Een goede oogst

Koud

Zachte winter

Soms is niets meer wat het lijkt. Een zachte winter in een koud land, een koude winter in een warm land.
Een hart alleen, toch tussen anderen. Meer warmte en nabijheid dan eerder en toch....die ene nabijheid is zo ver weg.
Ik probeer te accepteren en te waarderen wat ik heb, maar...

Het is gek hoe je op het ene moment zo zeker kunt weten dat je op het goede pad zit, en dat overgave aan het grote geheel je zal helpen om je doel te bereiken, en je samen zal brengen met je lief.
En hoe het volgende moment je hart en hoofd vol twijfel lijken; hoe kan het zijn dat je op het goede pad zit als alles zo moeizaam gaat. Forceren we iets tegen beter weten in? Horen we misschien helemaal niet samen? Is het een grote zelfbedachte illusie?

Samen zijn

Vanavond vieren we het Imbolc; het aloude zaai- en ploegfeest waarbij de Godin Brigid om hulp werd gevraagd om de akkers te zuiveren en weer vruchtbaar te maken zodat ze in het nieuwe seizoen een goede oogst zouden dragen. 

Wie weet zal het nieuwe seizoen mijn lief en mij een goede oogst brengen,
 misschien vinden we een oplossing om hetzij in Afrika, hetzij hier, samen te kunnen zijn en blijven!

Lichtreis

Over de Lichtreis valt een heel technisch verhaal te vertellen, maar dat kun je ondermeer nalezen op www.lightattendance.eu, en het hoe en waarom van de Lichtreis in Nederland kun je terugvinden op www.lichtreis.nl. Ik geef hier mijn persoonlijke ervaring met de Lichtreis weer.

Ik had wel over het begrip 'Lichtreis' gehoord, maar het was aan me voorbij gegaan. Op zaterdag hielp ik mee met het inrichten van een Ger, een nomadische tent, en ik genoot want ik ben al jaren heimelijk verliefd op deze oorspronkelijk uit Mongolië komende tenten. Terwijl we bezig waren liepen de initiatiefnemers voor de Nederlandse Lichtreis binnen, omdat ze de volgende dag in dezelfde ruimte zouden werken.
We raakten in gesprek, prettig contact en interessante verhalen. Er was op het laatste moment iemand uitgevallen. Wilde ik misschien?
Ik voelde me zeer vereerd en had heel sterk het gevoel dat het zo moest zijn, dat het voor mij het goede moment was om een Lichtreis te maken.

Ik was aan de beurt en liep de inmiddels vertrouwde Ger in, samen met een mij onbekende man. In de Ger waren twee Oostenrijkse wetenschappers aanwezig die ons in het kort uitlegden hoe de sessie zou verlopen.
  Ik had niet echt een idee over wat ik kon verwachten en ik gaf me over. De lamp werd aangezet nadat mijn ogen waren gesloten en ik een hoofdtelefoon op kreeg. Hevig flikkerend licht werd gericht op mijn derde oog en ik wist niet of ik het nou prettig vond of niet, het deed me denken aan het epileptische gevoel dat je kunt hebben wanneer je met de trein langs pijlers van een brug raast.
 Tijdens meditaties zie ik wel eens beelden, visioenen. Ongemerkt verwachte ik die nu ook. Mijn hoofd vocht tegen deze verwachting waardoor kostbare tijd voorbij ging voordat ik me echt kon openstellen voor deze ervaring.

Prachtige kleuren en symetrische figuurtjes verschenen voor, in, achter en vanuit mijn hoofd, alsof ik naar een superduper kaleidoscoop keek.
 Ik zou graag duidelijk beschrijven wat ik zag en hoe het voelde, maar ik kan de woorden niet vinden.
 Na tien minuten was er een korte pauze en ik kon niet wachten om door te gaan. Een overweldigende sensatie, en hoewel ik geen ervaring hiermee heb, kon ik me voorstellen dat een LSD trip of het populaire Ayawaska hier op kan lijken. Ik werd volkomen meegevoerd door de snel bewegende prachtige kleuren.

Het voelde alsof mijn hoofd werd ge-reset. Of verkeerde aannames die ik in de loop van mijn leven heb aangeleerd en me in de weg kunnen zitten, weer terug in de beginstand werden gezet.
 Ik werd bevestigd in mijn idee dat ik op de goede weg zit met de belangrijkste dingen in mijn leven. Voor wie mij langer kent: Humble, mijn lief en Afrika.
 Tenslotte voelde ik de bevestiging van mijn weten dat het Universum in en om  en door ons is, en dat we allemaal één zijn. Ik voelde mijn omhulsel, mijn lijf, oplossen en mijn kern vloeide over in het hele al. Prachtig.
 Toen was het voorbij.

Gelukkig kon ik even acclimatiseren met koffie, thee, taart, water of wat ik maar wilde.
Na een half uurtje ging ik naar huis. Een prachtige ervaring rijker, en blij met Marinka en Jurgen van Lichtreis.nl.
 Het is nu een paar dagen later en nog steeds val ik even stil bij de herinnering aan de Lichtreis en vooral voel ik me gesterkt door de inzichten en het oude weten, die hierin werden bevestigd.

Dierbare foto

In de zomer van 1963 waren we met het hele gezin een dagje uit. Ik weet niet meer precies waar we waren, misschien was het Avifauna? Dat komt het eerste in me op. Ik zit op een muurtje naast mijn grote sterke vader, en iemand heeft dat dierbare moment vastgelegd in een foto.

Een maand later waren we niet meer een compleet gezin. Mijn grote sterke vader bleek minder sterk dan ik als vanzelfsprekend aannam. Op 25 augustus 1963 overleed hij op 34-jarige leeftijd, ik was toen net zes jaar oud.

Ik kan me niet veel herinneren van de tijd rond zijn overlijden. Slechts enkele flarden zijn blijven hangen.

‘Mama, mag ik dan zijn dadels hebben?’, over de dadels in zijn fruitmand die hij nu niet meer nodig had.

Ik herinner me ook dat op 5 december van dat jaar een hele lange grote tafel vol met cadeautjes voor mijn broertjes, zusje en voor mij, de huiskamer vulde. Men had met ons te doen en dit was een manier om ons te steunen in ons verdriet.

Het verdriet herinner ik me niet. Ik herinner me een wereld met een grote onbevatbare leegte. Leegte en onbegrip. Wat gebeurde er? Mijn leven, mijn wereld, is daarna niet meer vanzelfsprekend geweest. Het gevoel dat ik niet begrijp wat er met mij en om mij heen gebeurt, heb ik nog vaak.

Een klein meisje, onveilig, onbeschermd, in een te grote wereld.

‘Papa waar ben je?, en

‘Mama waar ben je?’.

Mijn moeder stond plotseling alleen met vier kinderen tussen zeven en twee jaar oud. Ook weg. Alleen met haar eigen verdriet. Ik voelde haar aanwezigheid niet meer. Papa weg, mama weg. Ik voelde alleen, en dat is lang zo gebleven. Zonder dat ik het wist, zonder dat het afgesneden zijn een naam had.

Heel lang dacht ik dat de afwezigheid van mijn vader gewoon een gegeven was, een life event, een van de dingen die nu eenmaal gebeuren in een leven. Ik dacht dat het geen gevolgen had. Vijftig jaar geleden-gebeurd-over-voorbij.

Nu ik terugkijk, zijn we altijd alleen gebleven. Mijn moeder, mijn broers, mijn zusje en ik.  Alleen zijn is een gevoel, het hoeft geen feit te zijn. Alleen, tussen anderen. Alleen, in een relatie. Alleen, als moeder.

Pas sinds kort lukt het me om me te durven en te kunnen verbinden. Wat heb ik de verbinding, het vertrouwen en de geborgenheid van verbinding, gemist, en ik wist het niet. Ik wist niet dat een mens pas echt leeft en liefheeft in verbinding. Verbinding met mijzelf, met mijn bron, met de bron. De basis voor verbinding met de ander.

Wat als…?

Wat als ik niet een meisje zonder vader was geworden? Hoe lang was ik dan kind gebleven? De onschuld, de vanzelfsprekendheid, had ik rust gehad?

Ik zal het nooit weten en het is goed zo. Alles schijnt een reden te hebben.

Ik was een klein meisje, nog steeds, en ik lag in mijn bed. Het was donker in mijn kamertje en ik voelde dat mijn vader bij me kwam, op zijn knieën zat hij bij mijn bed. Ik lag met mijn rug naar hem toe, en hij legde zachtjes zijn hand op mijn heup. Ik zag hem niet maar soms weet je iets heel zeker.

‘Doe maar niet pap, ik vind het eng als je zo bij me bent,’ zei ik in mezelf en ik voelde hoe hij steeds verder weg trok. Ik was weer alleen.

Jaren later bezocht ik een vrouw die contact kreeg met mijn vader. Hij vroeg haar om mij door te geven hoe trots hij op mij was. Ik werd omarmd door een grote wolk van licht en onvoorwaardelijke liefde, en mijn hart werd langzaam verwarmd. Sindsdien zijn we weer samen.

Een ongrijpbaar samen zijn. Ver weg, ieder in zijn eigen wereld, wilde ik zeggen maar dat klopt niet, het is een en dezelfde wereld. Dichtbij en ver weg.

Het fotootje dat in de zomer van 1963 werd gemaakt is mijn dierbaarste bezit. 

Het hangt in de woonkamer en vertelt mijn verhaal.

Taboe

Zelfs nu, terwijl ik achter mijn computer zit, twijfel ik: zal ik het wagen? Wat haal ik op mijn hals? Kan en wil ik mij verdedigen? Het doet me pijn dat ik dit deel van mijzelf niet of nauwelijks kan delen.

Toen ik in 1987 voor het eerst in West Afrika was, was ik onder de indruk van de Islam. Een liefdevol geloof, waarin mensen voor elkaar zorgen. Een geloof van liefde, respect en tolerantie. Islam betekent liefde, werd mij keer op keer verteld. Ik ging na mijn verblijf in Mali terug naar Nederland. Ik leerde in Europa een Islam kennen die ik verafschuwde. In naam van Allah werd er gevochten, gehaat, gemoord. Dit heeft niets met de Islam te maken.
Alom verwarring: wat is religie en wat is cultuur.
Ik heb geen antwoorden...
In mijn ogen is de Islam mooi en liefdevol.
In mijn ogen heeft de Arabische cultuur prachtige kanten, geweldige schrijvers, filosofen, architecten, noem maar op. Waar komt die haat vandaan?
Jihad; het gaat hier om het innerlijk gevecht, het grootste gevecht dat ieder mens tegen komt, het gevecht met jezelf, het overwinnen van je zwakkere zelf.
Jihad, geïnterpreteerd als gewapende strijd om het geloof te verbreiden, of te verdedigen.
Bestaat er een geloofwaardige God of Allah, die wil dat mensen elkaar afmaken vanwege het geloof...

Het was 2011.
Mijn lief en ik wilden onze liefde 'officieel' maken, we wilden iedereen laten zien dat we met elkaar verder willen. Nooit eerder in mijn leven wilde ik trouwen, totdat ik deze man tegenkwam.
Wij gingen er van uit dat dit een in veel opzichten gemengd huwelijk kon zijn. Op het laatste moment bleek dat om in de moskee te kunnen trouwen, wat wij wilden, dat ik Moslim moest zijn...
We hadden weinig tijd. Ik stond voor een een ongelooflijk dilemma. mijn vrije geest protesteerde; waarom moet ik mij officieel bekeren. Is de intentie immers niet het belangrijkste... Tegelijk was de Islam zoals ik die heb ervaren het geloof waar ik voor wilde kiezen, als ik zou kiezen.
Ik heb gekozen die week, en ik heb geen spijt.
Er is iets in mij dat intens gelukkig word van het Moslim zijn.
Het is spiritueel, het verbindt mij met mijn lief, die gelukkig liberaal in zijn geloof is.
Ver weg van mijn Afrikaanse thuis heb ik soms een moment dat ik als niemand het kan zien, een gebedsdoek om doe en mij diep in mijzelf terug trek. Noem het bidden, noem het meditatie. Het brengt me rust en liefde, universele liefde, het gevoel deel te zijn van het hele al. Op die momenten ben ik gelukkig.

Het doet me pijn; de angst. Overal die angst: Word je nu ook terrorist? Oh gelukkig, je hebt geen hoofddoek om. De angst, de zorgen, van mijn kinderen en familie.
Het compliment in de moskee omdat ze het dapper vonden dat ik Moslima durfde worden in een wereld waar het beeld van de Islam is bepaald door zieke geesten als bijvoorbeeld El Qaida.
Ergens in geloven is taboe. Het vrije westen.
Een christelijke vriendin maakt hetzelfde mee. Je bent achterlijk als je ergens in gelooft.
Ik, en zij ook, heb geen zin om in discussie te gaan met vooral cynische mensen die de wijsheid in pacht denken te hebben. En ja, ik zie ook de afschuwelijke confrontaties met een liefdeloosheid in naam van God, en van Allah. Ik zie ook die gek die met een bebloed hakmes in de hand schreeuwt: Allah Akbar! Het doet pijn, het heeft niets met de Islam te maken maar tegelijk wordt het agressieve en waanzinnige beeld van de Islam weer versterkt. Ik zie ook het vele misbruik in de kerken.

Ik ben op zoek naar mijn eigen manier om vorm te geven aan mijn geloof. Ik denk niet dat er een mensachtige God/ Allah is die het belangrijk vind dat ik mijn haren bedek.
Tegelijk vind ik het te gemakkelijk om helemaal niets te doen en vanuit dat standpunt kies ik ervoor om geen alcohol te drinken. Het wel of geen alcohol drinken is niet belangrijk, maar wel uiting geven aan het toegewijd zijn. Al is dat alleen voor mijzelf zichtbaar. Voor mij is de intentie waarmee ik leef en de intentie tegenover het hele al, waar het om gaat. Binnen de Islam neig ik daarin naar het Soefisme, de prachtige wijsgerige stroming. Het beste uit jezelf halen, bijvoorbeeld het overwinnen van je diepste angsten, dat vind ik belangrijk.
Mijn Moslim zijn is kwetsbaar, ik zoek zelf nog naar de weg.
Het laatste taboe...

We zijn allemaal gelijk en het enige waar het om gaat is de onvoorwaardelijke liefde. Elkaar in vrede tegemoet treden...het is zo simpel. Toch...?

Grenzen

Zomaar wat mijmeringen over grenzen:

Sinds ik een kind was heb ik een instinctieve hekel aan grenzen. Waarom? Joost mag het weten.

Paradijsvogel

Het begon wellicht al op school waar je niet buiten de lijntjes mocht kleuren.
Niet buiten de lijntjes kleuren: wat een waanzin! Wanneer ik met kinderen of bijvoorbeeld demente ouderen werk, dan stimuleer ik ze om vooral over de grens te kleuren. Durf te leven, durf je eigen weg te gaan, bepaal zelf je regels.
Er is er maar één aan wie je verantwoording hoeft af te leggen, en dat ben je zelf, de God in je zelf, de universele bron in je zelf. Je bent zelf verantwoordelijk voor je daden. Wanneer mensen door grenzen worden tegengehouden gaan ze zoeken naar manieren om eroverheen te gaan. Verspilde energie die positiever gebruikt kan worden.

Sinds jaar en dag voel ik me verwant aan de Paradijsvogel. Ik bedoel dan niet de prachtige tropische vogel met zijn uitbundige kleuren, maar ik bedoel de Paradijsvogel, de mens, die zijn/ haar eigen pad gaat, onafhankelijk van  de geldende regels.


Wanneer je dit zo leest zou je kunnen denken dat ik een vrij mens ben. Niets is minder waar.
Zo lang ik me kan herinneren heb ik het idee dat ik 'verkeerd denk', niet in een hokje pas, en dus deed ik tot voor kort, wat in mijn mogelijkheden lag om te zijn zoals ik dacht dat dat van mij werd verwacht.  Ik legde mezelf grenzen op die ik niet begreep.
Op een gegeven moment bereik je een punt dat je je aan alles en iedereen aanpast en het tot je frustratie toch nooit doet zoals je denkt dat je het zou moeten doen.
Dat overkwam mij uiteindelijk. Ik kwam tot de schokkende ontdekking dat al dat aanpassen aan grenzen en regels, die ook begrenzen natuurlijk, nergens toe leidde. Integendeel, toen ik mezelf langzaamaan toestemming kon geven om te worden die ik ben, te worden die ik bedoeld ben om te zijn, toen leken sommige grenzen te verdwijnen. Te verdwijnen omdat ik er niet meer tegen hoefde te vechten.
Wat een verluchtiging. Wat een bevrijding.

Het zal je niet verbazen dat de ultieme grenzen, de landsgrenzen, mij een gruwel zijn.
Waarom mag ik in dit land zijn omdat ik hier toevallig ben geboren, en mag jij hier niet verblijven omdat je nou eenmaal ergens anders bent geboren? Dit soort grenzen gaan mijn verstand te boven.
Nog niet zo heel lang geleden, kwam ik mijn grote liefde tegen in een ander deel van de wereld. Grenzeloos verliefd, zelfs grenzeloos getrouwd.
Geloof me, ik liep niet eerder tegen zoveel grenzen op. Grenzen waar ik niets van begrijp.
Nou heeft het vechten tegen grenzen zoals die worden aangegeven door bijvoorbeeld de IND, de immigratiedienst, weinig zin.
Mijn lief en ik kiezen onze eigen weg, en proberen te vertrouwen op het grote geheel, het Universum, waarin dit soort grenzen een lachtertje zijn.  Natuurlijk zijn er momenten dat je heel verdrietig wordt van de aangegeven grenzen, maar we proberen ons er niet door te laten leiden. We geloven allebei in wondertjes.

Vroeg of laat komt er een moment waarop je te horen krijgt: 'Je moet grenzen stellen.'
Grenzen stellen? Ik?
Mensen kunnen toch voor zichzelf denken, mensen nemen toch hun eigen verantwoordelijkheid.
Helaas, weer heb ik het verkeerd begrepen.
Weer kom ik die verdomde grenzen tegen, en nu moet ik ze nog zelf stellen ook. Ik moet vechten voor mijn eigen grenzen. Heb ik dan grenzen, wat zijn mijn grenzen, hoe bewaak ik ze?
Nou, dat is een hele zoektocht als je niets met grenzen hebt.  Een levenlang proberen aan te passen, en nu moet ik grenzen gaan stellen. Grenzen stellen om vrij te zijn, grenzen stellen om te kunnen leven zoals ik dat wil, om te zijn wie ik bedoeld ben te zijn.
Snap jij het nog?