Soms is er even zo'n momentje

Ik lees het verhaal: ‘Waarom de mensen zoveel van muziek houden’ voor uit het boekje Muzikale vertellingen. (ISBN 90.73207.31.2) 

Een mooi verhaal met een mooi einde. 

Citaat:

‘De mensen houden zoveel van muziek op grond van de stilte die volgt nadat de laatste toon heeft geklonken. Het is de muziek die de mensen op hun levensweg begeleidt, zij geeft hun de moed dwars door alle tegenslagen en ellende heen door te zetten en herinnert hun steeds weer aan hun uiteindelijke bestemming.’

Gevolgd door:

‘De oude wijze en de jonge zoeker die ten slotte had gevonden wat hij zocht, zaten lange tijd zwijgend in de zoele avond bijeen. Om hen heen heerste een vredige stilte die slechts heel af en toe werd doorbroken door het suizen van de wind in de pijnbomen, de verdwaalde schreeuw van een vogel, de val van een steen en in de verte het ruisen van een beekje dat de stilte niet verbrak, maar slechts verdiepte.’

Naar aanleiding hiervan hadden we het over de stilte waar mensen vandaan komen en weer heen gaan. Mevrouw was aan het denken hierover; het idee van stilte vond ze heel mooi en ze maakte een opmerking over hoe anders het leven op dit moment is met mensen die elkaar naar het leven staan. 
Zo filosofeerden we over het leven, terwijl deze stoere vrouw eerst met rust gelaten wilde worden. Ze wilde niet voorgelezen worden, maar op een gegeven moment begon ik toch voorzichtig en ze werd langzaam rustiger. 

         

Toen kwam een verzorgster langs om het bed op te maken en de haast magische sfeer van het moment was verbroken. Nadat de verzorgster vertrok las ik bovenstaand stukje opnieuw. Ik vroeg haar waar we als mens naar toe gaan.

          ‘Nou, naar de stilte.’

          ‘Wat denkt u, als mensen dood gaan, gaat het leven dan gewoon door?’

          ‘Ik weet het niet, maar het zou best kunnen.’

Aan het einde bedankte ze me voor de rust, de stilte. Ik bedankte haar ook voor de mooie ochtend. Toen ik afscheid nam, zei ze opeens nog:

          ‘Nou, we hebben iets heel moois gekregen. Ik heb het leven even teruggekregen.’

 

Kamishibai

Het is een druilerige regenachtige dag en ik bevind me in Weesp, in de bibliotheek van Weesp, en ik volg een training in het voorlezen aan ouderen. Ja, heel leuk inderdaad. Ik kijk om me heen en zie vooral grijze hoofden; voorlezen aan of door ouderen? Maar goed, waar het me om gaat is de KAMISHIBAI. Nooit van gehoord? Ik ook niet, maar ik ben verliefd. De Kamishibai! Ik krijg een voorstelling te zien met een Kamishibai, een vertelkast.

Kamishibai

Na de pauze stelt de vertelster haar vertelkist op, we hebben nog even tijd en ik loop wat rond, ik zie de vertelkist en loop er op af. Vol verwondering kijk ik er naar, Goh, hoe werkt dat, wat ziet het er leuk uit; het kleine meisje in mij is nu wakker en roept om de magie van het toverkastje. Bits wordt ik terug gewezen door de vertelster. 'Je ziet straks wel hoe het werkt, ga zitten.'
Verbouwereerd loop ik nog een rondje om het nog steeds magische kastje en ga dan met de staart tussen de benen weg. Gelukkig doet de Kamishibai zijn werk en neemt me ondanks de vertelster, mee in haar toverwereld.

's Avonds thuis, en de dagen daarna, struin ik het internet af en er gaat een wereld voor me open. Hoe kan het dat ik nooit eerder over deze vertelkastjes heb gehoord? Er is zo veel informatie over te vinden dat ik door de bomen het bos niet zie.
In het kort: De Kamishibai komt uit Japan en de verteller reed rond op zijn fiets met de vertelkast achterop.  Het schijnt dat hij oorspronkelijk ook snoepjes verkocht en kinderen die snoep kochten mochten vooraan zitten wanneer hij zijn verhaal vertelde.
Over de hele wereld wordt met de Kamishibai gewerkt, tot aan Egypte, India, en andere landen in Azië, Zuid Amerika.

Hier zie je een voorbeeld van de Meester verteller Yassan

Geweldig hè, snap je dat mijn fantasie op hol slaat en ik meteen ga fantaseren of en hoe ikzelf aan zo'n mooie Kamishibai kan komen en er mee zou kunnen werken!