Vroeg ik me een paar dagen geleden nog af wat ik met mijn dekentje, sjaal, hoe je het maar noemen wilt, kan doen, vandaag ontdekte ik al een mooie gelegenheid hem te gebruiken.
Omdat ik tijdens mijn werk bij de zusters een keer mijn haakwerk (zie vorige blog) had meegenomen, leek het me leuk om het eindresultaat te laten zien. Verschillende zusters hebben hun leven lang veel gebreid en gehaakt en tot laat in hun dementie is dit iets dat ze nog vrij goed kunnen/ konden.
Hoewel vandaag de mussen van de hemel vielen, had een van de zusters het ontzettend koud en ze vond het heerlijk toen ik haar toedekte met mijn haaksel. De hele middag hield ze het over zich heen. Aan het eind van de middag, terwijl ze zeer geboeid naar The making of van de Nieuwe Wildernis keken, was ze eindelijk lekker warm geworden.
Dat is toch een hele mooie gebruiksmogelijkheid, niet?
Natuurlijk heb ik de dames onherkenbaar gemaakt in verband met hun privacy.
Wanneer ik net binnen ben in de ruimte waar dagelijks de licht demente zusters bij elkaar komen, in een poging ze wat vertrooïng te brengen, komt een van de zusters binnen. Ze leunt op haar rollator en wordt ondersteund door een verpleegster. De verpleegster is overduidelijk van Latijns Amerikaanse origine en het klinkt grappig wanneer de oerhollandse, misschien wel oerduitse, zuster haar voorstelt als haar lieve nicht. (Had wel gekund natuurlijk)
'Dit is mijn nicht, ze is me helemaal op komen halen, en ze mag straks ook met ons meeëten.'
Later zitten we aan tafel en er wordt volop gekleurd. Een van de zusters werkt altijd graag met een voorbeeldje. Zo ook vandaag. Een blauw gekleurde cirkel met daarin een witte duif wordt als voorbeeld gebruikt. Niet veel later is ze het voorbeeld kwijt en de zuster naast haar heeft het voorbeeld als schoteltje gebruikt waar ze stralend haar koffiekopje op zet. Over het eigenlijke schoteltje zelf zegt ze:
'Kijk eens, mooi hè, heb ik zelf geschilderd!'
Ze is helemaal trots en kijkt naar het kopje, dat nu op de tekening van de andere zuster staat, en zegt:
'En dit kopje ook, dat heb ik net gekleurd. Dat heb ik mooi gedaan hè.'
De zuster naast haar wordt onrustig omdat ze haar voorbeeldje kwijt is. Wanneer ik het voorbeeldje ontdek pak ik het tactisch onder het kopje vandaan en schuif het terug in het zicht van de andere zuster.
Ze heeft het koud en haar nek doet pijn.
Onze lieve goedlachse zuster die na een flink ziekbed van weken niet meer de oude lijkt te worden. Hele middagen zit ze slapend aan tafel. Af en toe betrekken we haar bij de groep. Wanneer andere zusters commentaar hebben op haar geslaap dekken we haar af en zeggen dat ze niet slaapt maar de binnenkant van haar ogen bekijkt, of dat ze met haar ogen dicht geniet van de muziek. Dat wordt geaccepteerd.
Soms lukt het om haar iets te laten doen. Vanmiddag heeft ze een tijdje vogeltjes uitgeknipt en soms maakt ze kruiswoordpuzzels. Dan weet ze opeens de moeilijkste woorden weer.
Liedjes van vroeger kennen ze bijna allemaal uit hun hoofd en soms zitten we met een groep al dan niet mooi zingende zusters die een beetje de weg kwijt zijn, en het is gewoon fijn om bij elkaar te zijn.
What do you do when you get lost inside your soul?
Een bijzondere dag vandaag. Er stond een uitje naar een Chocolade Atelier gepland met 'goede' zusters en zusters van meerzorg die meer of minder dement zijn. Vanochtend redelijk vroeg vertrokken we met de zusters, veel rolstoelen en nog meer rollators. Nadat we verrassend soepel allemaal in de bus gingen, reden we via een toeristische route die ons onder andere langs Vreeland, Gouda en zelfs een stukje door Rotterdam voerde, naar de plek van bestemming. Bij aankomst moest eerst iedereen een plasje doen en het was maar goed dat er ook een mindervalidentoilet was.
Het was een erg geslaagde dag. Na de pitstop, het toilet, kregen we een zeer verzorgde lunch, waarna eigenaar Frits op inspirerende wijze vertelde over de herkomst van Chocolade en hij liet zien hoe hij bonbons en figuren maakt. Daarna mocht iedereen onbeperkt verse bonbons eten... Na afloop kon er naar hartelust chocolade gekocht worden. We hielden ons hart vast voor zieke zusters in de bus, maar ons enige 'probleem' was een zuster die klaagde dat de middag zo snel om was. Maar ja, wat wil je, ze had bijna de hele middag verslapen. Eind van de middag waren we weer veilig thuis, waar nog een kopje koffie voor de zusters klaar stond.
Ik geniet zelf erg van zo'n uitstapje. In mijn andere weblog (SPhoenixB) heb ik al verteld dat ik sinds enige tijd als animeerdame bij licht demente zusters werk. Ik heb de dames in mijn hart gesloten.
Het meeste heb ik genoten van de zuster die helemaal geen zin had om mee te gaan. Ze voelde zich beroerd omdat ze zo weinig gevoel in haar benen heeft en daar uiteraard onzeker en ook verdrietig van wordt.
"Laat mij maar op mijn kamertje zitten vandaag."
Ik vroeg Martha, de coördinator, of ik deze zuster onder mijn hoede mocht nemen, en na enige overreding ging ze toch mee. Ik zat de hele dag naast haar en ze vertelde honderduit en genoot van alles dat ze zag. Over haar benen heb ik niet meer gehoord.
Omdat ik tijdens mijn werk bij de zusters een keer mijn haakwerk (zie vorige blog) had meegenomen, leek het me leuk om het eindresultaat te laten zien. Verschillende zusters hebben hun leven lang veel gebreid en gehaakt en tot laat in hun dementie is dit iets dat ze nog vrij goed kunnen/ konden.
