Als ik teken ben ik op reis.

Wat een leuke verrassing. Láng geleden, het leek héél lang geleden maar was kennelijk pas juli jongstleden, deed ik mee aan een schrijfopdracht van Corrie Gramser van Schrijfexprez. Vandaag ontving ik de link naar haar nieuwe Schrijfglossy. 

Ik vond het een erg leuke opdracht: Zoek tien boektitels uit je boekenkast en schrijf daar in veertig regels een verhaaltje mee. Hieronder mijn bijdrage:

De ontmanteling

Nu ik er bij stilsta, denk ik dat ik dankzij Zinexprez mijzelf serieus ben gaan nemen als schrijver.

Hier staat het verslag van mijn allereerste keer in de stiltecoupé van Zinexprez in Hilversum. 
Gemiddeld één keer per maand ging ik naar Zinexprez. Tijd voor mijzelf, tijd om niets anders te doen dan schrijven; geen internet, geen facebook. Alleen pen en papier. Én Corrie! Corrie Gramser van Zinexprez. Met haar nam ik aan het eind van de ochtend het geschrevene door, en we brainstormden ook over schrijven en over ondernemen in het algemeen. Dierbare momenten, wat mij betreft.
Ik ben meeverhuisd van het eerste pand, volgens mij aan de Jan van der Heijdenstraat, naar het huidige pand aan de Vaartweg in Hilversum. Mooi om de ontwikkeling mee te maken van klein pand naar groter pand. Panden met een wat industriële sfeer die in no time typisch Zinexprez werden qua inrichting en sfeer.
Zinexprez aan de Vaartweg was ook de plaats waar ik voor het eerst een lezing hield. Het was een vertrouwde plek om buiten mijn comfortzone te stappen. Een stapje verder in mijn groei als schrijver... Een schrijver schrijft namelijk niet meer alleen, nee hij/ zij legt uit, laat zien, vertelt, draagt voor, publiceert.

Publiceert.
Zowel Corrie als ik hebben in deze tijd ons eerste boek uitgegeven. Nou ja, letterlijk gezien wacht ik nog op de daadwerkelijke publicatie maar dat kan nu ieder moment gebeuren. 'De man met de hoed', van Corrie en 'Meneer Humble' van mij.

De ontmanteling

Het begon met de verwarming die uitviel. Het werd te koud om nog klanten te ontvangen. Zelf redde ze zich nog even met kacheltjes en dekentjes. De zoektocht naar een ander pand begon en er werd uiteindelijk een nieuw pand gevonden. Tijdens de eerste stappen van de verhuizing bleek dat ook daar de verwarming het niet deed. Toeval? Een teken?
Om een lang verhaal kort te houden; de inrichting van Zinexprez staat nu te koop op Marktplaats. Oh melancholie.

Vorige week ben ik nog één keer langsgegaan, een laatste schrijfcafé-ochtend

aan de Vaartweg. De ontmanteling vindt al plaats. Einde van een tijdperk, voor mij in ieder geval. Zinexprez blijft bestaan, maar nu op locatie. Hou Corrie en Zinexprez dus vooral in de gaten, want ze blijft mooie, leuke, creatieve, verdiepende workshops geven.

En ik?

Ik ga verder natuurlijk. Zoals gezegd wacht ik op het moment dat mijn eerste boekje door de brievenbus valt. Daar gaat mijn eerste aandacht nu naar uit. Daarna en daarnaast ga ik verder. Schrijven, tekenen, vertellen. Het wordt namelijk steeds leuker.

Rustig schrijven

Sinds ik de stiltecoupé van Zinexprez ontdekte, schrijf ik iedere week op twee vaste schrijfdagen; eentje thuis en eentje buitenshuis. Op de thuisdag werk ik aantekeningen uit op mijn laptop,  ik verdiep me in een schrijfonderwerp, of ik schrijf gewoon. Op de buitenshuisdag ga ik één keer in de maand naar de stiltecoupé van Zinexprez, wat een genot! en meestal één dag per week naar de bibliotheek, hier in het dorp, en schrijf. Zo ook gisteren...

 Impressie:

Ongelooflijk, wat een drukte vandaag
In de bieb zelf zijn alle plekken bezet
In het stiltelokaal is nog plaats
          In- en uitloop van mensen
          Sjouwen met tafels en stoelen
          Neus ophalen
          Trommelen met vingers op houten tafel
          Toetsenbordgeluid laptop
          Echt goor gesnotter
Wat een les in loslaten
Geen aandacht aan geven
Doorgaan met mijn eigen werk
           Meisjes met crackers
           Cellofaan kraakt
           Cracker kraakt
           Mes zoeken
           Mes gevonden
           Verpakking van salade openen
           Smeren op cracker
           Op cracker kauwende kiezen
           Omslaande pagina's
           Gesnotter naast me
                          ja, gelukt...
                          je hoort hem doorslikken, gatver!
Lunchtijd
          Krakende zakjes
          Voorzichtig kraken
                          klinkt luider dan lomp kraken
          Oeps, een binnensmonds boertje van een verlegen meisje
          Nog een krakend zakje
          Kauwende kiezen
          Hard omgeslagen pagina's
WAT EEN SCHREEUWENDE HERRIE IN HET STILTELOKAAL


Het blijkt dat leerlingen van omliggende scholen zich op toetsen aan het voorbereiden zijn

Na de Stiltecoupé

Na vier weken schrijven in de Stiltecoupé van Zinexprez (zie ook blog 17 april), ging ik vandaag naar de plaatstelijke bibliotheek om in stilte te schrijven.
En? Beviel het?

Gisteravond kwam ik er achter dat de bibliotheek vanochtend pas om tien uur opende. Dat viel tegen, ik wilde lekker om negen uur beginnen. Het nadeel van om tien uur beginnen bleek al snel, ik had te veel tijd om mijzelf af te leiden en zelfs na licht haasten, kwam ik pas om half elf in de bieb aan. ik zocht een plekje. Er was een tafel zonder computers achterin, waaraan nog een jonge vrouw aan het werk was. Ze had geen er bezwaar tegen dat ik daar wilde zitten. Ik stalde mijn spullen uit; boekjes, kaarten, uitgetypte verhalen, pennen etc. Ik zou beginnen.

Op dat moment zaten er twee vrouwen van, zeg maar, middelbare leeftijd, ze waren kennelijk een scriptie aan het bespreken. ...overgang....constipatie.... allerlei termen vlogen om de oren.
Dat viel tegen, geen stiltecoupé, maar net als in de trein hoorde ik het gebuzz van andere reizigers. Ik nam me voor om me er niet aan te ergeren en te proberen om het te negeren. Ik richtte me op mijn eigen werk. Wonder boven wonder ging dat af en toe goed, en af en toe ook niet, dan werd ik weer afgeleid. Daar is bij mij niet veel voor nodig, vandaar dat het idee van een stiltecoupé voor mij een zegen is.

Ik had zelf een flesje met water meegenomen, en een gezonde koek. Ik miste de koffie die ik bij Corrie van Zinexprez krijg, maar allah, met water is ook niets mis. Bovendien zag ik toen ik wegging een koffie- automaat hangen waar je voor 50 cent koffie uit kan halen.
Ja, en dan moet je ook het toilet natuurlijk bezoeken. Ik vond het een vies toilet, de vloer was vochtig en er lagen flarden al niet gebruikt toiletpapier. Als dat zo vroeg in de ochtend is dan kun je je haast niet voorstellen dat het toilet rond openingstijd schoon was... bah.

Goed. Beviel het schrijven in de bibliotheek me?
Jawel, het is een redelijk alternatief, maar het is zeker niet hetzelfde als de Stiltecoupé van Corrie. Qua sfeer kan het niet tippen aan de plek bij Zinexprez, maar okee, het is te doen.
Ik heb ook deze keer een kort verhaal geschreven. Soms heb je het gevoel dat je 'iets' hebt geschreven, dat had ik alle vorige keren in de Stiltecoupé, en vandaag had ik het minder. Er was meer afleiding waardoor ik minder 'diep' ging. maar goed, dat kan toeval zijn.
Wat ik echter wel miste was na afloop het bespreken van het geschrevene. ik ben er aan gewend geraakt om in het laatste uur mijn tekst voor te lezen en reacties van Corrie te krijgen, of, zoals de laatste keer, naar haar vers geschreven tekst te luisteren. Dat, en de sfeer, en de versie koffie, geven een absolute meerwaarde aan de Stiltecoupé van Zinexprez.

Wat niet kan dat kan niet en dus zal ik voorlopig de bibliotheek afwisselen met de Stiltecoupé.
En, oh, wat zal ik genieten op de dagen dat ik naar Hilversum, naar de originele Stiltecoupé ga.

De stiltecoupé

De Stiltecoupé van Zinexprez

Gisteren was ik voor het eerst in de stiltecoupé van Zinexprez om te schrijven. Letterlijk om te schrijven en niet anders. De stiltecoupé is een plek waar je komt om te schrijven, drie uren aan een stuk, waarna je nog een uur de tijd hebt om met Corrie Gramser van Zinexprez je werk door te spreken, voor te lezen of wat je maar wilt. Je kunt het laatste uur ook gebruiken om nog langer door te schrijven.

Ik klom links de trap op bij het oude schoolcomplex en tikte op de ruit waarna Corrie me binnen liet. Ik kende de plek al omdat ik eerder een workshop bij Zinexprez heb gevolgd. In de stiltecoupé staan drie tafels waaraan geschreven kan worden, omdat ik deze ochtend de enige was kon ik vrij kiezen en koos de tafel aan het raam. Corrie maakte koffie voor me die ze neerzette zodat ik zelf kon pakken wanneer ik daar zin in had. Zelf ging ze in de aangrenzende kantoorruimte zitten. 

En toen was het stil.

Ik ging zitten en stalde de schrijfboekjes en papieren die ik had meegenomen uit en er was geen ontkomen meer aan. Geen afleiding, alleen mijn pennen en het lege papier. Mijn woorden slikte ik in, het moest immers stil zijn.

Wat onwennig begon ik. Ik had een idee waarover ik wilde schrijven want ik had al een paar dagen uitgekeken naar deze ochtend. Ik begon. Ik wilde een verhaal schrijven en liep al snel tegen een aantal obstakels aan.

Voor welke doelgroep wilde ik schrijven? Kinderen aan het einde van de basisschool, besloot ik. Wat was de achtergrond van mijn hoofdpersoon? Oeps, daar had ik niet over nagedacht. Ik besloot dat hij in een Europees dorpje woonde. De wereld zou grotendeels fictief zijn maar op de bestaande wereld lijken. In welke tijd speelde het verhaal? Nou vooruit, in onze moderne tijd zou het worden.

En toen begon het schrijven en ik merkte hoe lastig het is om te zeggen wat je wilt vertellen. Ik besloot eerst maar ‘wild te schrijven’ en later bij te schaven.

Ik schreef en ik schreef en ik schreef en er ontstond langzaam een verhaal, nou ja, een begin van een verhaal. Ergens halverwege de ochtend gebeurde er iets met me.

Opeens zakte ik door een barrière heen en begon in plaats van over ‘hij’ vanuit ‘ik’ te schrijven en de woorden vloeiden uit mijn pen, ik verzon niet meer een verhaal maar er ontstond een verhaal. Het was heel anders dan ik van tevoren had bedacht. Doelgroep, plaats en tijd waren niet belangrijk. Ik schreef en schreef en schreef, tot aan het belletje van Corrie dat aangaf dat het laatste uur inging. Ik schreef nog even door en koos er toen voor om met Corrie het geschrevene te bespreken. Het was fijn om met haar de tekst te bespreken en daarna stond ik op straat.

Ik moest even overschakelen, ik had heel diep in het schijven gezeten en had nog wel de hele dag door willen gaan. Er waren andere afspraken die op me wachtten.

Het was een bijzondere ochtend. Wat een fijne plek deze stiltecoupé. Thuis word je door van alles en nog wat afgeleid, maar hier was het stil, in alle opzichten. Ik weet niet hoe het is wanneer er meerderen zitten te schrijven want iedereen moet zich goed aan de afspraak van stilte houden natuurlijk. Het is dan fijn dat Corrie er is die zo’n ochtend begeleidt en de stilte in de gaten houdt en waarborgt.

Ik kan niet wachten tot mijn volgende ochtend in de stiltecoupé. Ik kan het iedereen die schrijft aanraden, al hoop ik wel dat het ‘stil’ blijft. Zinexprez is voor mij een heerlijk bedrijfje met mooie inspirerende workshops onder de bezielde leiding van Corrie Gramser. Iedere keer weer een feestje.

Schrijven en lopen

Als ik ergens lol in heb dan is het wel in het volgen van schrijfworkshops. Schrijven kan een eenzame bezigheid zijn en samen schrijven met anderen die je meestal niet kent is erg inspirerend.
Gisteren heb ik een schrijfwandeling gedaan. Deze workshop werd georganiseerd door Corrie van Zinexprez.

Eerst hebben we een uur over de hei gelopen waarbij we twee opdrachten kregen om op een speciale manier te kijken- observeren.
We moesten onderweg iets meenemen van de hei om later te gebruiken, en we moesten drie keer een kaartje trekken waarop een woord stond. Vanuit het perspectief van dat woord moesten we een aantal steekwoorden opschrijven in een leuk door Corrie gemaakt aantekeningenboekje. Mijn woorden waren Likdoorn, Paard en Dichter. Ga er maar aan staan!

Het was voor het eerst sinds tijden stralend zonnig weer en de wandeling over de hei was dan ook erg lekker. Het was ook een leuke manier om de medeschrijfsters, waarom doen mannen toch nooit mee, een beetje te leren kennen. Daarna gingen we naar het gebouw van Zinexprez om daar de schrijfoefening zelf uit te voeren. Terwijl we door Corrie werden voorzien van koffie en paaseitjes schreven we onze opdrachten uit. Na afloop kon wie dat wil zijn schrijfsels voorlezen, de anderen moesten luisteren zonder commentaar te geven.


Al met al was het een heerlijke middag, goed voorbereid en verzorgd. Voor mij was het een eerste kennismaking met Zinexprez waar ik graag terug ga komen. Heel inspirerend! Na afloop zijn Daniella en ik uit puur enthousiasme 6km. naar huis terug gelopen. Wow.

Hier volgt een voorbeeld van een in 7 minuten uitgeschreven oefening.

Dichter

Vandaag ben ik dichter, een dichter, en dichterbij.
Ik liep op de hei, in gedachten, milde gedachten want de zon scheen. Ik was samen met drie anderen, die ook in gedachten en kijkend rondliepen, en soms praatten we.
Zo kwam ik dichter.

Een man rende op een voetpad, er was genoeg ruimte, maar we kwamen dichter, te dicht, te dicht, te gedicht. Geeft een dichter alleen mooie woorden of ook lelijke woorden. Wat een lelijk gedicht gaf de man! Een gedicht van één woord, ik ga het niet noemen want ik hou niet van lelijke woorden.

Ik zie twee paarden in galop en een aloud gedicht komt bij me binnen.
´Ik wou dat ik twee paarden was,
dan kon ik samen rijden.´

Oh eenzaamheid, ik wou dat ik dichter was, op deze dag over twee continenten.