We gaan weer verder

Het is lang geleden dat ik hier een berichtje heb geplaatst. Ik moest van Google zelfs van alles updaten voordat ik bij mijn eigen account kon komen. Steeds minder behoefte om al te persoonlijke gedachten en gevoelens online te delen.

Maar goed, januari 2022, een nieuw begin. Toch even een korte terugblik:
Na een huwelijk met de liefde van mijn leven dat op een maand na de tien jaar haalde, ben ik begin vorig jaar gescheiden. Allebei wilden we het niet maar toch gebeurde het. Veel verdriet, vooral omdat ik echt dacht dat we 'voor altijd' zouden zijn.

Omdat ik in een gezinswoning woonde en geen gezin meer was, en misschien gewoon omdat het nu weer kon, en omdat ik ergens anders opnieuw wilde beginnen cq verder gaan, ben ik vorig jaar verhuisd. Na twintig jaar verkassen naar een andere plek is een grote stap. Een stap die wonderwel bevalt. Ik geniet van mijn nieuwe huisje én ik geniet van de nieuwe omgeving. Heel dicht bij het water, geweldig.

Wat ik me niet realiseerde is dat naarmate ik ouder word, een verhuizing er meer inhakt. Vooral in het donker in een vreemde omgeving. Ik voel me kwetsbaarder wanneer ik 's avonds in het donker op de fiets ergens heen ga. De weg voelt nog niet vertrouwd. Soms in de kou en de regen, in het donker en niet helemaal bekend met de weg, voel ik me wat zielig. Gek mens, wat haal je dan ook op je hals.

Een maand na de definitieve scheiding vulde ik het nieuwe huurcontract in. Maanden was ik druk met het op orde brengen van de oude woning, en het regelen van de verhuizing. Toen kwam de dag dat ik in mijn nieuwe huis wakker werd. Alleen, helemaal alleen. Dat was schrikken en confronterend. Ik ben geen gezin meer en ik ben niet meer verbonden met de liefde van mijn leven.

Nu ruim een half jaar later is de grootste schrik er af, ik geniet van mijn 'doorstart' in de nieuwe omgeving. Het werd vanzelf 2022, en met alle chaos en gedoe om ons heen, lukt het me om positief en optimistisch vooruit te kijken. Ik ga weer verder.

Het einde van een tijdperk

R.I.P. Magic Johnson

25-06-2001/16-11-2016

15,46 uur: Een laatste groet, en

 

15,49 uur: Thuis, op zijn eigen dekentje heel vredig voor altijd in slaap.

Lieve Magic J, die sinds de dood van zijn zusje niet meer de oude is geweest. Een sterke geest die niet opgaf terwijl het lijfje toch niet erg meewerkte bij tijd en wijle en zelfs zijn geest liet hem af en toe verdwalen in zichzelf leek het wel. Gevolg: de grote, eens zo stoere kater, werd de laatste dagen met een discohalsband om de straat opgestuurd omdat hij 'vergat uit te kijken' bij het oversteken. Hij ging zich terugtrekken en lag alleen nog maar op de drempel naar het toilet, vlak naast zijn bak. Om een lang verhaal kort te houden, het deed té veel pijn om hem zo te zien worstelen om -soms letterlijk-  overeind te blijven. 

 Weer samen met zijn zusje Luna...?!

Heel veel dank aan de liefdevolle jonge dierenarts van DierRust.nl , ( of ook wel Dierenartsaanhuis.nl) die geduldig bij iedere stap uitlegt wat hij gaat doen en wat voor reactie je nog kunt verwachten. 

Wat heerlijk dat je je geliefde huisgenootje nu thuis kunt laten inslapen.

De nieuwe eerste keer

Jawel, het loopje erheen blijft altijd boeiend, vooral nu op het moment het landschap iedere week heel snel verandert. Op de een of andere manier heb ik iedere week weer de mazzel dat het droog is. Bij hoge uitzondering zijn er ooit wat druppels gevallen, maar dat mag geen naam hebben. Zo was het vandaag heerlijk om die vijftien minuten te lopen, op mijn manier twintig soms vijfentwintig minuten; ik sta vaak stil, kijk, maak foto's.

Toch valt het me ook zwaar om na een overlijden weer opnieuw kennis te maken, af te tasten, in te schatten wat aanslaat en wat niet. Komt ons gevoel voor humor overeen? Krijg ik enige reactie of niet?

Vandaag was het weer een eerste keer.
Het weer werkte mee, dat scheelt.

 We gingen lekker naar buiten, de omgeving van het huis is prachtig, de rolstoel was af en toe wel zwaar, maar het was prachtig om mevrouw te zien genieten.
Ik ga er weer voor...

Terugblik

Donderdag 12 mei was ik nog bij u en we hadden het eigenlijk nog best gezellig. Tevreden ging ik naar huis.
Vrijdag de dertiende (!) werd ik gebeld dat u een afschuwelijke val had gemaakt. Gebroken been, gezicht kapot, onder de blauwe plekken. Ik zou u waarschijnlijk niet meer zien, werd me verteld.
Gisteren, op mijn verjaardag, heb ik nog even kort afscheid van u kunnen nemen. U leek al half vertrokken, zo alleen liggend in de verduisterde kamer. Ik had met u te doen en hoopte dat het niet te lang meer zou duren.
Vanochtend ontving ik een mail van uw zoon. Het is voorbij, u heeft nu rust.

Impressie van een prille, drie maanden durende vriendschap:

Tussen de regels door zie ik dat het allemaal niet meer zo hoeft van haar. Ze mist haar man en ze zit maar te zitten. Ze is heel lief en klaagt niet ofzo, ze geniet van eten;

      'Ik ben een zoetekouw,'

en ze neemt nog een stuk chocolade. Ze vindt bezoek wel gezellig maar niet te lang, denk ik.

      'Nou nou, zo vroeg op de dag al bezoek,' alsof ze erg wordt verwend.

Met voorlezen zegt ze midden in een verhaal, ook als het zielig is:

      'Ja, leuk.'

Het is ook een stuk stervensbegeleiding . Ze is 95 meen ik. Ik toets voorzichtig hoe ze over de dood denkt en over leven na de dood en of ze haar man terug zal zien. Ze haalt haar schouders op en zegt:

      'Ik weet het niet.'

Of ze zegt:

      'Nog één, twee en dan uit.'

Wanneer ik vraag of ze het erg vindt dat het dan uit is zegt ze dat ze het niet weet. Dan sluit ze haar ogen weer. Er is heel veel dat ze niet weet. Dat klopt natuurlijk ook met dementie/ Alzheimer. 

___________________________

Via Marktplaats heb ik een boekje gekocht dat zij heeft geschreven en de foto's hierin zijn van haar zoon. Benieuwd hoe, en óf, ze daar op reageert.

    

 Dit is zó ontroerend.

     'Mijn hele leven trekt aan me voorbij,' verzuchte ze.

Ze was ongelooflijk blij en enthousiast om haar eigen boekje te zien.

Precies wat ik hoopte, en nog veel meer, was haar reactie. De steken, het tapijt van Bayeux; het roept allemaal herinneringen op.

Ik las haar de inleiding voor en de hele tijd bleef ze er bij.

Heerlijk om te zien hoe ze weer helemaal zichzelf herinnerde. Prachtig

Typisch dat ze 'scheuren en pleuren' leest waar er 'scheuren en plakken' staat. Ze kan er zelf om lachen wanneer ik zeg dat ik denk dat er 'scheuren en plakken' staat. Ze kijkt me aan en lacht om zichzelf.

      'Ja, dat denk ik eigenlijk ook wel.'

Ik wil het boekje zelf graag houden en besluit om er nog één te kopen voor haar.

______________________________________

 Een week later:

     'Goedemorgen, hoe gaat het met u?'

      'Ja, wel goed. Wonderlijk eigenlijk hè.'

Ze moet er zelf om lachen.

Ik geef haar haar cadeautje, haar eigen boek.

      'Nou, wat leuk zeg. Dat is ook toevallig, daar heb ik net met iemand vorige week over gepraat.' (Ja, duh...!)

Op een gegeven moment wordt ze steeds stiller en als ik iets vraag krijg ik geen antwoord meer. Ik vraag dus niets meer. Ze is heel ver weg in het verleden. Mooie zin van mevrouw wanneer ze een tijdje in gedachten in haar boekje kijkt:

     'Ik was heel erg onder de indruk van het zelf, het wezen.'

Ze is heel erg blij met het terugzien van haar eigen boekje. Het is geweldig om te zien.

      'Dat heb ik gemaakt toen ik een jaar of tien was.'

      'Oh ik dacht dat u al kinderen had toen u dit maakte.'

Ze kijkt m me meewarig aan, je ziet haar denken; vreemd mens.

Als ik die ochtend wegga zegt ze:

      'Ik ben er heel erg blij mee, zeg dat maar tegen ze.'

      'Wat fijn dat u er zo blij mee bent.'

Ze heeft voor het eerst kleur op haar wangen. Heerlijk.

__________________________________

Eerder schreef ik al blogs over het olifantje Willem,  en over het begin.

en over onze hernieuwde kennismaking: 

 

(Dementie/ Alzheimer)
Toen ik binnenkwam vroeg ik of ze wist wie ik was en dat wist ze niet. Toen gaf ik haar een hand en zei:
      'Ik ben Saskia.'
      'Haha, dat weet ik toch.'

                                                           Rust zacht lieverd.

 

Nog één keertje

Nog één keer over Magic Johnson: 

Gewoon omdat ik blij ben dat hij het weer doet!!!

Hij ligt hier op de stoel van mevrouw G die ik kreeg van haar dochter. 

Nu de favoriete plek van Magic; Toeval?

Afscheid of niet...

Begin januari ga ik voor het eerst naar de dierenarts met je. Mijn grote stoere kater, die zo anders is sinds op 1 oktober jongstleden je zusje overleed. Je eet minder, wil niet naar buiten, maar langzaamaan lijkt het weer beter met je te gaan. Je eet een beetje, gaat weer naar buiten, maar toch...
Begin januari begint het echt op te vallen dat je nauwelijks meer eet, bijna niet drinkt. Wat je eet spuug je weer uit. Ik weet niet wat het is. Ik durf niet zo goed naar de derenarts want de vorige keer moest ik je zusje achterlaten.
        

Ik duw je in de 'kattentas' en hang je aan het stuur van mijn fiets. Gatver, het is koud en nat, wat een ellende. Je bent opvallend stil onderweg, klopt niet helemaal. Ik bereid me voor op het naderende afscheid...

De dierenarts kijkt, knijpt en voelt aan je. Beetje onderkoorts, te goed voor een spuitje....
Je krijgt vocht onder je vacht gespoten en speciaal (heel duur) blikvoer dat je fanatiek van de dokter's hand aflikt, maar waar je thuis niets meer van neemt. Dierenarts stelt voor verder onderzoek, maar helaas erg duur en ik kan het consult al nauwelijks betalen. Dit is dus altijd mijn grote angst geweest. We (ik) besluiten het even aan te zien. Misschien knap je vanzelf op.
Een week later blijk je niet vanzelf op teknappen en weer ga ik langs, en weer neem ik in gedachten afscheid. Je ademt raar, drinkt nauwelijks, eet nauwelijks, mijn hart doet pijn.

De dierenarts kijkt, knijpt en voelt weer aan je, beetje onderkoorts, antibiotica mee. En weer ga je mee naar huis. Ik heb gemengde gevoelens, ik ben blij dat je nog bij ons bent, maar ik kan niet aanzien hoe het met je gaat...De antibiotica weiger je pertinent, steeds als ik ze in je mond krijg spuug je ze weer uit. Het is een marteling en tegen alle regels in stop ik er mee. Die laatste dagen wil ik niet zo'n worsteling met je.
          Weer een week later bel ik met de dierenarts en vertel dat ik geen vooruitgang zie. Misschien is het dan toch tijd voor zijn einde. Ja, dat denk ik ook.
Maar ik kan het even niet meer opbrengen. Twee keer afscheid genomen en je toch weer mee naar huis genomen. Tweehonderd euro uitgegeven en geen enkele verbetering.  Met liefde uitgegeven, maar wat niet kan dat kan echt niet op een gegeven moment, zeker als er ook nog eens geen verbetering in zit.
Dat weekend bel ik nog met weekenddiensten om informatie voor het geval dat...
We besluiten je thuis te laten sterven, als dat enigszins kan.

Je ligt nu al ruim twee weken boven in een van de slaapkamers, eerst op een bed maar al snel ben je in een bananendoos gaan liggen. Je eet niet, je drinkt niet, je plast en poept niet, voor zover ik kan zien. Bijna dagelijks verwacht ik dat het afgelopen is. Voorzichtig sluip ik 's ochtends je kamer in, voorbereid op het ergste, en steeds opnieuw begin je te spinnen, of in ieder geval een geluid te maken dat nog vaag op spinnen lijkt, benauwd en rochelig, maar je bent er nog en tot mijn grote verbazing lijk je zo (redelijk) lekker te liggen daar in die doos. Dag en nacht.

Opeens na zo'n 48 uur in de doos te hebben gelegen kom je beneden, kijkt naar het eten maar neemt niets en je wil naar buiten! We overleggen; ja, nee, ja maar, nee joh, maar als hij nou toch zelf wil... en we laten je gaan. Je doet een plas en verdwijnt. Nerveus openen we de deur en roepen je. Uren later zit je bij de buren van de hoek in de voortuin, zo gauw je me ziet begin je weer geluid te maken en ik mag je zelfs oppakken en mee naar binnen nemen. Dit gaat zo dagen achter elkaar door. Dag en nacht lig je halfdood in de doos en dan, alsof er niets aan de hand is, wil je weer naar buiten. Ik snap er niets van. Hoe blijf je in leven als je niet eet en drinkt?

Over je zusje zei de dierenarts al dat haar lijfje op was en dat ze puur op karakter overleefde. Nou, dat gaat bij jou zeker op. Vanochtend zag ik zelfs dat er een paar likjes van het voer genomen zijn. Kennelijk ben je midden in de nacht stiekem (!)  naar beneden geweest en heb je iets gegeten...
Wat betekent dat? Ga je misschien beter worden en nog een volgende ronde doen? Of is het een zwakke opleving? Ik weet het echt niet. Ik vind het alleen verschrikkelijk om je zo te zien, en ik vind het ook verschrikkelijk om te kiezen tussen leven en dood. Vreemd genoeg maak je nog steeds geen al te ongelukkige indruk.

Mijn bijzondere grote (nu even niet zo ) stoere kater Magic Johnson.

Wakkerliggen

Het is midden in de nacht en ik wil slapen maar het lukt niet.

De grote trotse kater eet bijna niet sinds zijn kleine tweelingzusje gisteren overleed,,,14 jaar lang deelden ze lief en leed en nu opeens is het stil. Heel stil, want wat een kabaal kon ze maken. Ze liet het wel weten als ze naar binnen wilde, als ze wilde eten, wat ze heel vaak wilde, of als ze naar buiten wilde. En zeker op het laatst bedacht ze zich nogal eens, dan stond je op om haar naar buiten te laten en dan stond ze opeens stil en draaide zich om, zodat je midden in je loop bijna je nek brak of op haar stond.

Je  kon de keuken niet in of daar kwam ze aangerend, hobbel de hobbel en huppel de huppel, altijd vol enthousiasme:
     'Ha eten, mag ik ook, toe nou, please, ik wil ook'.

Soms werd je er gek van, vooral kaas en vis, daar deed ze een moord voor, bij wijze van. Alom aanwezig... en nu missen we haar, het gekke kleine dingetje.

Hier links ligt ze bij haar grote vriendin de buurvrouw op de bank, want vanzelfsprekend had de kleine koningin twee huizen, als het er niet meer waren.
Om de hoek is een dagopvang, de bewoners lopen vaak langs ons huis en Luna liet zich maar wat graag aaien door iedereen die even behoefte aan haar warnte had zo werd ze ook een therapiekatje voor deze en geen.

De laatste tijd werd ze heel mager en opeens begon haar buikje heel dik te worden. Ze leek geen pijn te hebben en daarom lieten we de natuur haar gang gaan, maar opeens werd het stil; ze bedelde niet meer om eten, ze maakte geen kabaal als ze naar buiten wilde. Ze bleef gewoon geduldig wachten, net zoals haar broer dat altijd doet. Toen gingen de alarmbellen rinkelen en toen de zoon die haar een paar weken niet had gezien, langskwam en extra druk zette besloot ik toch naar de dierenarts te gaan...
   
De avond ervoor was ik al wat aangeslagen, ik had een akelig gevoel, dat werd de volgende ochtend versterkt, Ze was lief, heel lief en spinde als ik haar aaide, maar ze kwam amper van haar plaats af. voorzichtig zette ik haar in een tas en ging op weg. Normaal kon ik nooit fietsen omdat ze zo protesteerde maar ze lag heel rustig en dus waren we een half uur voor de afspraak al aanwezig. Ik aaide haar terwijl ze in de tas lag en sprak met haar, zei haar dat het goed was zo, dat het mooi was geweest en ze leek zich te berusten. Eenmaal binnen zei de dokter al snel dat zo'n buikje weinig goeds betekende en er maar één oplossing was...
 Ondanks dat ik het aan had zien komen overviel het me toch en de tranen sprongen in mijn ogen. Hoe neem je zo opeens afsheid van een dierbaar vriendinnetje waar je zo lang lief en leed mee hebt gedeeld...Om een lang verhaal kort te houden: ze gaf zich duidelijk over nadat ik haar bedankte en nogmaals zei dat het mooi is geweest. Bij het eerste spuitje zakte al meteen haar kopje naar beneden en ze zakte door haar pootjes, haar lijfje was op en ze had alleen overleefd op karakter volgens de dokter. Het tweede spuitje was al eigenlijk niet meer nodig...
Ze is heel rustig ingeslapen terwijl ze op mijn borst lag...

Nou, misschien kan ik nu wel slapen en moest dit er gewoon even uit...