Nog meer opruimen

Het is ongelooflijk hoe ik drie uren lang bezig ben met dingen verplaatsen van de ene kast naar de andere en naar nog een andere kast, het voelt alsof ik opruim en plaats maak, maar er komt geen extra plaats vrij. Vreemd genoeg heb ik een halve doos van een kerstpakket aan oud papier over en geen extra ruimte.

Waarom doe ik het dan?

In mei, nog geen jaar geleden dus, hebben we de boekenkast verplaatst en alle boeken en mappen eruit gehad en weer terug gezet. Natuurlijk ziet het er dan netjes en overzichtelijk uit.
Nog geen jaar verder is het een rommeltje. Alle Humble spullen zijn verspreid over drie kasten, mijn schrijfboeken, en in de loop der jaren uitgeprinte schrijfoefeningen, en mijn vele schrijfsels, maar ook mijn tekeningen, uitgeprinte mandala's, ingekleurde tekeningen, aantekeningen over dan wel schrijven, dan wel tekenen, zelfs over allebei samen, alles onoverzichtelijk, lastig terug te vinden. Tijd voor het grote opruimen.

Vanavond is het zover en zoals gezegd kost het me maar liefst drie uur om alles heen en weer te schuiven en te sjouwen. Voorlopig is het weer overzichtelijk, ik ga er van uit dat ik alles nu terug kan vinden en dat is waarvoor ik het doe. Ik zou graag meer weggooien maar eigenlijk ben ik met alles nog bezig, of het is op een andere manier nog te vroeg om weg te gooien. Nou ja, over een half jaartje doe ik het gewoon opnieuw.

Meer opruimen

De zon schijnt, dus wat is er lekkerder dan de schuur uitmesten...
Lekker soppen in de zon.

Nou ben ik eigenlijk niet zo'n opruimtype, dus het moet niet erger worden, maar voor nu ben ik blij met het resultaat. Ik wist niet dat opruimen, of misschien juist niet-opruimen (zie twee blogs terug) zo besmettelijk was. Ik mag wel oppassen dat het geen obsessie wordt.

Het meeste staat klaar om naar de spullenhulp te gaan. Netjes hè.

Opruimen

De afgelopen week stond in het thema van het opruimen.
Het begon bij toeval toen ik een katje eten gaf bij afwezigheid van de eigenaresse, en het huis niet in kon. Je ziet het weleens op de televisie maar ik vond het confronterend om in het echt te zien, hoe een huis zo volgegroeid kan zijn. Ik dacht altijd dat het bij mij een rommeltje was maar geloof me, het kan veel erger.
Maar goed, om een lang verhaal kort te houden; we zijn samen aan de slag gegaan en zullen de komende tijd nog bezig zijn.

Opeens kreeg ik de geest en begon aan mijn eigen woonkamer, daarbij liefdevolle hulp krijgend van mijn jongste zoon.  Voor het eerst in bijna dertien jaar is echt ALLES van zijn plaats gekomen en de hele kamer is omgegooid.
Wat een vreemde gewaarwording, ik voelde me in het begin alsof ik in een hotelkamer zat..? Hotelkamer? Ja, echt waar. De woonkamer lijkt leger, groter.
Vroeger veranderde ik mijn inrichting iedere paar jaar, maar in dit huis dacht ik dat alles op de best mogelijke plaats stond en ik dus de inrichting niet meer kon verbeteren. Wat blijkt... het is ruimer, comfortabeler, de hele ruimte wordt nu gebruikt, er zijn twee in plaats van één werkplaats gekomen.

Misschien wel het allerbelangrijkst is dat alle oude energie is weggewerkt. Oud stof, oude herinneringen en aandenkens zijn nu opgeruimd. Het voelt heel lekker!