Moederschap 3.0

En dan komt er dat moment

Dat je naar haar gaat

Wanneer je het niet meer weet, of

Wanneer je vreselijk blij bent

Er zit een klein, misschien minder klein,

Moedertje in mij,

En dat moedertje weet het soms niet

Mijn jongetje, mijn eerstgeborene,

Mijn jongetje, mijn laatstgeborene

Lege armen

Waar ben je

Maar zo gaat dat toch mam

Ondertussen

Doet het pijn

Ondanks het geluk, de liefde

De Liefde

Of juist daardoor

En toch ben ik blij, dankbaar,

Voor alle keren dat je naar mij kwam

Op die momenten dat je het niet meer wist,

Of dat je vreselijk blij was

Ik snap de afstand

Je hebt gelijk

Zo gaat dat toch

En ik ben blij dat zij er is

Maar vooral ben ik blij dat jij er bent

Ik hoop dat je er ook voor jezelf bent

Waar dan ook ter wereld

SA/ juli 2018

Voor D & S

1992

Kerstdiner

Het einde van een avond...
Twee dagen lang was ik er mee bezig; een voorafje.
Ik zeg het eerlijk, het zag er indrukwekkend uit: Avocadobavarois met garnalentartaar en een takje dille.

Twee dagen lang geprobeerd van sago met kleurtjes iets leuks te maken. Vreemd spul... Het is eetbaar maar oh wat een vaag iets. Onbewerkt is het heel mooi, maar je moet het heel lang weken en dan koken en dan weer weken voordat het zachter wordt. En dan heb je gekleurd snot. Zoiets. Ik heb al snel de versiering weer uit het voorafje gehaald. Het zag er als ik eerlijk ben gewoon niet uit.

Alledrie alleen dit jaar met de kerst, dus besloten we samen... Ik het voorafje en de drankjes, de jongste het hoofdgerecht, en de oudste een toetje en wat nootjes en chocolade.
Ik beken het maar meteen; ik ben niet zo van de kerst, maar zo met de jongens samen leek me wel een keer leuk.
     Gisteren werd ik gebeld of ge-apped dat de heren eerst nog naar de film StarWars gingen en daarna zouden ze komen. Oh, okee. Dat viel een beetje tegen, dat wordt dus een latertje. Als ze na zessen uit Amsterdam komen en er moet dan nog worden begonnen met koken...hmm... nou ja, okee.
      Vandaag de woonkamer mooi gemaakt, de tafel alvast gedekt, kaarsjes aan, wierookjes aan. Doe ik normaal nooit met kerst maar ik vond het wel leuk voor een keer.
Om een uur of zes gaat de telefoon en ik denk; oh nee he. Mam, sorry sorry, ik was vergeten dat de winkels dicht zijn op kerstmiddag en nu heb ik niets om te koken, maar maak je niet druk, ik verzin wel wat. Grote broer komt lachend ook even aan de telefoon, haha, nee ik heb ook nog niets, maar dat komt goed.
     Daar zit ik in de romantisch versierde kamer, klaar voor een stemmig etentje.,,

Om een lang verhaal kort te houden:
* De voorafjes waren mooi en vrij bewerkelijk maar veel te machtig en niet echt onze smaak...
* Biologisch wijntje voor de heren omdat ik dacht dat ze van het gezonde waren...
* Het hoofdgerecht kwam van de Turkse snackbar...
* Het toetje was afwezigl oh zou ik het toetje doen, ik dacht dat jij...
* Echt waar, zou ik nootjes en chocolade doen? Haha, vergeten...

De jongste gaat nog voordat we klaar zijn met eten van tafel, en gaat op de bank liggen want hij is niet zo lekker. Hij snotterde behoorlijk tijdens het eten. De hele avond ligt hij vast te slapen, waarschijnlijk een kou onder de leden. De oudste was nog voor negenen weer weg. Hard gewerkt, wilde vroeg naar bed.
     Ik vraag me af of er nou iets zo verschrikkelijk is misgegaan in de opvoeding van deze heren, of is dit kennelijk een typische manier voor ons gezin om dit soort officiele verplichtingen te doen...
Kortom, zal ik erom huilen of zal ik erom lachen?

Dan zie ik dat het ook hier weer gaat om de keuze voor angst (slechte opvoeding) of liefde ( dit zijn wij),,,
en ik besluit er maar hartelijk om te lachen...
en ach, laat het een troost zijn voor wie alleen zit deze avond en denkt dat hij/ zij iets mist.

8 Maart Vrouw-en-dag

 

Vandaag is het 8 Maart... Alweer...

25 Jaar geleden verwachte ik opnieuw moeder te worden, waarom? Ik was pas de 21e uitgerekend. Maar ja, ik was bij de eerste zoon twee weken voor de uitgerekende datum bevallen, dus nu verwachte ik wel drie of vier weken eerder te bevallen. Viel dat even tegen toen ik aan het eind van de dag mijn tweede zoon nog steeds binnen in mij droeg...

          Vrouwendag: Het moederschap leerde mij dat mannen en vrouwen, ook in Nederland, niet helemaal gelijk zijn. In maatschappelijk opzicht, de andere verschillen had ik al eerder ontdekt...

Precies vijf weken geleden kwam mijn allerliefste naar Nederland en voor het eerst in mijn leven woon ik nu samen, eindelijk, want we zijn al in 2011 getrouwd. 

          Vrouwendag: Het in een, wat ons betreft, eindeloze relatie zijn, leert mij hoe het voelt om door de allerliefste als een koningin te worden behandeld...als koningin naast mijn koning.

8 maart Vrouwendag

Ik groeide op in het besef dat mannen en vrouwen weliswaar niet hetzelfde zijn maar dat ze wel gelijkwaardig zijn. Net als mijn broers konden en mochten mijn zusje en ik alles worden dat we zelf wilden, voor zover we daar de capaciteiten toe hadden. Ik ben opgevoed door een sterke vrouw die 'er alleen voor stond' sinds mijn vader heel vroeg overleed. Ik werd zelf ook een vrouw die 'er alleen voor stond' door omstandigheden.

     Vrouwendag: Vrouwen kunnen de wereld aan, vrouwen kunnen kinderen krijgen, en vrouwen kunnen koningin zijn. 

Als samenwonende vrouw leer ik alle aspecten van het vrouw zijn in mij te verenigen: Moeder, dochter, minnares, leerling en lerares. 

     Vrouwendag 2015:  Ik heb mij niet eerder zo gewaardeerd en gelijkwaardig gevoeld als in deze relatie met de allerliefste die 6.000 km hier vandaan werd geboren, wij zijn Moslim, er is een leeftijdsverschil van 15 jaren tussen ons, en toch....

Ik lees het programma van de plaatselijke Vrouwendag. Het ziet er interessant en boeiend uit en ik ben zeker van plan te gaan, totdat...ik beter kijk om uit te zoeken waar ik precies heen wil gaan. Een voor een vallen er onderdelen af; ach, dat kan ik thuis ook, en ach, dat doe ik al... Wat overblijft is de bijeenkomst met Kaouthar Darmoni. Wow, Buikdans, zie ik op haar site. Ik ben meteen geboeid; deze zomer ontdekte ik de enorme kracht van de buikdans, het supervrouwelijke gevoel dat buikdans geeft en het rechtstreekse contact met het Goddellijke. Maar toch, ik heb geen behoefte aan een verhaal over... en beslis dat zo gauw het kan ik weer les neem bij Roos. Ik kan niet wachten!
Tsja, de Afghaanse maaltijd, die lijkt me natuurlijk niet te versmaden. Dat zou een reden zijn om te gaan, maar ik weet nog niet of dat genoeg reden zal blijken, zo aan het eind van de dag.

       

VROUWENDAG 2015: Wat betekent vrouwendag voor jullie?

Moedernis

Het plan zat al een tijdje in de lucht en in zijn lijf: De wereld in...

Nou dacht ik net dat ik de laatste weken aardig leerde loslaten en een coole moeder te zijn, en dan blijk ik vanochtend toch even helemaal niet zo cool.

Ik probeer heel hard om alles aan hem over te laten en zeg tegen mijzelf:
Laat hem het nou gewoon op zijn eigen manier doen.
Maar ik vind het best spannend: Liften naar Frankrijk. Ik kijk naar zijn bagage en denk; mijn God, wat een gesjouw. Maar hij is jong en energiek en heeft er zin in.

Ik probeer niet te vragen of hij even een berichtje stuurt wanneer hij veilig is aangekomen, want als hij dan vergeet iets te laten horen ga ik natuurlijk stressen. Haha. Wie lacht niet om die ouwe moeder...
De plek waar hij heen gaat lijkt me bijzonder, hard werken, veel leren, ongetwijfeld veel zelfconfrontaties en bezinning. Daar is het hem ook deels om te doen. Dat vind ik prima, lijkt me een heel goed plan, bovendien ziet hij daar zijn goede pas teruggevonden vriend.

Maar die reis...
Ja, dat vind ik best spannend.
Het moederdier in mij maakte wat broodjes, en kocht flesjes sap voor onderweg. Ik stortte nog even gauw wat beltegoed op zijn mobiel. Kortom, ik deed nog even gauw wat ik kon.
En nu is hij vrij. Eindelijk op weg, de wijde wereld in.
Hij heeft er zin in, en ik...
Stiekem kijk ik toch uit naar een berichtje dat het liften goed ging en hij veilig aan is gekomen.

Tot dat moment probeer ik mijzelf fanatiek af te leiden en stuur ik niets dan positieve gedachten met hem mee. Ik roep zijn beschermengel aan: Please, blijf bij hem.
Ach, ach, die moedernissen.