Terug naar de kust

Geboren en deels groot geworden in Haarlem, ben ik een strandmeisje. De zeelucht maak me altijd blij. Het voelt zelfs of ik dan beter kan ademen... Rond mijn tiende verhuis ik naar Breda, maar zelfs dan duwt mijn moeder een zootje kinderen in de auto en gaan we dagjes naar de zee. Jaren later woon ik vanwege stages weer een paar jaren in Haarlem, nu op kamers, en ik pak de fiets naar het strand in Bloemendaal... Verderop in mijn leven komt er zelfs een stukje grond in Rumba, Gambia. Wanneer ik daar ben ruik ik weer de zoute zeelucht als de wind goed staat. Ik adem diep in en voel me verbonden.

Al een tijdje voel ik een onweerstaanbare roep van de zee. Wat houdt me tegen: het onbetrouwbare weer...het op- en neerreizen met de trein... en dan komt Corona. Ik kan een tijd niet eens met de trein, het is ook niet leuk nu met de trein reizen... mondkapjes, afstand etc. Corona versterkt mijn verlangen naar zee. Bijna onhoudbaar nu.
Dan kom ik een te mooi aanbod tegen op Marktplaats. Ik kan niet geloven dat het waar is; ik mag twee nachten in een huisje in Egmond aan zee. 150 meter vanaf het strand! Zo krijg ik mijn strandretraite... Ik geniet to the max!!!

    

Moedernis

Het plan zat al een tijdje in de lucht en in zijn lijf: De wereld in...

Nou dacht ik net dat ik de laatste weken aardig leerde loslaten en een coole moeder te zijn, en dan blijk ik vanochtend toch even helemaal niet zo cool.

Ik probeer heel hard om alles aan hem over te laten en zeg tegen mijzelf:
Laat hem het nou gewoon op zijn eigen manier doen.
Maar ik vind het best spannend: Liften naar Frankrijk. Ik kijk naar zijn bagage en denk; mijn God, wat een gesjouw. Maar hij is jong en energiek en heeft er zin in.

Ik probeer niet te vragen of hij even een berichtje stuurt wanneer hij veilig is aangekomen, want als hij dan vergeet iets te laten horen ga ik natuurlijk stressen. Haha. Wie lacht niet om die ouwe moeder...
De plek waar hij heen gaat lijkt me bijzonder, hard werken, veel leren, ongetwijfeld veel zelfconfrontaties en bezinning. Daar is het hem ook deels om te doen. Dat vind ik prima, lijkt me een heel goed plan, bovendien ziet hij daar zijn goede pas teruggevonden vriend.

Maar die reis...
Ja, dat vind ik best spannend.
Het moederdier in mij maakte wat broodjes, en kocht flesjes sap voor onderweg. Ik stortte nog even gauw wat beltegoed op zijn mobiel. Kortom, ik deed nog even gauw wat ik kon.
En nu is hij vrij. Eindelijk op weg, de wijde wereld in.
Hij heeft er zin in, en ik...
Stiekem kijk ik toch uit naar een berichtje dat het liften goed ging en hij veilig aan is gekomen.

Tot dat moment probeer ik mijzelf fanatiek af te leiden en stuur ik niets dan positieve gedachten met hem mee. Ik roep zijn beschermengel aan: Please, blijf bij hem.
Ach, ach, die moedernissen.