Posts tonen met het label granny squares. Alle posts tonen
Posts tonen met het label granny squares. Alle posts tonen

woensdag 9 december 2015

Friemelbaar cadeautje

Lieve mevrouw G,

Sinds een paar maanden zijn we in elkaars leven. Eén middag in de week brengen we een paar uur samen door. Wat een mooie ontmoetingen zijn het vaak. Intensief, aftastend, inschattend, vermoeiend, blij wanneer er contact is, ontroerd bij het terugkeren van herinneringen.
Vandaag wil ik een soort ode aan ons schrijven, aan u en aan mij en aan onze ontmoetingen.

Vorige week droeg ik een gehaakte poncho. Het is vaak erg warm in het
huis waar u woont, net als in andere tehuizen, en dan is het makkelijk als ik wat uit kan doen, een poncho is dan handig. U reageerde heel sterk op mijn poncho en bleef er aan voelen en friemelen en onderwijl was u duidelijk terug in een ver verleden. Ik liet u daar een tijdje; geen vragen, geen opmerkingen.
Eenmaal thuis bleef het beeld in mijn achterhoofd. Ik zag steeds hoe de aanraking met de mooie zachte stof u meevoerde.

Er zijn momenten dat het leven niet zo makkelijk en aangenaam is. Ouderdom komt letterlijk met gebreken. We zijn nu in een fase dat u door moeilijk slikken steeds wat vocht verliest, kwijlt, noemt men dat wel. Wanneer ik bij u ben veeg ik zachtjes de draden en druppels weg. Gelukkig staat u me dat toe. Stel je voor: Iemand die je amper herkent en die je mond gaat schoonvegen. "Dat is fijn,"  zei u dankbaar.
De gebreken, het verdwijnen van grip op de werkelijkheid, het zijn minder mooie kanten van ouder worden.

Daarom is het voor mij een uitdaging om een klein beetje warmte en liefde terug te brengen. Het is een uitdaging voor mij om juist waar men gauw alle waardigheid verliest, u en anderen in een vergelijkbare situatie, met respect en liefde te behandelen, en u het gevoel te geven dat u er toe doet. Ik ben dankbaar dat u mij toestaat om u te bezoeken.


Ik denk erover om u mijn poncho te geven maar doe het uiteindelijk niet. Zo kom ik wel  op het idee om u een zelfgehaakt dekentje te geven. Het is indertijd met veel liefde gemaakt en het is zacht en kleurig en ik wil het u heel graag geven. Maar... ik bereid me er op voor dat u kunt zeggen: "Nee hoor, neem maar weer mee. Wat moet ik daar mee?"
          Gelukkig! U vind het heel mooi, u houdt van de kleuren en u waardeert het werk dat er in zit. "Heb je dat helemaal zelf gemaakt? Dat is toch heel veel werk?"
Er kwamen herinneringen aan de tijd dat u zelf haakte en breide. Ik ben vooral heel blij dat u zo helder bent vanmiddag. 

Het dekentje is een blijk van waardering van mij aan u, net als dit blog.
Dank u wel voor alle mooie momenten die we samen hebben.

Tot volgende week.
XXX



zondag 14 december 2014

Wat vind jij?

Jawel, het is weer zo ver: ik ben weer volop aan het haken. Ongeveer een half jaar geleden heb ik ook met zogenaamde Granny Squares een dekentje gemaakt en daar heb ik nu weer zin in.

Het is heel lekker om van die kleine vierkantjes te haken. Je kunt het overal doen, zonder dat je nou direct zo'n grote lap meezeult. Het heeft ook iets meditatiefs voor mij, vaak begin ik te haken wanneer mijn hoofd vol zit. Dat hoeven geen vervelende gedachten te zijn, maar het is wel vermoeiend zo'n alsmaar doordenkend hoofd. Net als op het plaatje hiernaast lijkt het of er met het verwerken van de draad ruimte komt in mijn hoofd en daardoor mijn gedachten tot rust kunnen komen... Ach ja...

Terwijl ik vrolijk aan het haken ben tot ik een ons weeg(!!!), vraag ik me natuurlijk af hoe het dekentje eruit moet gaan zien. Ik heb drie ontwerpen gemaakt die ik hieronder plaats. Mijn vraag aan jou is: welke gaat het worden als het aan jou ligt?

A
B
C

vrijdag 6 juni 2014

Slog 35 Crocheting

Kleedje haken

En nu issie af, en nu...

Maandenlang heb ik waar ik maar kan, zitten haken (crocheting). Blauw- groen- licht roze-middenroze-en donkerroze. Hoewel ik niet een typische handwerkster ben, vind ik het af en toe leuk om ergens mee bezig te zijn. Dan brei ik een trui of ik haak 'oma vierkantjes', de bijna niet te vertalen 'Granny squares'. Ze zijn bij mij niet helemaal vierkant, en dat komt natuurlijk omdat ik weer niet helemaal het patroon volg, maar er een eigen interpretatie aan geef.

Eindelijk, eindelijk, kwam het eind van de bolletjes in zicht en ik had een enorme verzameling vierkantjes. Het plan was om er een dekentje van te maken, maar helaas, al die vierkantjes samen waren amper een half dekentje. Viel dat even tegen.

Op papier puzzelde ik met gekleurde vakjes tot ik een ontwerp had dat ik met de aanwezige vierkantjes kon maken.

Weet je trouwens wat een hondenklus dat is, om al die losse vierkantjes aan elkaar te haken!


 Om een lang verhaal kort te houden, het is gelukt...

Met zwart heb ik ze aan elkaar gehaakt en nog een vrolijk sierrandje om het geheel gemaakt.
Het is een lekker warme, vrolijke omslagdoek geworden.

En nu: Of ik hem echt ga gebruiken weet ik niet, misschien geef ik hem binnenkort wel weg.
Het gaat me vooral om de lol van het maken en om van 'niets' 'iets' te maken, dat is de uitdaging, en dat is gelukt.