For you

 

Niets is wat het lijkt

Bij deze voel ik de behoefte om een Facebook impressie te corrigeren, of misschien alleen maar toe te lichten...
'Wat ben je lekker bezig.'
'Je loopt veel zeg.'
'Goed bezig joh.'
Allemaal waar maar nee, ik loop niet de hele wereld rond, ook al doen mijn foto's op Facebook anders vermoeden. Ik zal één voorbeeld toelichten.

Een paar maanden terug zag ik foto's van het Gasthuishofje en ik heb in mijn hoofd gezet dat ik dat wil zien. Dus ik besluit de bus en de trein en nog een trein te pakken richting Gasthuishofje. Ik hoop het deze keer 'in het echt' te tekenen. Ik heb het namelijk al eens van de computer nagetekend. Dus zoek ik de avond van tevoren uit wat ik echt nodig denk te hebben aan tekenspullen en vul mijn tas ermee.
Oh ja, het strand! Er is strand en vooral, er is zee! Eindelijk weer de zee zien. Joepie. Handdoek moet mee voor het geval dat. Ja, ik ben heel wat van plan.

De reis verloopt voorspoedig, goede aansluitingen overal en nog niet te warm. Tot mijn verbazing ook nog helemaal niet zo druk in de trein. Maar wel voel ik een zeurderige pijn in mijn rechter bilspier. Wat is dat nou weer, denk ik. Ik heb namelijk vaker last van vage en minder vage pijnen in mijn tenen, mijn voeten en in mijn benen. Sinds ik rond 2008 een vorm van Pfeifer kreeg doen mijn bovenbeenspieren niet meer echt wat ik graag zou willen, namelijk weer als een kievit opstaan uit hurkzit. maar ach, er zijn ergere dingen. Mijn tenen gaan me steeds vaker pijn doen. met name de tweede tenen, die naast mijn scheef groeiende grote tenen. Daardoor kan ik niet te lang en vooral niet te snel lopen, leerde ik door pijnlijke ervaring. Maar ook daar valt prima mee te leven. Wel een beetje frustrerend dat geen voeten therapeut of voeten-loog mij echt lijkt te kunnen helpen. Maar okee. Terug naar de reis.

Ik kom aan op het station aan de eind van de wereld. Wanneer je daar uitstapt en doorloopt lijkt de wereld op te houden - met een beetje fantasie- en loop je zo het water in. Het water, wat zeg ik nou. Je loopt er zo de zée in. Het is warm, mijn tas is groot en zwaar en mijn rechterbeen trekt op een vreemde manier. Maar ik bén er! Ik ga linksaf de trap op. Auw, dat gaat niet bepaald soepel zeg. Maar het gaat. Dan ga ik linksaf richting het oude centrum. Het wordt warmer, de zon schijnt fel aan de egaal blauwe hemel. Prachtig. Ik kan de verleiding toch niet weerstaan om even richting het water te lopen. Zo dichtbij de zee wil ik haar natuurlijk zien ook. Ja, ik herken haar. De zee. De zee uit mijn jeugd. Waarom ruikt het niet zout?
Ik ga verder en loop het oude dorp in. Het valt me op dat maar weinig mensen terug groeten. Misschien omdat ze hier maar tijdelijk zijn? Aan wie kan ik de weg vragen? Ik besluit het een paar bier lossende jongens te vragen en ik heb geluk. Eén van hen is hier bekend en stuurt me de goede kant op.

Het dorp bevat een rare mix van stijlen. Ik kom schattige straatjes en pleintjes tegen, maar ook oerlelijke gebouwen waar zo veel mogelijk toeristen in kunnen worden geduwd. Ik zie winkelstraten vol met typische strand gerelateerde winkels waar je volop ballen en zwierige jurken kunt kopen. En ik zie Giraudi. Giraudi waar menigeen speciaal voor naar dit dorp kwam, vroeger.Een ijsje bij Giraudi. Dat was een feest. Ik kijk melancholiek naar de vergane glorie. Ach ja, ik ben ook geen twaalf meer natuurlijk, en ik voel mijn pijnlijke been. Ik ben in de buurt. Gasthuisplein. Ik kijk rond of ik ergens wat kan drinken. Ik moet al naar het toilet sinds ik de trein in ging en hoop nu ergens te kunnen gaan. Ik zie dichte cafeetjes, een dichte coffeeshop en een terras dat er best leuk uitziet, maar ik loop nog even door. En dan zie ik het Gasthuishofje. De huisjes herken ik van de foto's op het internet. Zie ik het goed? Ja zowaar, dat is de poort die ik thuis heb nagetekend. Minder imposant in het echt. Voorzichtig open ik de poort en sta in het hofje. Er heerst een stilte als op een vroege zondagochtend. Ik wéet dat je hier mag rondkijken maar ik voel me opgelaten. Alsof ik in iemands tuin sta. Ik ga hier écht niet zitten tekenen!

 

 

Ik ben er en ik zie het met mijn eigen ogen. Ik proef de sfeer. Dat lukt niet vanaf een foto. Dat blijkt maar weer. Ben ik teleurgesteld? Ach, ik vind het eigenlijk verwonderlijk hoe ik een beeld maak aan de hand van foto's. Daar sta ik: bestemming bereikt. Ik heb het Gasthuishofje gezien en ik heb besloten dat ik er niet ga zitten tekenen.

Koffie! En een toilet. En even zitten. Stom been!
Ik loop nog even rond in het oude centrum en zie prachtige plekjes en doorkijkjes. Dan ga ik naar de boulevard. Ik wil natuurlijk nog wel de zee zien en hoop de oude strandsfeer uit mijn jeugd terug te vinden. Dat blijkt wat te veel gevraagd. Langzaam word ik moe en warm. Pijn in mijn been vermoeid me meer dan ik wil toegeven. Ik moet nog steeds plassen en ik wil even zitten. Ik ga in de schaduw op een bankje aan de boulevard zitten en kijk naar de zee. Ik zou mijn schoenen uit willen trekken en door het rulle zand willen lopen, maar ik ben warm en moe en mijn voeten doen zeer.

 

 

Ik loop richting het station en hoop onderweg nog een leuke plek tegen te komen voor koffie en een plas. Ik loop veel te ver door in de brandende zon. Het is zo'n negenentwintig graden, welke gek loopt daar op het heetst van de dag. Ik dus. Het is nog steeds vroeg op de dag, ik ga op het station naar het toilet. Koop in de kiosk een flesje groene drank en neem de trein. Misschien stap ik nog even uit in Haarlem. Mijn geboortestad en nu ik er toch zo dichtbij ben... maar ik kan niet meer, ben bekaf en mijn voeten en been doen zeer. Eeuwig zonde. 

En zo steek ik nog vroeg in de middag de sleutel in mijn voordeur. Ik ben weer thuis. Heerlijk, mijn schoenen uit en eindelijk een kop koffie. Mijn tekenspullen voor niets mee gesjouwd. Maar ja. Ik heb het toch maar gedaan. 

Zo zie je maar dat niets is wat het lijkt. Foto's liegen niet maar ze vertellen ook niet het hele verhaal.

Abel - Onderweg

No regrets?!

Almost There...

 

 

It's a new Dawn, it's a new Day, and I'm feeling good

 

[Intro]

Birds flying high, you know how I feel

Sun in the sky, you know how I feel

Breeze driftin' on by, you know how I feel

[Refrain]

It's a new dawn

It's a new day

It's a new life for me, yeah

It's a new dawn

It's a new day

It's a new life for me, ooh

And I'm feeling good

[Verse 1]

Fish in the sea, you know how I feel

River running free, you know how I feel

Blossom on the tree, you know how I feel

[Refrain]

It's a new dawn

It's a new day

It's a new life for me

And I'm feeling good

[Verse 2]

Dragonfly out in the sun, you know what I mean, don't you know?

Butterflies all havin' fun, you know what I mean

Sleep in peace when day is done, that's what I mean

And this old world is a new world

And a bold world, for me

[Bridge]

Stars when you shine, you know how I feel

Scent of the pine, you know how I feel

Oh, freedom is mine

And I know how I feel

[Refrain]

It's a new dawn

It's a new day

It's a new life for me

[Outro]

I'm feeling good!

We gaan weer verder

Het is lang geleden dat ik hier een berichtje heb geplaatst. Ik moest van Google zelfs van alles updaten voordat ik bij mijn eigen account kon komen. Steeds minder behoefte om al te persoonlijke gedachten en gevoelens online te delen.

Maar goed, januari 2022, een nieuw begin. Toch even een korte terugblik:
Na een huwelijk met de liefde van mijn leven dat op een maand na de tien jaar haalde, ben ik begin vorig jaar gescheiden. Allebei wilden we het niet maar toch gebeurde het. Veel verdriet, vooral omdat ik echt dacht dat we 'voor altijd' zouden zijn.

Omdat ik in een gezinswoning woonde en geen gezin meer was, en misschien gewoon omdat het nu weer kon, en omdat ik ergens anders opnieuw wilde beginnen cq verder gaan, ben ik vorig jaar verhuisd. Na twintig jaar verkassen naar een andere plek is een grote stap. Een stap die wonderwel bevalt. Ik geniet van mijn nieuwe huisje én ik geniet van de nieuwe omgeving. Heel dicht bij het water, geweldig.

Wat ik me niet realiseerde is dat naarmate ik ouder word, een verhuizing er meer inhakt. Vooral in het donker in een vreemde omgeving. Ik voel me kwetsbaarder wanneer ik 's avonds in het donker op de fiets ergens heen ga. De weg voelt nog niet vertrouwd. Soms in de kou en de regen, in het donker en niet helemaal bekend met de weg, voel ik me wat zielig. Gek mens, wat haal je dan ook op je hals.

Een maand na de definitieve scheiding vulde ik het nieuwe huurcontract in. Maanden was ik druk met het op orde brengen van de oude woning, en het regelen van de verhuizing. Toen kwam de dag dat ik in mijn nieuwe huis wakker werd. Alleen, helemaal alleen. Dat was schrikken en confronterend. Ik ben geen gezin meer en ik ben niet meer verbonden met de liefde van mijn leven.

Nu ruim een half jaar later is de grootste schrik er af, ik geniet van mijn 'doorstart' in de nieuwe omgeving. Het werd vanzelf 2022, en met alle chaos en gedoe om ons heen, lukt het me om positief en optimistisch vooruit te kijken. Ik ga weer verder.

African Blues | Calming African Music

Thuis

Ik neem opeens een duik naar beneden en bedenk: zie je, hier kan ik weer op de grond zitten. Ik krijg een brok in mijn keel en sla mijn handen voor mijn gezicht. Ik moet huilen, hartstochtelijk huilen. Even maar en dan kijk ik verbaasd om mij heen, mijn hand glijdt over het kleed dat nu mijn zetel is. Ik ben gelukkig.

Zaterdagochtend 8 uur 40

Ofwel
Wie zijn kwetsuren koestert, wordt nooit meer echt gezond.
Uit De Bruidskogel van Els de Groen.

 

Mooiste Unchained Melody ever

 

"Unchained Melody"
(originally by Todd Duncan)

Oh, my love
My darling
I've hungered for your touch
A long, lonely time

And time goes by so slowly
And time can do so much
Are you still mine?

I need your love
I need your love
God speed your love to me

Lonely rivers flow to the sea, to the sea
To the open arms of the sea
Yes, lonely rivers sigh, "Wait for me, wait for me
I'll be coming home, wait for me"

Oh, my love
My darling
I've hungered, hungered for your touch
A long, lonely time

And time goes by so slowly
And time can do so much
Are you still mine?

I need your love
I, I need your love
God speed your love to me

 

Als het voorbij is

 ALS HET VOORBIJ IS

ik huil 

om alle 

liefdevolle 

momenten

die nu

voorbij zijn

en

ik lach,

om dat

wat ik

het liefst

vergeet,

nu voorbij is

 

Ain't Life a Bitch

Still I'm glad for what we had...

 

"It's Too Late"

Stayed in bed all morning just to pass the time
There's something wrong here, there can be no denying
One of us is changing, or maybe we've just stopped trying

And it's too late, baby, now it's too late
Though we really did try to make it
Something inside has died and I can't hide
And I just can't fake it, Oh no no

It used to be so easy living here with you
You were light and breezy and I knew just what to do
Now you look so unhappy, and I feel like a fool

And it's too late, baby, now it's too late
Though we really did try to make it
Something inside has died and I can't hide
And I just can't fake it, oh no no

There'll be good times again for me and you
But we just can't stay together, don't you feel it too
Still I'm glad for what we had, and how I once loved you

But it's too late, baby, now it's too late
Though we really did try to make it
Something inside has died and I can't hide
And I just can't fake it, Oh no no no no no

It's too late
Baby
It's too late
Now darling
It's too late

 

Als ik teken ben ik op reis.

Wat een leuke verrassing. Láng geleden, het leek héél lang geleden maar was kennelijk pas juli jongstleden, deed ik mee aan een schrijfopdracht van Corrie Gramser van Schrijfexprez. Vandaag ontving ik de link naar haar nieuwe Schrijfglossy. 

Ik vond het een erg leuke opdracht: Zoek tien boektitels uit je boekenkast en schrijf daar in veertig regels een verhaaltje mee. Hieronder mijn bijdrage:

Reshad Feild: Turning Towards the Morning

Forever

 

 

Once you love someone, you love them forever. 

People fall out of trust, intimacy, and respect, not love.

 
Rashida Rowe

Read more: https://www.searchquotes.com/tag//#ixzz6aelc5cbF

Lenny Kravitz - It Ain't Over Til It's Over (Official Music Video)

Terug naar de kust

Geboren en deels groot geworden in Haarlem, ben ik een strandmeisje. De zeelucht maak me altijd blij. Het voelt zelfs of ik dan beter kan ademen... Rond mijn tiende verhuis ik naar Breda, maar zelfs dan duwt mijn moeder een zootje kinderen in de auto en gaan we dagjes naar de zee. Jaren later woon ik vanwege stages weer een paar jaren in Haarlem, nu op kamers, en ik pak de fiets naar het strand in Bloemendaal... Verderop in mijn leven komt er zelfs een stukje grond in Rumba, Gambia. Wanneer ik daar ben ruik ik weer de zoute zeelucht als de wind goed staat. Ik adem diep in en voel me verbonden.

Al een tijdje voel ik een onweerstaanbare roep van de zee. Wat houdt me tegen: het onbetrouwbare weer...het op- en neerreizen met de trein... en dan komt Corona. Ik kan een tijd niet eens met de trein, het is ook niet leuk nu met de trein reizen... mondkapjes, afstand etc. Corona versterkt mijn verlangen naar zee. Bijna onhoudbaar nu.
Dan kom ik een te mooi aanbod tegen op Marktplaats. Ik kan niet geloven dat het waar is; ik mag twee nachten in een huisje in Egmond aan zee. 150 meter vanaf het strand! Zo krijg ik mijn strandretraite... Ik geniet to the max!!!

    

Dreamgirls (2006) - "Listen" - Video/Lyrics (HD)

Secular Acts Of Faith | Russell Brand

Love Sweet Love

Verhaal n.a.v. eigen boekenkast

Een paar dagen geleden ontving ik van Corry Gramser van Zinexpres, de volgende schrijfopdracht in mijn mailbox:

Ga voor je boekenkast staan  en noteer een tiental titels die je aanspreken. Schrijf nu een verhaaltje van 40 regels waarin je meerdere titels van de boeken gebruikt. Geef het verhaal als het klaar is een titel.

Ik vond dit een leuk idee en koos de volgende titels uit mijn boekenkasten:

·      Dansend naar God

·      Als ik teken ben ik op reis

·      The Rose that grew from Concrete

·      Cameroon with Egbert

·      Binnenvallend licht

·      De sprekers van de waaarheid

·      De geboorte van de dromenwever

·      Met de pijn die het liefheeft en haat

·      De dochter van de heelmeester

·      Rumi’s Daughter

Hieronder zie je het verhaal dat uit deze titels voortkwam:

ALS IK TEKEN BEN IK OP REIS

 Als ik teken ben ik op reis. Mijn fantasie
laat mij de mooiste plaatjes zien. Met
mijn ogen dicht kom ik overal waar ik
maar wil zijn. Mijn portemonnee en mijn
paspoort mag ik thuislaten. Het leuke
van tekenen is dat alles kan. Ik ben
de baas en de tovenaar tegelijk.
Wanneer ik mij heel erg concentreer
kan ik de film in mijn hoofd proberen
na te tekenen.
Met het juiste binnenvallende licht teken
ik, als was het de geboorte van een
dromenwever.
Ik laat een nieuwe wereld ontstaan,
als ik dat wil. Ik laat de sprekers
van de waarheid door de binnenlanden
van Kameroen trekken met
een ezeltje genaamd Egbert. Midden
op de kale vlakten ontmoeten
ze daar de dochters van Rumi en
van de heelmeester. Twee indrukwekkend
jonge vrouwen. En wat blijkt; ze
hebben heel wat gemeen. Ook deze
vrouwen spreken graag de waarheid.
Omdat ik de baas ben van mijn fantasie
laat ik de dames plotseling overspringen
naar een moderne stad die uit grote
betonnen pleinen bestaat. Ze kijken
verbaasd om zich heen. Wat een over-
gang. Van volop natuur naar een
lege natuurloze plek. Oh wacht,
de dochter van Rumi  pakt de dochter
van de heelmeester bij de hand.
‘Kijk’, zegt ze. ‘Een roos! Daar!
Hij groeit uit een barst in het beton!
‘Wonderlijk!’ zegt de dochter van de
Heelmeester ontroerd.
De dappere roos voelt zich gevleid
door hun aandacht en met de pijn die
het liefheeft en haat neemt hij de
dochters mee, ver weg. Samen
vliegen ze nu al dansend naar God.

 09-07-‘20/ SA/