerste aandacht nu naar uit. Daarna en daarnaast ga ik verder. Schrijven, tekenen, vertellen. Het wordt namelijk steeds leuker.