5 Mei 2015

Het is nog vroeg en ik loop de tuin in. Er valt een vochtige zwoele lucht zwaar op me. Lekker, jawel, maar vreemd, onhollands zou je het kunnen noemen. Gisteravond hoorde ik dat het vandaag zou gaan regenen en ik dacht nog, ach, al die bevrijdingsfestivals. Maar het is lekker buiten.
     Toch ga ik weer naar binnen, ik kan niet helemaal mijn draai vinden. 5 Mei, 5 mei, 5 mei, wat een feest.
Gisteren heb ik samen met de allerliefste zijn eerste dodenherdenking gevierd. Inburgeren? Waarschijnlijk kun je het zo noemen, maar het was vooral indrukwekkend, en heel fijn om het te kunnen delen. Zijn inburgering is ook een beetje mijn inburgering. Een heleboel dingen bekijk ik alsof ik ze voor het eerst zie, of ik bekijk ze met hele andere ogen.

     En nu is het 5 mei 2015...
Toen kon hij er niet bij zijn helaas, en oh, wat zou het leuk zijn als zij er nu bij kon zijn, al was het maar even. Ze was blij met haar Afrikaanse zoon die ze vanaf de eerste ontmoeting in haar hart had gesloten. Wat zou ze nu van hem genieten...
     Drie jaar geleden verliet ze het stoffelijke om terug te gaan naar het eeuwige...
De tijd is voorbij gevlogen en veel nieuwe ervaringen zijn sindsdien opgedaan. Wijze lessen van haar die ik bij leven niet genoeg waardeerde helpen me steeds verder te groeien. Bedankt mooi mens.

Lieve mama, ik denk dat je ons wel ziet,

vandaag brand ik een kaarsje ter nagedachtenis aan jou.

Je leeft in onze gedachten en herinneringen.

R.I.P. Papa Mandela

18 Juli 1918 – 5 December 2013

Hoe kan ik nou in woorden vastgrijpen wat deze man voor mij, 

voor jou, voor iedereen betekent.

Gelukkig is Liefde sterker dan de dood,

en hij zal altijd bij ons zijn.

Rust zacht

 

Bevrijdingsdag, een jaar later

5 mei, bevrijdingsdag.
Sinds mijn moeder vorig jaar op bevrijdingsdag is overleden, heeft deze dag een andere lading gekregen. Bevrijding? Ja, het was een bevrijding voor haar. Haar relatief korte ziekbed had lang genoeg geduurd, ze had haar rust verdiend. Bevrijding.
Her eerste jaar zonder haar bracht weer de nodige ups maar zeker ook downs. Bevrijding. Het is fijn dat ze niet meer alles van dichtbij hoefde mee te maken. Ik denk dat ze nog wel ziet hoe het met ons gaat maar dat de ruwe randjes worden gefilterd. Dat hoop ik natuurlijk, maar dat denk ik ook. Zo hoorde ik ooit dat het begrip tijd in het 'na-leven' niet meer bestaat. Het lijkt me dat je daardoor de dingen in perspectief ziet. Waar je je vandaag druk om maakt, is morgen een lachertje, en was gisteren niet eens aanwezig.

Met familie bezochten we het graf waar ze werd bijgezet bij mijn vader. Het blijft een aparte plaats, een  begraafplaats, een graf met de namen en vooral de data van je ouders erop. Natuurlijk sta je stil bij het leven en bij de dood wanneer je daar bent. Het viel me echter op dat ik voor contact niet naar het graf toe hoef, maar dat ik net zo gemakkelijk thuis of bijvoorbeeld aan zee, een gesprek met mijn moeder of mijn vader kan hebben.
Sommige graven vind ik heel bijzonder, zoals bijvoorbeeld de graven op de foto hiernaast. Prachtig, met zoveel liefde en aandacht gemaakt door nabestaanden.

De zon scheen, we waren in Haarlem, mijn geboorteplaats, en in de buurt van het Bloemendaalse strand. Nergens anders ruik je die zachte zoute lucht, nergens anders waait de wind zoals hij aan zee en net landinwaarts waait. Wat een jeugdsentiment!
Die kans konden we niet laten liggen. Lekker in de zon gezeten en terwijl de anderen op een terrasje zaten, liep ik even langs het strand: mijn gedachten laten uitwaaien na zo'n toch altijd wat emotionele ochtend.

Bevrijdingsdag 2013...