Angst en Liefde

Onrustig zit ik op mijn stoel. Ik draai nog een keer om en zie de katheder staan. Een mooie houten katheder met ijzeren poten. Het hout heeft een heel verhaal te vertellen, als ik zo kijk naar de kringen en vlekken. Mooi.

En daar mag ik over acht dagen mijn verhaal aan toevoegen. Ook mooi. En spannend. Voor het eerst in mijn leven geef ik een lezing. Echt waar? Voor het eerst? Volgens mij wel, zeker in het openbaar. En lezing over mijn geesteskind. Hoe hij is ontstaan en hoe hij zich heeft ontwikkeld tot nu toe.
Ik vind het leuk om mijn verhaal te kunnen vertellen. Een goede gelegenheid voor mijzelf om de laatste vijf jaar, qua geesteskind en ik, op een rij te zetten. Om het verhaal rond te maken. In tekst en in beeld. Uiteráárd in tekst en in beeld. Dat hoort bij me, dat is deel van mijn verhaal.
Het is hartverwarmend om te zien dat mensen die me dierbaar zijn, de moeite willen nemen om langs te komen, om mijn verhaal te horen en om mij te steunen. te steunen in deze voor mij nieuwe fase. Ja, een nieuwe fase. Ik treed naar buiten. Mijn geesteskind en ik, wij zijn er aan toe om naar buiten te treden.
Bij iedere nieuwe fase horen bibbers. Bibbers op onverwachte momenten en niet altijd verklaarbaar.
Maar toch... Ik heb er zin in! Ik denk zelfs dat het leuk wordt.

Terwijl ik dit schrijf komt er opeens een verlegen zon om de hoek kijken. Hij durft nog niet door te breken terwijl we daar zo hartstochtelijk naar verlangen.
         'Kom maar zon. Probeer het maar. We wachten al zo lang op je.'
Zachtjes hoor ik de zon tegen mij zeggen:
         'Kom maar Sas. Probeer het maar. We wachten al zo lang op je.'

Met zoveel steun moet het toch een hartstikke leuke avond worden.

Angst of Liefde

Precies een week geleden op een zaterdagmiddag in Hilversum:
Terwijl ik op weg ben naar een schrijfcursus buiten het centrum zie ik opeens een oude collega, we werkten samen in het klooster tot dat werd opgeheven. We zijn vrolijk en lachen en lopen een eindje samen op tot waar zij naar rechts en ik rechtdoor moet. We willen elkaars telefoonnummer opschrijven zodat we contact kunnen houden, maar terwijl  ik haar nummer op probeer te schrijven komt een verkoopster uit een schoenenwinkel op de hoek op ons af en kijkt irritant wat we doen en tegelijk kijkt ze me vreemd aan, dan gaat ze weer naar binnen. Collega en ik lachen er maar om. Dan komt ze opnieuw naar buiten en waarschuwt mij (Hollandse) dat zij (Afrikaanse collega) mij gaat belazeren en dat ik niets moet geven. Verbaasd zeg ik haar dat we collega's zijn, dat we elkaar kennen. Ze gaat weer naar binnen en dan komt nerveus en opgefokt weer een andere verkoopster, ook van middelbare leeftijd naar buiten en ook zij zegt tegen mij dat ik het niet moet doen, dat ik op moeten passen. Ik ben nu verontwaardigd en zeg haar dat het heel beledigend is wat zij doen.
     Deze tweede vrouw legt uit dat er die week op straat problemen warren waar de politie aan te pas moest komen. Mijn collega zegt me later dat ze het wel snapt, iedereen is bang geworden, zeker met de komst van de vluchtelingen...Maar zoals zij terecht tegen de verkoopster zei: 'Kijk eerst naar iemands ogen...".

En nu...
Weer een aanslag...
Natuurlijk... er werd weer Allahu Akbar geroepen...
Weer een reden voor angst...

Je hebt altijd de keuze tussen ANGST  en LIEFDE...