Break a leg

Als zowel dochter als moeder van een acteur, ben ik wel bekend met de uitdrukking Break a Leg. Je wenst iemand daarmee succes in de toneelwereld. Het is dus eigenlijk wel leuk: Break a Leg.

Begin december ging mijn lief als deel van zijn inburgering schaatsen. Leuk idee... Ik zei nog: : "Doe voorzichtig want je gaat over een paar dagen op reis." Lief kijkt me aan en knikt van "Jaja".
Nou, om een lang verhaal kort te houden: Na de les komt hij thuis, met de fiets, achterom via de poort. Ik zie hem moeilijk kijken. Dan kijk ik beter, nee hè, hij loopt ongelukkig. Wanneer hij binnen is hoor ik het hele verhaal. Nog voor hij daadwerkelijk had geschaatst ging hij al onderuit, en zoals we eigenlijk allemaal wel doen - om je gezicht te redden- hij maakt er een beetje een grapje van en wil zich niet laten kennen. Dus wat doet hij: Hij gaat na de val nog even lekker een schaatspoging wagen. Doordat hij na de val nog schaatste en af en toe voorzichtig liep werd ik misleid. Op een gebroken enkel kun je immers niet staan, zal wel flink verstuikt zijn. Kan lang duren en pijnlijk zijn.

Dat was op woensdag en op maandag ging hij voor twee weken naar Afrika, op familiebezoek. Een lekker druk schema, want er is altijd heel veel te regelen als je 'even' thuis bent. Met zere voet en heel veel bagage ging hij het vliegtuig in. De reis leek niet tegen te vallen, qua voet. Op vakantie heeft hij het werkschema moeten aanpassen en regelmatig een dag rust ingelast. Nog op bezoek bij een locale genezer.
"Ik voelde kratsjj en het deed erg veel pijn."
Hmmm, daar werd ik niet blij van...
Maar goed, uiteindelijk de terugreis ook weer gered en weer thuis.
Hele dagen lag mijn lief in bed. Hij was natuurlijk ook erg druk geweest met de familie en andere zaken. Voor veel mensen spullen meegenomen, heen en terug. Veel regelen.
Ik vond wel dat hij erg veel pijnstillers nam. Ik ben niet zo van de medicijnen en hij eigenlijk ook niet. Maar ja, een gekneusde enkel kan lang pijnlijk zijn, zeker als je twee weken niet zo veel rust hebt kunnen houden.

Voet toch maar ingebonden, dat gaf een beetje steun. Mensen om ons heen zeiden wel dat we langs de dokter moesten, maar wat kan een dokter nou aan een verstuikte enkel doen? Niets toch. Bovendien, en dat vind ik dus heel erg!!! was ik bang voor het eigen risico. Stel je voor dat we een foto moesten laten maken, terwijl het toch niet gebroken is. Dat kost je meteen je hele eigen risico. ...
Maar het begon toch wel lang te duren en lang erg pijn te doen.

Afgelopen vrijdag gingen we voor de zekerheid toch maar even langs de huisarts. Zij was er niet helemaal gerust op en stuurde ons voor een foto (inderdaad) naar het ziekenhuis. We konden daar zonder afspraak binnenlopen op vrijdagmiddag, dat viel mee.
Foto gemaakt, even wachten op uitslag. GEBROKEN ENKEL, gips, rolstoel, niet meer op lopen. Wanneer we vier weken geleden waren gekomen dan hadden ze meteen geopereerd maar dat heeft nu geen zin meer.
Schok: Zal het wel goed genezen? Volgens de assistent arts zag de breuk er redelijk uit en het lijkt goed te genezen. Ik denk aan de locale genezer en ben hem dankbaar, waarschijnlijk heeft hij de enkel goed gezet...

We waren met de bus gekomen, hoe moesten we nou thuiskomen? We waren behoorlijk in shock. Ik misschien nog meer dan mijn lief, ik hoorde amper wat iedereen op de verschillende afdelingen tegen me/ ons zei. Spuiten halen, iedere dag in zijn buik een injectie zetten. Krukken huren. Half uur gips laten drogen. Nieuwe afspraak maken voor over twee weken in ander filiaal van het ziekenhuis, vertellen ze me net op het nippertje. Tot ziens.

Op de foto hiernaast een voorzichtige poging om op krukken met niet loop gips toch even naar het toilet te gaan in het ziekenhuis. Wat een klus.
Gelukkig kwam mijn lieve broer ons ophalen en via de apotheek net voor sluitingstijd, thuis afzetten. Zo waren we aan het eind van de dag weer terug. We gingen alleen maar even voor de zekerheid langs de dokter, dachten we.

Ik snap nu waarom hij zo veel sliep, en zo veel pijnstillers nam.
Ik ben kwaad op mezelf omdat ik hem zo lang liet doorlopen, en ik ben kwaad op de regering met hun belachelijk ziektekosten en eigen bijdrage, waardoor we doktersbezoek te lang uitstellen.

Sorry, mijn lief. Deze Break a Leg is niet leuk en was niet de bedoeling. Hopelijk word je gauw beter.

Een goede oogst

Koud

Zachte winter

Soms is niets meer wat het lijkt. Een zachte winter in een koud land, een koude winter in een warm land.
Een hart alleen, toch tussen anderen. Meer warmte en nabijheid dan eerder en toch....die ene nabijheid is zo ver weg.
Ik probeer te accepteren en te waarderen wat ik heb, maar...

Het is gek hoe je op het ene moment zo zeker kunt weten dat je op het goede pad zit, en dat overgave aan het grote geheel je zal helpen om je doel te bereiken, en je samen zal brengen met je lief.
En hoe het volgende moment je hart en hoofd vol twijfel lijken; hoe kan het zijn dat je op het goede pad zit als alles zo moeizaam gaat. Forceren we iets tegen beter weten in? Horen we misschien helemaal niet samen? Is het een grote zelfbedachte illusie?

Samen zijn

Vanavond vieren we het Imbolc; het aloude zaai- en ploegfeest waarbij de Godin Brigid om hulp werd gevraagd om de akkers te zuiveren en weer vruchtbaar te maken zodat ze in het nieuwe seizoen een goede oogst zouden dragen. 

Wie weet zal het nieuwe seizoen mijn lief en mij een goede oogst brengen,
 misschien vinden we een oplossing om hetzij in Afrika, hetzij hier, samen te kunnen zijn en blijven!

Is het echt zover?

Nog vier nachtjes slapen...
Na bijna een jaar zie ik mijn lief weer.

Ja, het is een zwaar jaar geweest. Het is lastig communiceren wanneer je alleen het internet tot je beschikking hebt. Misverstanden stapelen zich op, deels uit frustratie dat we niet samen kunnen zijn, deels omdat het Engels, onze voertaal, voor allebei een tweede taal blijft.

We kennen elkaar nu vijf jaar en zijn daarvan 2 1/2 jaar getrouwd. Een gezamenlijke toekomst lijkt verder weg dan ooit en ik moet bekennen dat ik er weleens het bijltje bij neer heb willen gooien, gewoon omdat ik het niet meer trek.
Het idee om zonder elkaar verder te gaan lijkt me nog altijd minder aantrekkelijk omdat we uiteindelijk gewoon heel erg gek op elkaar zijn, en allebei dat gevoel van voorbestemd zijn hebben.

Nog even en dan zijn we drie weken samen, en dan kunnen we heel veel praten, heel veel elkaar vasthouden en proberen te genieten van wat we wel hebben.

Dierbare foto

In de zomer van 1963 waren we met het hele gezin een dagje uit. Ik weet niet meer precies waar we waren, misschien was het Avifauna? Dat komt het eerste in me op. Ik zit op een muurtje naast mijn grote sterke vader, en iemand heeft dat dierbare moment vastgelegd in een foto.

Een maand later waren we niet meer een compleet gezin. Mijn grote sterke vader bleek minder sterk dan ik als vanzelfsprekend aannam. Op 25 augustus 1963 overleed hij op 34-jarige leeftijd, ik was toen net zes jaar oud.

Ik kan me niet veel herinneren van de tijd rond zijn overlijden. Slechts enkele flarden zijn blijven hangen.

‘Mama, mag ik dan zijn dadels hebben?’, over de dadels in zijn fruitmand die hij nu niet meer nodig had.

Ik herinner me ook dat op 5 december van dat jaar een hele lange grote tafel vol met cadeautjes voor mijn broertjes, zusje en voor mij, de huiskamer vulde. Men had met ons te doen en dit was een manier om ons te steunen in ons verdriet.

Het verdriet herinner ik me niet. Ik herinner me een wereld met een grote onbevatbare leegte. Leegte en onbegrip. Wat gebeurde er? Mijn leven, mijn wereld, is daarna niet meer vanzelfsprekend geweest. Het gevoel dat ik niet begrijp wat er met mij en om mij heen gebeurt, heb ik nog vaak.

Een klein meisje, onveilig, onbeschermd, in een te grote wereld.

‘Papa waar ben je?, en

‘Mama waar ben je?’.

Mijn moeder stond plotseling alleen met vier kinderen tussen zeven en twee jaar oud. Ook weg. Alleen met haar eigen verdriet. Ik voelde haar aanwezigheid niet meer. Papa weg, mama weg. Ik voelde alleen, en dat is lang zo gebleven. Zonder dat ik het wist, zonder dat het afgesneden zijn een naam had.

Heel lang dacht ik dat de afwezigheid van mijn vader gewoon een gegeven was, een life event, een van de dingen die nu eenmaal gebeuren in een leven. Ik dacht dat het geen gevolgen had. Vijftig jaar geleden-gebeurd-over-voorbij.

Nu ik terugkijk, zijn we altijd alleen gebleven. Mijn moeder, mijn broers, mijn zusje en ik.  Alleen zijn is een gevoel, het hoeft geen feit te zijn. Alleen, tussen anderen. Alleen, in een relatie. Alleen, als moeder.

Pas sinds kort lukt het me om me te durven en te kunnen verbinden. Wat heb ik de verbinding, het vertrouwen en de geborgenheid van verbinding, gemist, en ik wist het niet. Ik wist niet dat een mens pas echt leeft en liefheeft in verbinding. Verbinding met mijzelf, met mijn bron, met de bron. De basis voor verbinding met de ander.

Wat als…?

Wat als ik niet een meisje zonder vader was geworden? Hoe lang was ik dan kind gebleven? De onschuld, de vanzelfsprekendheid, had ik rust gehad?

Ik zal het nooit weten en het is goed zo. Alles schijnt een reden te hebben.

Ik was een klein meisje, nog steeds, en ik lag in mijn bed. Het was donker in mijn kamertje en ik voelde dat mijn vader bij me kwam, op zijn knieën zat hij bij mijn bed. Ik lag met mijn rug naar hem toe, en hij legde zachtjes zijn hand op mijn heup. Ik zag hem niet maar soms weet je iets heel zeker.

‘Doe maar niet pap, ik vind het eng als je zo bij me bent,’ zei ik in mezelf en ik voelde hoe hij steeds verder weg trok. Ik was weer alleen.

Jaren later bezocht ik een vrouw die contact kreeg met mijn vader. Hij vroeg haar om mij door te geven hoe trots hij op mij was. Ik werd omarmd door een grote wolk van licht en onvoorwaardelijke liefde, en mijn hart werd langzaam verwarmd. Sindsdien zijn we weer samen.

Een ongrijpbaar samen zijn. Ver weg, ieder in zijn eigen wereld, wilde ik zeggen maar dat klopt niet, het is een en dezelfde wereld. Dichtbij en ver weg.

Het fotootje dat in de zomer van 1963 werd gemaakt is mijn dierbaarste bezit. 

Het hangt in de woonkamer en vertelt mijn verhaal.

Hoop en desillusie

De afgelopen maanden leefden mijn lief en ik tussen hoop en desillusie. De hoop dat we elkaar deze zomer even zouden kunnen vasthouden en de desillusie dat het niet haalbaar zou zijn.
Met pijn in het hart moeten we ons erbij neerleggen dat, hoewel we er zo dichtbij waren, het niet haalbaar blijkt.

De afgelopen twee zomers was mijn lief enkele weken bij mij, en dat was geweldig. Na alle mails hadden we een paar weken de tijd om samen te zijn, dingen te bespreken die je niet per mail bespreekt, samen te eten, het huis te delen, familie en vrienden te delen. Geweldig!
Dit jaar kon ik het me niet meer veroorloven om hem hierheen te halen.
Gezamenlijke vrienden in Duitsland hadden met ons te doen, en bovendien is er eind van de maand een bruiloft waar ze ons graag bij wilden hebben, en dus probeerden ze om hem naar Duitsland te halen. Hoop.
De eerste tegenvaller was toen zij niet garant konden staan. Desillusie.
Wat waren we blij geweest dat we elkaar toch zouden kunnen zien...
Na veel wikken en wegen iemand gevonden die garant wilde staan in Duitsland, daarnaast de vriendin die de helft van de reis wilde betalen, de vriend die mijn lief kost en onderdak wilde verschaffen. Nieuwe hoop.
Tot ons grote geluk kon mijn lief ondanks veel kosten van zijn kant en heel veel moeite waaronder een verblijf van een week in Dakar, in buurland Senegal, het visum ophalen. Blijblijblij.
Maar toen; zelf kon ik echt niets bijdragen aan zijn reis, ik hou zelf het hoofd amper boven water. De aanstaande bruid zat financieel aan haar grens en de vriend had pech met zijn oproepbaan, waar hij bijna niet voor werd opgeroepen, en kon ook niets extra bijdragen. Desillusie.
Mijn lief struinde stad en land af om te kijken of iemand het resterende bedrag kon bijdragen. Ik kreeg er een hard hoofd in, mijn lief nog niet, optimist als hij is. Hoop/ desillusie/ hoop...

Op dat moment nodigde mijn broer me uit om een weekje mee te gaan naar zijn caravan in Spanje. Mijn God, wat een dilemma. Precies in de tijd dat mijn lief eventueel nog naar Duistland zou kunnen komen. Duitsland, ik zou zelfs de reiskosten daarheen niet op kunnen brengen.
Wat een kans voor mij om even ertussenuit te gaan. Een weekje met mijn broer samen leek me erg leuk.
Ik hakte de knoop door en zei ja tegen mijn broertje.

Mijn lief besloot daarop verdere pogingen te staken. Desillusie, desillusie, desillusie.
Het opgeven van de hoop elkaar nog te kunnen zien valt heel zwaar. Ik ontvang net een mail van mijn lief dat hij letterlijk ziek van de situatie is, hij kreeg dysenterie. Zelf ga ik met een zwaar gemoed naar bed en overvalt me de desillusie zo gauw ik wakker word na een veel te korte nacht.

Ik kijk uit naar het weekje vakantie in Spanje. Echt waar, maar het markeert tegelijk de definitieve realisatie dat mijn lief en ik nog langer gescheiden blijven. Desillusie.
Het valt soms zwaar om te blijven geloven in wonderen. Hoop.
Dat is alles dat we hebben op dit moment: hoop, en onze sterke onvoorwaardelijke liefde voor elkaar, die tegen alle desillusies in onveranderd blijft groeien.

Gebruiksaanwijzing

Verdorie, ik ben de gebruiksaanwijzing van mijn leven en van mijn gezin even kwijt.
Dat is wel lastig hoor, om maar niet te zeggen: Heel vervelend.  Dan doe je jezelf en je allerliefsten onbedoeld pijn. Snik.