Moederschap 3.0

En dan komt er dat moment

Dat je naar haar gaat

Wanneer je het niet meer weet, of

Wanneer je vreselijk blij bent

Er zit een klein, misschien minder klein,

Moedertje in mij,

En dat moedertje weet het soms niet

Mijn jongetje, mijn eerstgeborene,

Mijn jongetje, mijn laatstgeborene

Lege armen

Waar ben je

Maar zo gaat dat toch mam

Ondertussen

Doet het pijn

Ondanks het geluk, de liefde

De Liefde

Of juist daardoor

En toch ben ik blij, dankbaar,

Voor alle keren dat je naar mij kwam

Op die momenten dat je het niet meer wist,

Of dat je vreselijk blij was

Ik snap de afstand

Je hebt gelijk

Zo gaat dat toch

En ik ben blij dat zij er is

Maar vooral ben ik blij dat jij er bent

Ik hoop dat je er ook voor jezelf bent

Waar dan ook ter wereld

SA/ juli 2018

Voor D & S

1992

Wat een Dwaas

Soms, zelfs op een vroege zaterdagochtend, na een griepvolle week, breekt opeens de zon door en zie je het Licht. Veel te lang meegedragen frustraties die nodig moesten worden losgelaten, lieten me opeens zien dat je dingen ook HEEL ANDERS kunt bekijken, en tot mijn grote schande zie ik nu hoe ik de grootste gift voor een zware last aanzag. De lessen van het Universum zijn grillig, wonderlijk en heel mooi.
Ik voel mij als de Dwaas van Kahlil Gibran:

 'De zon kuste voor de eerste keer mijn naakt gelaat, 

en in mijn ziel ontbrandde de liefde voor de zon. 

En ik verlangde niet meer naar maskers. 

En als in een droom riep ik:

' Gezegend. Gezegend zijn de dieven die mijn masker stalen. 

Zo werd ik een Dwaas.' 

5 Mei 2015

Het is nog vroeg en ik loop de tuin in. Er valt een vochtige zwoele lucht zwaar op me. Lekker, jawel, maar vreemd, onhollands zou je het kunnen noemen. Gisteravond hoorde ik dat het vandaag zou gaan regenen en ik dacht nog, ach, al die bevrijdingsfestivals. Maar het is lekker buiten.
     Toch ga ik weer naar binnen, ik kan niet helemaal mijn draai vinden. 5 Mei, 5 mei, 5 mei, wat een feest.
Gisteren heb ik samen met de allerliefste zijn eerste dodenherdenking gevierd. Inburgeren? Waarschijnlijk kun je het zo noemen, maar het was vooral indrukwekkend, en heel fijn om het te kunnen delen. Zijn inburgering is ook een beetje mijn inburgering. Een heleboel dingen bekijk ik alsof ik ze voor het eerst zie, of ik bekijk ze met hele andere ogen.

     En nu is het 5 mei 2015...
Toen kon hij er niet bij zijn helaas, en oh, wat zou het leuk zijn als zij er nu bij kon zijn, al was het maar even. Ze was blij met haar Afrikaanse zoon die ze vanaf de eerste ontmoeting in haar hart had gesloten. Wat zou ze nu van hem genieten...
     Drie jaar geleden verliet ze het stoffelijke om terug te gaan naar het eeuwige...
De tijd is voorbij gevlogen en veel nieuwe ervaringen zijn sindsdien opgedaan. Wijze lessen van haar die ik bij leven niet genoeg waardeerde helpen me steeds verder te groeien. Bedankt mooi mens.

Lieve mama, ik denk dat je ons wel ziet,

vandaag brand ik een kaarsje ter nagedachtenis aan jou.

Je leeft in onze gedachten en herinneringen.