Mijn droom, mijn toekomst

In 1985 ging ik voor het eerst naar Afrika en sindsdien heb ik heimwee gehouden. Was het zo ideaal en geweldig daar? Nee, natuurlijk niet, maar ik was er thuis. Ik was er thuis zoals ik me in Nederland nooit thuis heb gevoeld.

            Het duurde tot 2008 voordat ik weer terug was. Bijna twintig jaar had ik heimwee gehad, en trouwens ook nog twee kinderen opgevoed in de tussentijd. “Tussentijd’, hm, dat is toch een opmerkelijke uitdrukking.

Weer voelde het als thuiskomen. In mijn euforiestemming besloot ik een huisje bij kennissen op de compound te bouwen. Het huisje is prachtig en enige tijd noemden we het ons kleine paradijs.

            ‘We’, ja, want inmiddels was ik er de liefde van mijn leven tegengekomen. Zo zeker van elkaar en onze liefde dat we in 2011 in het huwelijk traden, er van uitgaande dat we ons leven samen zouden kunnen leven.

            Helaas, nu in 2013 weten we minder dan ooit hoe we dat zouden kunnen realiseren. We willen samen in Afrika leven. We hebben een huisje en we hebben een stukje grond, helaas staat het huisje niet op het eigen stukje grond, zodoende hebben we geen eigen plekje in Afrika waar we samen kunnen zijn, en waar we aan een eigen leven kunnen beginnen.

Hier begint -of eindigt- de droom.

De zon schijnt en het is nog een beetje koel in de vroege ochtend, wanneer ik de tuin in loop om de nieuwe dag te begroeten. De stralen van de zon geven het mooiste licht dat ik me kan wensen. Ik loop naar de buitenkeuken en zet water op het vuur om een kopje koffie te maken. Een bezoeker uit Nederland bracht ons een doosje Nescafé waar we tot de max van genieten. Normaal gesproken maken we een potje thee, natuurlijke thee uit de omgeving. Dat is ook lekker en zeker zo gezond.

            Mijn man moet zich, zoals vaker, haasten om naar het werk te gaan, daarom doe ik snelsnel een stuk brood in papier dat hij mee kan nemen voor onderweg.

Ik sluit het ijzeren hek achter hem en terwijl ik de heldere lucht insnuif draai ik me om.

Het zand waait door alle kieren het huis in dus het is een dagelijks terugkerend ritueel om de vloeren stofvrij te maken. In tegenstelling tot mijn huis in Nederland is dit huis vrij leeg, bijna geen friemeldefrutsels in de kamers, gewoon omdat het anders veel te stoffig wordt. Het geeft me rust, zo’n leeg huis.

            Vandaag is mijn vaste schrijfdag, en net als in Nederland ga ik één vaste dag buiten de deur schrijven. Soms ga ik in een internetcafé in de stad zitten, maar vandaag ga ik naar mijn vaste plekje op het strand.

            Nadat ik mijn schrijfspullen en wat brood en water bij elkaar heb gepakt, loop ik onze compound af en sluit het hek met het hangslotje aan de buitenkant. Na ongeveer een kwartier lopen door het losse zand kom ik aan bij de grote weg naar zee. Ik wacht in de heter wordende zon op een taxi die om de zoveel tijd langskomt. Ik heb geluk en hoef niet lang te wachten. Ik neem achterin plaats en zak met mijn achterste door de vering. Ach, als dat het enige is. Het duurt niet lang voor we de weg naar het strand indraaien, ik ben op mijn bestemming. Hier staat een strandtentje waar ze me inmiddels kennen en waar ik rustig aan een tafeltje kan zitten. Het tafeltje staat onder een bladerdak en dus zit ik hier uit de zon en met een beetje wind, en niet te vergeten met uitzicht op zee.

Niet gek toch!

Dat is zo’n beetje mijn droom. Met familie en vrienden om ons heen, en de mogelijkheid om een paar maanden per jaar in Nederland te zijn, ik ben uiteindelijk ook een moederkloek die haar nageslacht wil zien en voelen op zijn tijd.

Ik hou van een eenvoudig leven. Eenvoudig in de zin van, niet te veel spullen om me heen, net dat wat ik nodig heb. Een huisje van natuurlijke materialen voor zover mogelijk en reëel, en in een natuurlijke omgeving. Een tuin die deels wild is en deels verbouw ik groente en kruiden, misschien een fruitboom erbij. Ik vind het heerlijk om buiten te leven. Het is fijn als er wat mensen en kleine winkeltjes in de buurt zijn, maar ik ben ook graag op mezelf om te tekenen en te schrijven, onderwijl de heldere lucht opsnuivend.

De lange moeizame weg.

Het is bijna acht maanden geleden dat mijn lief en ik voor het laatst samen waren, en we hebben nog twee maanden te gaan. We hebben contact per email, gelukkig is mijn lief een schrijver en ik ook.

            We hebben elkaar te lang niet gezien en maken het elkaar moeilijk per mail, misverstanden, irritaties. Ik zit hier en hij daar en ik kan hem niet troosten nu hij zijn studie moest opbreken omdat er geen geld meer is. Ik hoor over politieke onrust en vraag me af of dat een land is waar ik heen moet willen. De eerste levensbehoeften zijn fors omhoog daar en mijn hart huilt om de mensen die de basisdingen niet meer kunnen aanschaffen: rijst, olie.

            Mijn toch al bescheiden inkomen gaat achteruit en de rekeningen worden fors hoger. Tot overmaat van ramp moet ik heel veel terugbetalen aan de belasting. Misverstand. Stom. Ach, het is maar geld… Het doet pijn omdat het mijn lief en mij nog langer uit elkaar houdt. Ik heb niet veel nodig maar soms zou ik ook een keertje overdadig willen kunnen doen in een overdadige wereld. Ik mis mijn lief.  
           Mijn lief en ik, we moeten los van elkaar het leven leiden dat ons hopelijk eens blijvend bij elkaar zal brengen. Soms is de rek er even uit en vraag ik me af waar ik mee bezig ben. Hou ik mezelf voor de gek, wanneer geef je een droom op?

Hieronder een tekening uit 2007 met als tekst:

‘Mama (Afrika), mag ik terug naar huis?’

En daarom kan ik mijn droom niet opgeven.

Over vragen, en over geven

Als er iets is dat ik moeilijk vind, dan is dat om te VRAGEN.
Ik voel me dan klein, afhankelijk, niet zelfstandig. 'Get a job!' -gevoel, zoals dat in onderstaande video naar voren komt. Ik vind het daarentegen wel leuk om te geven. Dat geeft me een goed gevoel.
Al langer speel ik met dit thema, omdat ik zie hoe fijn sommige mensen het vinden wanneer je iets aan hen vraagt. Ik voel me zelf ook vereerd wanneer iemand aan me vraagt of ik ergens bij/ mee kan helpen.


Gisteren las ik op Facebook dit mooie verhaal over HULP VRAGEN en VERTROUWEN GEVEN:
 Omdenken: Stoere vader weet raad met ADHD kind
Een vader wordt gevraagd om mee te helpen met een activiteit in de klas van zijn vijfjarige dochter. De juf organiseert een boswandeling. Voorafgaand aan de wandeling wijst ze de vader op één van de leerlingen die hij onder zijn hoede heeft.

Ze zegt: `Dat is Johan. Johan heeft ADHD. Pas op, hij loopt weg in het bos. Dit weekend waren zijn ouders hem ook weer twee uur kwijt. Let alsjeblieft goed op hem, want je kunt hem niet vertrouwen.`
De vader besluit de situatie anders te bekijken. Hij zet het jochie op de achterbank van zijn auto, klapt de spiegel om en kijkt hem in de ogen. `Johan, ik heb een probleem. We gaan zo naar het bos. Je zult denken dat ik er als papa stoer uitzie, maar ik kan je vertellen dat ik het doodeng vind in het bos. Zou jij een beetje op me willen letten zo meteen?` In het bos grijpt Johan de hand van de vader. De hele wandeling wijkt hij niet van zijn zijde, apetrots als hij is dat hij voor die stoere papa mag zorgen.
Met dank aan Yoka Jansma 

Enige tijd geleden plaatste ik een oproep online voor kleertjes die ik naar Afrika wil sturen.
Eerlijk gezegd had ik er niet erg veel reactie op verwacht, maar tot mijn verbazing kreeg ik van verschillende kanten mooie tweedehands spullen aangeboden. Hele gewone mensen die graag het goede doen en delen van wat ze hebben. In ruil krijgen ze een goed gevoel.
Ik ben onder de indruk, en het geeft mijn vertrouwen in de mensheid een boost!

Vanochtend zag ik op Facebook deze mooie link van Gerry Stegeman : 

Deze video  (Engelstalig)  duurt bijna 14 minuten, en net als in het bovenstaande verhaal zie je dat VRAGEN soms GEVEN wordt. De muzikante en het voormalig straatbeeld Amanda Palmer heeft van vragen en dus van geven, een ware kunst gemaakt.

Hoewel ik onder de indruk ben van deze twee voorbeelden, blijf ik het moeilijk vinden om iets te vragen, of te verkopen, wat nog enger is want dan vraag je geld voor iets van jezelf. Ik snap dat ik mijn zienswijze moet herzien. Ik wil dat ook, maar ik heb nog even tijd nodig.
Hoe zit dat bij jou? Kun je makkelijk vragen?

Waanzinnig verliefd

Canon 1100D

Het gebeurt niet vaak dat ik verliefd word, en al helemaal niet op een object, maar deze keer ga ik voor de bijl. Weke, knikkende knieën, bijna kwijlneigingen. Echt waar.

Deze camera heeft mijn favoriete kleur rood.
Mijn gordijnen hebben deze kleur, mijn oude bank had deze kleur, en zelfs mijn crosstrainer heeft deze kleur.


Gelukkig of misschien helaas, heb ik geen nieuwe camera nodig. Maar wat zou ik dit juweeltje graag in mijn handen houden.


Klopt het dan toch dat stieren materialistisch zijn? Nou ja, so what, laat mij maar wegzwijmelen bij deze prachtcamera.
 Oh nou zie ik net dat Nikon ook zo'n lekkere rode heeft. Wauw!

Nikon D3100

Ruilen is leuk!

Ik kan het niet ontkennen: ik ben verslaafd aan het raken.
Waaraan?

We weten allemaal dat we in een veel- te- veel- te- veel- economie leven. Zelfs wanneer je voor deze samenleving straatarm bent, dan nog barst je huis uit zijn voegen van de spullen. Je herkent dit wel.
Toch zijn er nog situaties waarin je nieuwe of andere 'dingen' zou willen hebben. Gewoon voor de heb, of omdat je er iets mee wilt doen.
Iets waar ik al langer in geloof is: RUILEN.
Wat ik niet meer nodig heb ruil ik met wat jij niet meer nodig hebt. Mooi idee. Maar hoe weet ik nou wat jij nodig hebt, en wat je van mij zou kunnen gebruiken? Ja, wanneer het te laat is hoor je vaak:
'Oh maar ik had wel ... voor je.' Of:
'Had het toch gezegd, dan had je... helemaal niet hoeven kopen.'

Een paar dagen terug ontdekte ik op Facebook een site die je een handje helpt om deze situaties te voorkomen. Heel erg leuk! Deze site is voor het Gooi, handig want daar woon ik, maar ik neem aan dat inmiddels heel veel regio's iets vergelijkbaars hebben. Het is strict genomen een weggeef- site. Het ruilen komt vanzelf, wanneer je iets hebt gekregen ga je zelf ook weggeven en andersom, wanneer je iets hebt weggegeven kom je vanzelf op dingen die je zou kunnen gebruiken.

Tsja, en daar ben ik nu bijna aan verslaafd.
Ik heb al een Photoshopboek weggedaan, en bijna een matras dat ik over had. Zelf heb ik hele lieve babykleertjes gekregen die ik naar Afrika op ga sturen. Kortom, ik vind het geweldig.
Wanneer we dit nou met zijn allen gaan doen, dan ondermijnen we meteen de macht van de grote banken, en dat is ook een leuk idee.