En ze leefden nog lang en gelukkig...

Jarenlang leefden we met het idee dat ik naar Afrika zou vertrekken, en dat mijn lief en ik daar samen zouden zijn. Helaas bleek het op een gegeven moment gewoon niet mogelijk, vanwege allerlei redenen. Vorig jaar was daardoor misschien wel ons moeilijkste jaar: Hoe verder? Hebben we wel een toekomst samen? Hoe lang moeten we nog ver van elkaar deze relatie onderhouden?
Om een lang verhaal kort te houden: HIJ IS HIER!!!
De laatste mogelijkheid om samen te zijn bleek als hij naar Nederland zou komen. Nadat we de beslissing hadden genomen om een poging te wagen, volgde er een enerverend jaar. We durfden uit bijgeloof niets aan vrienden en familie te vertellen. Liefkozend noemden we deze missie ons NP, New Project. Steeds kwamen we een klein stapje verder en we wilden het vaak wel van de daken gillen...

Vanaf de eerste stap; het via Bol.com op laten sturen van het Nederlandse lespakket voor de inburgeringscursus, tot uiteindelijk gisterochtend vroeg de eerste blikken op Schiphol: Wat een traject... De stille voorpret, langzaamaan wisten een paar familieleden en nabije vrienden dat we hier mee bezig waren.
Hiernaast zie je het 'Welkom thuis' affiche dat ik maakte voor mijn allerliefste. Wat werd het zwaar die laatste week. Meer dan een jaar hadden we elkaar al niet meer gezien, maar ook het feit dat ik nooit eerder samen heb gewoond, maakte het een spannend project.
Een nieuwe start, een nieuwe levensfase.

Iedereen is blij voor ons en laat dat merken, waardoor ons weerzien een behoorlijk emotionele lading erbij krijgt. Hier in Nederland krijgen we lieve kaartjes, een grote boodschappentas vol met lekkers, een taart en een royaal ontbijtje voor de eerste ochtend. Familie die zo vroeg in de ochtend aanwezig is om mijn lief op te halen. Geweldig.
Dan gaan de koffers open (15 kg overgewicht probleemloos ingecheckt) en komen alle verhalen van familie en vrienden die ik ook al een jaar niet gezien heb. Ik word overladen met lieve woorden, prayers en heel veel cadeautjes. Een rib uit het lijf voor iedereen, dat weet ik. Ik voel me geliefd en bijzonder.

Maandagochtend heel vroeg, rond half vijf, schijnt de maan in mijn gezicht, het heeft iets magisch, alsof ik word aangeraakt. De allerliefste ligt naast me, veilig en slapend. We hebben het gered. Natuurlijk lukt het me niet om verder te slapen en daarom zit ik zo vroeg in de ochtend aan de computer en schrijf dit stukje.
Klaar voor de gezamenlijke toekomst, ons leven samen, waar we zoveel geduld voor nodig hadden, en dat nu echt is, ook al kan ik het nog niet helemaal bevatten, maar vol vertrouwen mede door de stevige basis die we in al die jaren hebben opgebouwd. Ik ben gelukkig en de allerliefste en ik voelen ons de rijkste mensen op aarde.

Een goede oogst

Koud

Zachte winter

Soms is niets meer wat het lijkt. Een zachte winter in een koud land, een koude winter in een warm land.
Een hart alleen, toch tussen anderen. Meer warmte en nabijheid dan eerder en toch....die ene nabijheid is zo ver weg.
Ik probeer te accepteren en te waarderen wat ik heb, maar...

Het is gek hoe je op het ene moment zo zeker kunt weten dat je op het goede pad zit, en dat overgave aan het grote geheel je zal helpen om je doel te bereiken, en je samen zal brengen met je lief.
En hoe het volgende moment je hart en hoofd vol twijfel lijken; hoe kan het zijn dat je op het goede pad zit als alles zo moeizaam gaat. Forceren we iets tegen beter weten in? Horen we misschien helemaal niet samen? Is het een grote zelfbedachte illusie?

Samen zijn

Vanavond vieren we het Imbolc; het aloude zaai- en ploegfeest waarbij de Godin Brigid om hulp werd gevraagd om de akkers te zuiveren en weer vruchtbaar te maken zodat ze in het nieuwe seizoen een goede oogst zouden dragen. 

Wie weet zal het nieuwe seizoen mijn lief en mij een goede oogst brengen,
 misschien vinden we een oplossing om hetzij in Afrika, hetzij hier, samen te kunnen zijn en blijven!

Is het echt zover?

Nog vier nachtjes slapen...
Na bijna een jaar zie ik mijn lief weer.

Ja, het is een zwaar jaar geweest. Het is lastig communiceren wanneer je alleen het internet tot je beschikking hebt. Misverstanden stapelen zich op, deels uit frustratie dat we niet samen kunnen zijn, deels omdat het Engels, onze voertaal, voor allebei een tweede taal blijft.

We kennen elkaar nu vijf jaar en zijn daarvan 2 1/2 jaar getrouwd. Een gezamenlijke toekomst lijkt verder weg dan ooit en ik moet bekennen dat ik er weleens het bijltje bij neer heb willen gooien, gewoon omdat ik het niet meer trek.
Het idee om zonder elkaar verder te gaan lijkt me nog altijd minder aantrekkelijk omdat we uiteindelijk gewoon heel erg gek op elkaar zijn, en allebei dat gevoel van voorbestemd zijn hebben.

Nog even en dan zijn we drie weken samen, en dan kunnen we heel veel praten, heel veel elkaar vasthouden en proberen te genieten van wat we wel hebben.

Droom

Life is a dream for the wise, a game for the fool, a comedy for the rich, a tragedy for the poor.

 Sholom Aleichem quotes 

Stel, je hebt een droom. Een mooie droom, voor sommigen zo simpel voor anderen onbereikbaar.
Je wilt samen zijn met de grote liefde van je leven. 
Klinkt simpel toch.
Iedere keer veranderen de omstandigheden net als je denkt dat er een oplossing nabij is.
Onverwacht moet je giga bedragen terugbetalen aan de belastingdienst, om maar eens iets te noemen.
Weg, nog verder weg gaat het bereiken van je droom.
En dan?
Wanneer geef je op?
Verbreek je een relatie met de allerliefste?
Of ga je nog wat harder knokken om je droom te bereiken?
Hou de droom levend.

Dromenvanger

Hou de kwade dromen weg

en laat alleen de goede droom door.