Toch gaat het echt niet om het eten

Het is 4.43 uur terwijl ik dit schrijf, de tweede nacht dat ik niet kan slapen terwijl ik zeker weten wel moe ben. Ik kan me dit niet van andere jaren herinneren. Ik weet niet zeker hoe het komt, maar het heeft natuurlijk wel met de andere eetgewoonte te maken. Het is Ramadan. Overdag eten en drinken we niet en dan 's avonds rond tien uur breken we de vasten, zoals dat heet. We beginnen met lichte hapjes; Afrikaanse thee, die nooit zó goed smaakt als tijdens het vasten, dadels natuurlijk, wat fruit en wat sla. Zo kan het lichaam langzaam weer wennen.

Soms dutten we weg hierna, omdat het lichaam hard werkt... Even, een half uurtje ofzo. Daarna komt de avondmaaltijd. We zitten dan om elf, twaalf uur 's avonds aan de avondmaaltijd. Een échte avondmaaltijd. Heel lekker maar daar gaan we weer... de een zakt weg op de bank, of de ander zakt weg op de stoel. Dan worden we weer wakker, we praten wat, kijken televisie of iets dergelijks. Ik ga rond een uur of twee naar boven en meestal blijft manlief nog een uurtje op om met familie te bellen of het nieuws verder te kijken.
Ik ben een lichte slaper en wordt dan nog een keer wakker.

En dan kom ik soms dus helemaal niet meer in slaap, zoals nu, en zoals eerder deze week. Of we slapen zo diep dat het nachtgebed erbij in schiet. We halen het wel in maar dat is toch niet de bedoeling. En het gekke is, dat ik echt niet weet wat we anders doen dan vorig jaar.
Hoewel... de eerste twee weken maakte mijn liefste hele lange werkdagen waarbij hij pas rond een uur of één thuis kwam. Dan moest hij even bijkomen, douchen, en daarna gingen we pas eten... Nu heeft hij andere werktijden gelukkig waarbij hij een beetje kan uitslapen. Ikzelf ben geen uitslaper meer en ben gewoon vroeg op, ook na een gebroken nacht. Soms lukt het me om 's middags een uurtje te rusten.

Maar toch: Het gaat niet om het eten natuurlijk. Het wordt me regelmatig gevraagd: Vind je het niet moeilijk om niet te eten? Oh mag je ook niet drinken? Ik mag alles, als ik wil eten of drinken, dan mag dat. Het is een keuze om te vasten. Voordat ik Ramadan deed, had ik nooit gedacht dat het zo'n mooie maand zou zijn. Het is een maand van bezinning, vergeving, overgave en verbinding. Het voelt ook goed, zeker in deze tijd van overvloed om je tijdelijk te onthouden van dingen die je graag zou willen, om verleidingen te weerstaan.

Zo, het is vijf uur geweest. Ik ga toch nog even proberen of ik wat kan slapen.

Hoop en desillusie

De afgelopen maanden leefden mijn lief en ik tussen hoop en desillusie. De hoop dat we elkaar deze zomer even zouden kunnen vasthouden en de desillusie dat het niet haalbaar zou zijn.
Met pijn in het hart moeten we ons erbij neerleggen dat, hoewel we er zo dichtbij waren, het niet haalbaar blijkt.

De afgelopen twee zomers was mijn lief enkele weken bij mij, en dat was geweldig. Na alle mails hadden we een paar weken de tijd om samen te zijn, dingen te bespreken die je niet per mail bespreekt, samen te eten, het huis te delen, familie en vrienden te delen. Geweldig!
Dit jaar kon ik het me niet meer veroorloven om hem hierheen te halen.
Gezamenlijke vrienden in Duitsland hadden met ons te doen, en bovendien is er eind van de maand een bruiloft waar ze ons graag bij wilden hebben, en dus probeerden ze om hem naar Duitsland te halen. Hoop.
De eerste tegenvaller was toen zij niet garant konden staan. Desillusie.
Wat waren we blij geweest dat we elkaar toch zouden kunnen zien...
Na veel wikken en wegen iemand gevonden die garant wilde staan in Duitsland, daarnaast de vriendin die de helft van de reis wilde betalen, de vriend die mijn lief kost en onderdak wilde verschaffen. Nieuwe hoop.
Tot ons grote geluk kon mijn lief ondanks veel kosten van zijn kant en heel veel moeite waaronder een verblijf van een week in Dakar, in buurland Senegal, het visum ophalen. Blijblijblij.
Maar toen; zelf kon ik echt niets bijdragen aan zijn reis, ik hou zelf het hoofd amper boven water. De aanstaande bruid zat financieel aan haar grens en de vriend had pech met zijn oproepbaan, waar hij bijna niet voor werd opgeroepen, en kon ook niets extra bijdragen. Desillusie.
Mijn lief struinde stad en land af om te kijken of iemand het resterende bedrag kon bijdragen. Ik kreeg er een hard hoofd in, mijn lief nog niet, optimist als hij is. Hoop/ desillusie/ hoop...

Op dat moment nodigde mijn broer me uit om een weekje mee te gaan naar zijn caravan in Spanje. Mijn God, wat een dilemma. Precies in de tijd dat mijn lief eventueel nog naar Duistland zou kunnen komen. Duitsland, ik zou zelfs de reiskosten daarheen niet op kunnen brengen.
Wat een kans voor mij om even ertussenuit te gaan. Een weekje met mijn broer samen leek me erg leuk.
Ik hakte de knoop door en zei ja tegen mijn broertje.

Mijn lief besloot daarop verdere pogingen te staken. Desillusie, desillusie, desillusie.
Het opgeven van de hoop elkaar nog te kunnen zien valt heel zwaar. Ik ontvang net een mail van mijn lief dat hij letterlijk ziek van de situatie is, hij kreeg dysenterie. Zelf ga ik met een zwaar gemoed naar bed en overvalt me de desillusie zo gauw ik wakker word na een veel te korte nacht.

Ik kijk uit naar het weekje vakantie in Spanje. Echt waar, maar het markeert tegelijk de definitieve realisatie dat mijn lief en ik nog langer gescheiden blijven. Desillusie.
Het valt soms zwaar om te blijven geloven in wonderen. Hoop.
Dat is alles dat we hebben op dit moment: hoop, en onze sterke onvoorwaardelijke liefde voor elkaar, die tegen alle desillusies in onveranderd blijft groeien.

Volle maan

Nou, ik ga mijn bed maar weer uit. Het is half drie 's nachts en hoewel ik moe naar bed ging, lig ik maar te draaien en ben onrustig. Ik snap er niks van. Stap ik uit bed en zie dat het buiten prachtig licht is. Jawel, het is weer zover: volle maan.

Officieel is het onzin, maar het gebeurt me toch wel erg vaak dat als ik niet kan slapen dat het volle maan blijkt te zijn. Zou ik een restje weerwolf in me hebben soms?
Tsja, en wat doe je als je niet kunt slapen? Dan ga je een beetje suf zitten googlen op de volle maan, en wat blijkt: zelfs politie en verzekeringsmaatschappijen hebben het over meer ongelukken bij volle maan. Anderen vertellen dat er meer babies worden geboren. Mensen met een zwakke geest (!) kunnen in de war raken.
De maan heeft effect op het water en de mens bestaat voor een groot deel uit water.  Dat zou een verklaring kunnen zijn. Er is echter geen wetenschappelijk bewijs, zeggen ze.

Nou, laat ik dan mijn bed maar weer induiken, misschien lukt het om nog een paar uurtjes te slapen.
Welterusten!

Extra: Deze link  kom ik nu vanochtend tegen. Verklaart een hoop!

Deze maan geeft aan dat het tijd is om serieus aan de fundering van je plannen en doelen te bouwen. Om je top te bereiken moet je actie ondernemen, werk verzetten, grenzen stellen en doorzetten… Maar geef je onbegrensde fantasie ook ruimte, want die kan je boven je oude, vertrouwde kaders uittillen! Neem de tijd om naar je ziel te luisteren en onderneem actie op gebieden in je leven die belangrijk zijn maar die je in het ‘uitstelhoekje’ hebt gezet.
Betrek het licht in je maanviering: bekijk welke zaken wel wat meer in het licht mogen komen te staan. Licht geeft ook energie, dus gebruik die eventueel om jezelf doelgericht en actief in de buitenwereld te laten zien.