Terug naar de kust

Geboren en deels groot geworden in Haarlem, ben ik een strandmeisje. De zeelucht maak me altijd blij. Het voelt zelfs of ik dan beter kan ademen... Rond mijn tiende verhuis ik naar Breda, maar zelfs dan duwt mijn moeder een zootje kinderen in de auto en gaan we dagjes naar de zee. Jaren later woon ik vanwege stages weer een paar jaren in Haarlem, nu op kamers, en ik pak de fiets naar het strand in Bloemendaal... Verderop in mijn leven komt er zelfs een stukje grond in Rumba, Gambia. Wanneer ik daar ben ruik ik weer de zoute zeelucht als de wind goed staat. Ik adem diep in en voel me verbonden.

Al een tijdje voel ik een onweerstaanbare roep van de zee. Wat houdt me tegen: het onbetrouwbare weer...het op- en neerreizen met de trein... en dan komt Corona. Ik kan een tijd niet eens met de trein, het is ook niet leuk nu met de trein reizen... mondkapjes, afstand etc. Corona versterkt mijn verlangen naar zee. Bijna onhoudbaar nu.
Dan kom ik een te mooi aanbod tegen op Marktplaats. Ik kan niet geloven dat het waar is; ik mag twee nachten in een huisje in Egmond aan zee. 150 meter vanaf het strand! Zo krijg ik mijn strandretraite... Ik geniet to the max!!!

    

Na de Stiltecoupé

Na vier weken schrijven in de Stiltecoupé van Zinexprez (zie ook blog 17 april), ging ik vandaag naar de plaatstelijke bibliotheek om in stilte te schrijven.
En? Beviel het?

Gisteravond kwam ik er achter dat de bibliotheek vanochtend pas om tien uur opende. Dat viel tegen, ik wilde lekker om negen uur beginnen. Het nadeel van om tien uur beginnen bleek al snel, ik had te veel tijd om mijzelf af te leiden en zelfs na licht haasten, kwam ik pas om half elf in de bieb aan. ik zocht een plekje. Er was een tafel zonder computers achterin, waaraan nog een jonge vrouw aan het werk was. Ze had geen er bezwaar tegen dat ik daar wilde zitten. Ik stalde mijn spullen uit; boekjes, kaarten, uitgetypte verhalen, pennen etc. Ik zou beginnen.

Op dat moment zaten er twee vrouwen van, zeg maar, middelbare leeftijd, ze waren kennelijk een scriptie aan het bespreken. ...overgang....constipatie.... allerlei termen vlogen om de oren.
Dat viel tegen, geen stiltecoupé, maar net als in de trein hoorde ik het gebuzz van andere reizigers. Ik nam me voor om me er niet aan te ergeren en te proberen om het te negeren. Ik richtte me op mijn eigen werk. Wonder boven wonder ging dat af en toe goed, en af en toe ook niet, dan werd ik weer afgeleid. Daar is bij mij niet veel voor nodig, vandaar dat het idee van een stiltecoupé voor mij een zegen is.

Ik had zelf een flesje met water meegenomen, en een gezonde koek. Ik miste de koffie die ik bij Corrie van Zinexprez krijg, maar allah, met water is ook niets mis. Bovendien zag ik toen ik wegging een koffie- automaat hangen waar je voor 50 cent koffie uit kan halen.
Ja, en dan moet je ook het toilet natuurlijk bezoeken. Ik vond het een vies toilet, de vloer was vochtig en er lagen flarden al niet gebruikt toiletpapier. Als dat zo vroeg in de ochtend is dan kun je je haast niet voorstellen dat het toilet rond openingstijd schoon was... bah.

Goed. Beviel het schrijven in de bibliotheek me?
Jawel, het is een redelijk alternatief, maar het is zeker niet hetzelfde als de Stiltecoupé van Corrie. Qua sfeer kan het niet tippen aan de plek bij Zinexprez, maar okee, het is te doen.
Ik heb ook deze keer een kort verhaal geschreven. Soms heb je het gevoel dat je 'iets' hebt geschreven, dat had ik alle vorige keren in de Stiltecoupé, en vandaag had ik het minder. Er was meer afleiding waardoor ik minder 'diep' ging. maar goed, dat kan toeval zijn.
Wat ik echter wel miste was na afloop het bespreken van het geschrevene. ik ben er aan gewend geraakt om in het laatste uur mijn tekst voor te lezen en reacties van Corrie te krijgen, of, zoals de laatste keer, naar haar vers geschreven tekst te luisteren. Dat, en de sfeer, en de versie koffie, geven een absolute meerwaarde aan de Stiltecoupé van Zinexprez.

Wat niet kan dat kan niet en dus zal ik voorlopig de bibliotheek afwisselen met de Stiltecoupé.
En, oh, wat zal ik genieten op de dagen dat ik naar Hilversum, naar de originele Stiltecoupé ga.

De stiltecoupé

De Stiltecoupé van Zinexprez

Gisteren was ik voor het eerst in de stiltecoupé van Zinexprez om te schrijven. Letterlijk om te schrijven en niet anders. De stiltecoupé is een plek waar je komt om te schrijven, drie uren aan een stuk, waarna je nog een uur de tijd hebt om met Corrie Gramser van Zinexprez je werk door te spreken, voor te lezen of wat je maar wilt. Je kunt het laatste uur ook gebruiken om nog langer door te schrijven.

Ik klom links de trap op bij het oude schoolcomplex en tikte op de ruit waarna Corrie me binnen liet. Ik kende de plek al omdat ik eerder een workshop bij Zinexprez heb gevolgd. In de stiltecoupé staan drie tafels waaraan geschreven kan worden, omdat ik deze ochtend de enige was kon ik vrij kiezen en koos de tafel aan het raam. Corrie maakte koffie voor me die ze neerzette zodat ik zelf kon pakken wanneer ik daar zin in had. Zelf ging ze in de aangrenzende kantoorruimte zitten. 

En toen was het stil.

Ik ging zitten en stalde de schrijfboekjes en papieren die ik had meegenomen uit en er was geen ontkomen meer aan. Geen afleiding, alleen mijn pennen en het lege papier. Mijn woorden slikte ik in, het moest immers stil zijn.

Wat onwennig begon ik. Ik had een idee waarover ik wilde schrijven want ik had al een paar dagen uitgekeken naar deze ochtend. Ik begon. Ik wilde een verhaal schrijven en liep al snel tegen een aantal obstakels aan.

Voor welke doelgroep wilde ik schrijven? Kinderen aan het einde van de basisschool, besloot ik. Wat was de achtergrond van mijn hoofdpersoon? Oeps, daar had ik niet over nagedacht. Ik besloot dat hij in een Europees dorpje woonde. De wereld zou grotendeels fictief zijn maar op de bestaande wereld lijken. In welke tijd speelde het verhaal? Nou vooruit, in onze moderne tijd zou het worden.

En toen begon het schrijven en ik merkte hoe lastig het is om te zeggen wat je wilt vertellen. Ik besloot eerst maar ‘wild te schrijven’ en later bij te schaven.

Ik schreef en ik schreef en ik schreef en er ontstond langzaam een verhaal, nou ja, een begin van een verhaal. Ergens halverwege de ochtend gebeurde er iets met me.

Opeens zakte ik door een barrière heen en begon in plaats van over ‘hij’ vanuit ‘ik’ te schrijven en de woorden vloeiden uit mijn pen, ik verzon niet meer een verhaal maar er ontstond een verhaal. Het was heel anders dan ik van tevoren had bedacht. Doelgroep, plaats en tijd waren niet belangrijk. Ik schreef en schreef en schreef, tot aan het belletje van Corrie dat aangaf dat het laatste uur inging. Ik schreef nog even door en koos er toen voor om met Corrie het geschrevene te bespreken. Het was fijn om met haar de tekst te bespreken en daarna stond ik op straat.

Ik moest even overschakelen, ik had heel diep in het schijven gezeten en had nog wel de hele dag door willen gaan. Er waren andere afspraken die op me wachtten.

Het was een bijzondere ochtend. Wat een fijne plek deze stiltecoupé. Thuis word je door van alles en nog wat afgeleid, maar hier was het stil, in alle opzichten. Ik weet niet hoe het is wanneer er meerderen zitten te schrijven want iedereen moet zich goed aan de afspraak van stilte houden natuurlijk. Het is dan fijn dat Corrie er is die zo’n ochtend begeleidt en de stilte in de gaten houdt en waarborgt.

Ik kan niet wachten tot mijn volgende ochtend in de stiltecoupé. Ik kan het iedereen die schrijft aanraden, al hoop ik wel dat het ‘stil’ blijft. Zinexprez is voor mij een heerlijk bedrijfje met mooie inspirerende workshops onder de bezielde leiding van Corrie Gramser. Iedere keer weer een feestje.