Angst en Liefde

Onrustig zit ik op mijn stoel. Ik draai nog een keer om en zie de katheder staan. Een mooie houten katheder met ijzeren poten. Het hout heeft een heel verhaal te vertellen, als ik zo kijk naar de kringen en vlekken. Mooi.

En daar mag ik over acht dagen mijn verhaal aan toevoegen. Ook mooi. En spannend. Voor het eerst in mijn leven geef ik een lezing. Echt waar? Voor het eerst? Volgens mij wel, zeker in het openbaar. En lezing over mijn geesteskind. Hoe hij is ontstaan en hoe hij zich heeft ontwikkeld tot nu toe.
Ik vind het leuk om mijn verhaal te kunnen vertellen. Een goede gelegenheid voor mijzelf om de laatste vijf jaar, qua geesteskind en ik, op een rij te zetten. Om het verhaal rond te maken. In tekst en in beeld. Uiteráárd in tekst en in beeld. Dat hoort bij me, dat is deel van mijn verhaal.
Het is hartverwarmend om te zien dat mensen die me dierbaar zijn, de moeite willen nemen om langs te komen, om mijn verhaal te horen en om mij te steunen. te steunen in deze voor mij nieuwe fase. Ja, een nieuwe fase. Ik treed naar buiten. Mijn geesteskind en ik, wij zijn er aan toe om naar buiten te treden.
Bij iedere nieuwe fase horen bibbers. Bibbers op onverwachte momenten en niet altijd verklaarbaar.
Maar toch... Ik heb er zin in! Ik denk zelfs dat het leuk wordt.

Terwijl ik dit schrijf komt er opeens een verlegen zon om de hoek kijken. Hij durft nog niet door te breken terwijl we daar zo hartstochtelijk naar verlangen.
         'Kom maar zon. Probeer het maar. We wachten al zo lang op je.'
Zachtjes hoor ik de zon tegen mij zeggen:
         'Kom maar Sas. Probeer het maar. We wachten al zo lang op je.'

Met zoveel steun moet het toch een hartstikke leuke avond worden.

Slog 50

Is het echt zover?

Nog vier nachtjes slapen...
Na bijna een jaar zie ik mijn lief weer.

Ja, het is een zwaar jaar geweest. Het is lastig communiceren wanneer je alleen het internet tot je beschikking hebt. Misverstanden stapelen zich op, deels uit frustratie dat we niet samen kunnen zijn, deels omdat het Engels, onze voertaal, voor allebei een tweede taal blijft.

We kennen elkaar nu vijf jaar en zijn daarvan 2 1/2 jaar getrouwd. Een gezamenlijke toekomst lijkt verder weg dan ooit en ik moet bekennen dat ik er weleens het bijltje bij neer heb willen gooien, gewoon omdat ik het niet meer trek.
Het idee om zonder elkaar verder te gaan lijkt me nog altijd minder aantrekkelijk omdat we uiteindelijk gewoon heel erg gek op elkaar zijn, en allebei dat gevoel van voorbestemd zijn hebben.

Nog even en dan zijn we drie weken samen, en dan kunnen we heel veel praten, heel veel elkaar vasthouden en proberen te genieten van wat we wel hebben.

Taboe

Zelfs nu, terwijl ik achter mijn computer zit, twijfel ik: zal ik het wagen? Wat haal ik op mijn hals? Kan en wil ik mij verdedigen? Het doet me pijn dat ik dit deel van mijzelf niet of nauwelijks kan delen.

Toen ik in 1987 voor het eerst in West Afrika was, was ik onder de indruk van de Islam. Een liefdevol geloof, waarin mensen voor elkaar zorgen. Een geloof van liefde, respect en tolerantie. Islam betekent liefde, werd mij keer op keer verteld. Ik ging na mijn verblijf in Mali terug naar Nederland. Ik leerde in Europa een Islam kennen die ik verafschuwde. In naam van Allah werd er gevochten, gehaat, gemoord. Dit heeft niets met de Islam te maken.
Alom verwarring: wat is religie en wat is cultuur.
Ik heb geen antwoorden...
In mijn ogen is de Islam mooi en liefdevol.
In mijn ogen heeft de Arabische cultuur prachtige kanten, geweldige schrijvers, filosofen, architecten, noem maar op. Waar komt die haat vandaan?
Jihad; het gaat hier om het innerlijk gevecht, het grootste gevecht dat ieder mens tegen komt, het gevecht met jezelf, het overwinnen van je zwakkere zelf.
Jihad, geïnterpreteerd als gewapende strijd om het geloof te verbreiden, of te verdedigen.
Bestaat er een geloofwaardige God of Allah, die wil dat mensen elkaar afmaken vanwege het geloof...

Het was 2011.
Mijn lief en ik wilden onze liefde 'officieel' maken, we wilden iedereen laten zien dat we met elkaar verder willen. Nooit eerder in mijn leven wilde ik trouwen, totdat ik deze man tegenkwam.
Wij gingen er van uit dat dit een in veel opzichten gemengd huwelijk kon zijn. Op het laatste moment bleek dat om in de moskee te kunnen trouwen, wat wij wilden, dat ik Moslim moest zijn...
We hadden weinig tijd. Ik stond voor een een ongelooflijk dilemma. mijn vrije geest protesteerde; waarom moet ik mij officieel bekeren. Is de intentie immers niet het belangrijkste... Tegelijk was de Islam zoals ik die heb ervaren het geloof waar ik voor wilde kiezen, als ik zou kiezen.
Ik heb gekozen die week, en ik heb geen spijt.
Er is iets in mij dat intens gelukkig word van het Moslim zijn.
Het is spiritueel, het verbindt mij met mijn lief, die gelukkig liberaal in zijn geloof is.
Ver weg van mijn Afrikaanse thuis heb ik soms een moment dat ik als niemand het kan zien, een gebedsdoek om doe en mij diep in mijzelf terug trek. Noem het bidden, noem het meditatie. Het brengt me rust en liefde, universele liefde, het gevoel deel te zijn van het hele al. Op die momenten ben ik gelukkig.

Het doet me pijn; de angst. Overal die angst: Word je nu ook terrorist? Oh gelukkig, je hebt geen hoofddoek om. De angst, de zorgen, van mijn kinderen en familie.
Het compliment in de moskee omdat ze het dapper vonden dat ik Moslima durfde worden in een wereld waar het beeld van de Islam is bepaald door zieke geesten als bijvoorbeeld El Qaida.
Ergens in geloven is taboe. Het vrije westen.
Een christelijke vriendin maakt hetzelfde mee. Je bent achterlijk als je ergens in gelooft.
Ik, en zij ook, heb geen zin om in discussie te gaan met vooral cynische mensen die de wijsheid in pacht denken te hebben. En ja, ik zie ook de afschuwelijke confrontaties met een liefdeloosheid in naam van God, en van Allah. Ik zie ook die gek die met een bebloed hakmes in de hand schreeuwt: Allah Akbar! Het doet pijn, het heeft niets met de Islam te maken maar tegelijk wordt het agressieve en waanzinnige beeld van de Islam weer versterkt. Ik zie ook het vele misbruik in de kerken.

Ik ben op zoek naar mijn eigen manier om vorm te geven aan mijn geloof. Ik denk niet dat er een mensachtige God/ Allah is die het belangrijk vind dat ik mijn haren bedek.
Tegelijk vind ik het te gemakkelijk om helemaal niets te doen en vanuit dat standpunt kies ik ervoor om geen alcohol te drinken. Het wel of geen alcohol drinken is niet belangrijk, maar wel uiting geven aan het toegewijd zijn. Al is dat alleen voor mijzelf zichtbaar. Voor mij is de intentie waarmee ik leef en de intentie tegenover het hele al, waar het om gaat. Binnen de Islam neig ik daarin naar het Soefisme, de prachtige wijsgerige stroming. Het beste uit jezelf halen, bijvoorbeeld het overwinnen van je diepste angsten, dat vind ik belangrijk.
Mijn Moslim zijn is kwetsbaar, ik zoek zelf nog naar de weg.
Het laatste taboe...

We zijn allemaal gelijk en het enige waar het om gaat is de onvoorwaardelijke liefde. Elkaar in vrede tegemoet treden...het is zo simpel. Toch...?

Over vragen, en over geven

Als er iets is dat ik moeilijk vind, dan is dat om te VRAGEN.
Ik voel me dan klein, afhankelijk, niet zelfstandig. 'Get a job!' -gevoel, zoals dat in onderstaande video naar voren komt. Ik vind het daarentegen wel leuk om te geven. Dat geeft me een goed gevoel.
Al langer speel ik met dit thema, omdat ik zie hoe fijn sommige mensen het vinden wanneer je iets aan hen vraagt. Ik voel me zelf ook vereerd wanneer iemand aan me vraagt of ik ergens bij/ mee kan helpen.


Gisteren las ik op Facebook dit mooie verhaal over HULP VRAGEN en VERTROUWEN GEVEN:
 Omdenken: Stoere vader weet raad met ADHD kind
Een vader wordt gevraagd om mee te helpen met een activiteit in de klas van zijn vijfjarige dochter. De juf organiseert een boswandeling. Voorafgaand aan de wandeling wijst ze de vader op één van de leerlingen die hij onder zijn hoede heeft.

Ze zegt: `Dat is Johan. Johan heeft ADHD. Pas op, hij loopt weg in het bos. Dit weekend waren zijn ouders hem ook weer twee uur kwijt. Let alsjeblieft goed op hem, want je kunt hem niet vertrouwen.`
De vader besluit de situatie anders te bekijken. Hij zet het jochie op de achterbank van zijn auto, klapt de spiegel om en kijkt hem in de ogen. `Johan, ik heb een probleem. We gaan zo naar het bos. Je zult denken dat ik er als papa stoer uitzie, maar ik kan je vertellen dat ik het doodeng vind in het bos. Zou jij een beetje op me willen letten zo meteen?` In het bos grijpt Johan de hand van de vader. De hele wandeling wijkt hij niet van zijn zijde, apetrots als hij is dat hij voor die stoere papa mag zorgen.
Met dank aan Yoka Jansma 

Enige tijd geleden plaatste ik een oproep online voor kleertjes die ik naar Afrika wil sturen.
Eerlijk gezegd had ik er niet erg veel reactie op verwacht, maar tot mijn verbazing kreeg ik van verschillende kanten mooie tweedehands spullen aangeboden. Hele gewone mensen die graag het goede doen en delen van wat ze hebben. In ruil krijgen ze een goed gevoel.
Ik ben onder de indruk, en het geeft mijn vertrouwen in de mensheid een boost!

Vanochtend zag ik op Facebook deze mooie link van Gerry Stegeman : 

Deze video  (Engelstalig)  duurt bijna 14 minuten, en net als in het bovenstaande verhaal zie je dat VRAGEN soms GEVEN wordt. De muzikante en het voormalig straatbeeld Amanda Palmer heeft van vragen en dus van geven, een ware kunst gemaakt.

Hoewel ik onder de indruk ben van deze twee voorbeelden, blijf ik het moeilijk vinden om iets te vragen, of te verkopen, wat nog enger is want dan vraag je geld voor iets van jezelf. Ik snap dat ik mijn zienswijze moet herzien. Ik wil dat ook, maar ik heb nog even tijd nodig.
Hoe zit dat bij jou? Kun je makkelijk vragen?