Even een pakje ophalen, en dan

Na veel gedoe kan de liefste in Alkmaar een pakje ophalen dat uit Gambia voor ons is meegegeven aan iemand die toch naar Nederland gaat. Zaterdagochtend, wordt er afgesproken. Ik besluit mee te gaan. We zien elkaar al niet zo veel en bovendien zit ik wat veel thuis deze 'vakantie'. Het mes snijdt zo aan twee kanten.
Dankzij 9292ov gaat de reis bijna vanzelf en alles klopt, geen vertragingen, geen omleidingen, niet te geloven. We bellen aan en gaan een stuk of acht trappen op. Even kletsen in een taal die ik nog steeds niet versta, kopje koffie, pakje overhandigen. Even kijken voor een eerste indruk: Prachtig. Een soort schoonzusje van me heeft voor ons heel erg mooie kleding laten maken, zo bijzonder. En we hadden het niet meer durven hopen, maar de kleding is op tijd binnen voor Tobaski, het Offerfeest, op 1 september. 

Ik stel voor om vanuit Alkmaar even naar het strand te gaan voordat we weer terug naar huis gaan, en zo komen we via Haarlem in Zandvoort terecht.

Tsjonge, wat is dat lekker... Als kind ging ik vaak naar het strand. Ik ben geboren in Haarlem, en ook als jong volwassene woonde ik een tijd in Haarlem. Ik ging dan op de fiets via Bloemendaal naar het strand. De meeste herinneringen zijn uit mijn kindertijd: de zoute lucht, de terugtrekkende golven die je voeten proberen mee te nemen, de schuimkragen op de golven, de schelpen, de zeemeeuwen, en boven alles de zoute zeelucht. 

We lopen over het strand en door de branding, en ik geniet volop. De liefste ook. Het is leuk om dit samen te doen; een jeugdherinnering wordt gekoppeld aan mijn huidige leven met de liefste.

Ik maak nog een lelijk foutje; zittend op het terras schuif ik mijn stoel aan, en schuif de zware stoel waar ik in zit, zo over de blote tenen van mijn lief. Tenen helemaal open, lief bijna in tranen.
Oeps, sorry.

Moe en voldaan gaan we rond etenstijd weer naar huis: Dat was even het pakje ophalen!

Chocolade en rolstoelen

Een bijzondere dag vandaag. Er stond een uitje naar een Chocolade Atelier gepland met 'goede' zusters en zusters van meerzorg die meer of minder dement zijn. Vanochtend redelijk vroeg vertrokken we met de zusters, veel rolstoelen en nog meer rollators. Nadat we verrassend soepel allemaal in de bus gingen, reden we via een toeristische route die ons onder andere langs Vreeland, Gouda en zelfs een stukje door Rotterdam voerde, naar de plek van bestemming. Bij aankomst moest eerst iedereen een plasje doen en het was maar goed dat er ook een mindervalidentoilet was.

Het was een erg geslaagde dag. Na de pitstop, het toilet, kregen we een zeer verzorgde lunch, waarna eigenaar Frits op inspirerende wijze vertelde over de herkomst van Chocolade en hij liet zien hoe hij bonbons en figuren maakt. Daarna mocht iedereen onbeperkt verse bonbons eten... Na afloop kon er naar hartelust chocolade gekocht worden. We hielden ons hart vast voor zieke zusters in de bus, maar ons enige 'probleem' was een zuster die klaagde dat de middag zo snel om was. Maar ja, wat wil je, ze had bijna de hele middag verslapen. Eind van de middag waren we weer veilig thuis, waar nog een kopje koffie voor de zusters klaar stond.

Ik geniet zelf erg van zo'n uitstapje. In mijn andere weblog (SPhoenixB) heb ik al verteld dat ik sinds enige tijd als animeerdame bij licht demente zusters werk. Ik heb de dames in mijn hart gesloten.
Het meeste heb ik genoten van de zuster die helemaal geen zin had om mee te gaan. Ze voelde zich beroerd omdat ze zo weinig gevoel in haar benen heeft en daar uiteraard onzeker en ook verdrietig van wordt.
"Laat mij maar op mijn kamertje zitten vandaag."
Ik vroeg Martha, de coördinator, of ik deze zuster onder mijn hoede mocht nemen, en na enige overreding ging ze toch mee. Ik zat de hele dag naast haar en ze vertelde honderduit en genoot van alles dat ze zag. Over haar benen heb ik niet meer gehoord.