De weg kwijt, maar muziek haalt hem even terug

Of ik een handje kan helpen? Het is feest want het huis bestaat vijftig jaar en alle bewoners krijgen een stukje taart. Het is één van de drie huizen waar ik uit vrije wil werk, zo ook vandaag. Zonder sancties kan ik kiezen of ik wel of niet kom werken, en dus kom ik graag een handje helpen.
 

copyright: Kitty van Wilpe

Twee aan twee (wij natuurlijk weer met drie) krijgen we twee taarten en twee huiskamers toegewezen.
De taarten zijn vierkant en daardoor makkelijk in zestien stukjes te snijden. Iedere bewoner en medewerker krijgt een stukje taart op een bordje en we geven er een vorkje bij.
Het merendeel van de bewoners is niet meer in staat om zelf te eten; ofwel het benul dat het taartje in stukjes met het vorkje naar de mond kan worden gebracht ontbreekt, ofwel de motoriek om de hand met vorkje naar de mond te brengen werkt niet helemaal goed meer waardoor er heel veel taart naast de mond terecht komt.
Eén vrouw zit daarom apart aan een tafel omdat ze zo rustig haar pogingen kan wagen zonder commentaar van de nog wat helderderen van geest om zich heen die de aanblik niet zo fijn vinden.
De uitdaging in dit werk ligt er voor mij in om mensen die ogenschijnlijk alle waardigheid aan het verliezen zijn zo waardig mogelijk te benaderen. Ik spreek ze daarom ook met 'U' aan. Uit respect.
   'Tot ziens, het was fijn om u even te zien. Tot de volgende keer.'
Ook al krijg ik geen reactie terug, nou ja, soms een kleine beweging van de ogen.

Na de taart komt de muziek. Kees is één van de medewerkers: uitbundig en een ervaren performer. Hij speelt op de harmonica en zingt oud hollandse liedjes. Ik hoor hem al in de andere huiskamer wanneer ik nog bezig ben de laatste hapjes taart te geven. Ik kijk om me heen en zie een aantal hele jonge meiden, van velen stond de wieg in een ander deel van de wereld, en vol ontzag kijk ik hoe lief ze zijn voor de oudjes. Ik vraag me af; zouden PVV-stemmers zich realiseren wie degene is die waarschijnlijk hun ouders, of straks henzelf, zo liefdevol en geduldig begeleidt!

De taart is op en ik ga naar de muziek in de andere woonkamer. Eén van de bewoners die niet meer verstaanbare klanken uit, waardoor hij vaak onbegrijpbaar is, geeft zich helemaal over aan de muziek. Ritmisch wipt hij van de ene voet op de andere, zijn hoofd, handen en billen hupsen mee, en hij is blij. Onvermoeibaar gaat hij door en hij zingt; stralend, en onverstaanbaar. Hij volgt de muziek naar de andere kamer, hij kan er geen genoeg van krijgen en danst en danst en danst.
   Even is hij weer wie hij ooit was. Prachtig en aandoenlijk.

Nieuw begin

We lopen in een heerlijke omgeving met veel groen en grote huizen met nog grotere tuinen.
     'Hier wonen allemaal rijke mensen',
zegt de mevrouw in de rolstoel die ik langzaam voortduw.
     'Oh, wat is het hier mooi!',
zegt ze steeds verrukt.
     'Nou, het is hier heel gewoon hoor',
zegt de mevrouw die met me oploopt. Ze heeft het allemaal al eens gezien, maar ja, ze komt dan ook uit Hilversum! Nu woont ze op een appartementje in Den Haag en regelmatig wandelt ze even naar Hoek van Holland. Wanneer we halverwege onze wandeling een kopje koffie gaan drinken bij een verpleeghuis in de buurt, herinnert ze zich dat haar vriendin hier werkt. Bij de receptie vraagt ze naar haar vriendin, maar helaas de vriendin is er niet, al zeker tien jaar niet meer. Halverwege de koffie staat mevrouw op en loopt naar de koffiebalie. Of haar vriendin vandaag werkt, vraagt ze daar. Ze wordt doorverwezen naar de receptie.
Wanneer we weggaan loopt ze nog even naar de receptie, want haar vriendin werkt hier. Oh, is ze er niet vandaag?
     'Kan gebeuren, misschien is er de volgende keer', zeggen we tegen haar en we gaan weer naar buiten, terug naar het verpleeghuis waar de dames en heren van dit wandelgroepje wonen.
Wanneer we aankomen bij de Stichtse Hof, waar ze wonen, zegt de dame enthousiast:
     'Oh, gaan we hier naar binnen? Gaan we in dit hotel logeren?'
     ' Ja, we gaan naar binnen, u woont hier.'
Ze kijkt me ongelovig aan en je ziet haar denken aan het appartement in Den Haag. Maar goed, ze geeft zich over en gaat mee naar binnen.

Gisteren was mijn eerste dag op mijn nieuwe (vrijwilligers-) werkplek de Stichtse Hof in Laren.
Natuurlijk, alles is nog nieuw en ik kijk mijn ogen uit, maar tegelijk voelt het vertrouwd. In juni was ik voor het laatst bij de meerzorg zusters van het klooster die toch nog onverwacht snel verhuisden naar het moederhuis in Amersfoort. Ik miste mijn 'vriendinnen' meer dan ik had verwacht en ik had even tijd nodig om te kijken hoe ik verder zou gaan.

Even denk ik dat het Museum voor 1 dag mijn bestemming is, en hoewel het erg leuk is en ik een mooie cursus heb kunnen doen, blijkt het MV1D toch niet helemaal bij me te passen, voornamelijk omdat ik met openbaar vervoer reis, maar ik leer daar ook dat ik het liefste op min of meer vaste tijden werk en op een vaste locatie. Dat had ik niet van mezelf verwacht. Jammer, het is een mooi initiatief maar niet voor mij, helaas.


Ik ben er niet helemaal achter wat me zo trekt in het contact met mensen die dement zijn. Op het eerste gezicht is het vaak heel triest om te zien hoe mensen de controle over hun leven kwijtraken. Aan de andere kant is het rechtstreekse contact van hart tot hart, voorbij alle decorum, heel fascinerend. Liefdevol vaak.
     Ik heb het gevoel dat ik hier op mijn plek ben, samen met fijne collega's. Een nieuw begin; Ik kijk uit naar wat komt, ik heb er zin in.