vrijdag 11 mei 2018

Whatsapp what's up

Telefoonleed!!!
Nou ben ik niet bepaald een veelgebruiker, integendeel. Eigenlijk heb ik een hekel aan opbellen. Ja, even een berichtje sturen vind ik prima, dat wel. En ontvangen ook nog.
Maar toch.
Het is nu vrijdagavond en sinds dinsdagmiddag kon ik opeens niet meer whatsappen. Een gruwel is dat.
Volkomen onverwacht en voor mijn gevoel zonder enige aanleiding hield het op. Stil. Ondoorgrondelijk. Verdorie, wát is er nou aan de hand?

Het duurde sowieso al een lange avond en een deel van de ochtend voordat ik doorhad dat ik wél kon bellen en sms'en, maar niet kon whatsappen. Alle instellingen aangepast en weer teruggezet, heel voorzichtig natuurlijk.

Sommigen van jullie hebben het al gevolgd via Facebook, en je zag mijn frustratie groeien.

Berichtje op Facebook: ...Dan ben je een hele avond en ochtend aan het puzzelen om hem weer aan de praat te krijgen, en dan opeens doet hij het en weet je niet meer wat nou de reden is dat 'ie het nu wel doet...en waarom hij het eerst niet deed. Typisch zo'n gevalletje van Niets doen was misschien de beste oplossing geweest... VAAG...🤔🤔  

Toen leek het al voorbij, maar voor ik het wist was het probleem terug. Weer avond en ochtend en middag heen en weer gedoe. Ik bestel een nieuwe simkaart, die over enkel dagen zal komen. Misschien helpt dat?

Volgend berichtje op Facebook:
Whattsapp werkt niet meer op mijn mobiel. Ik krijg geen verbinding terwijl de 'huiswifi' het gewoon doet. Heel lastig.
Heeft iemand hier ervaring mee?


Op advies van enkele Facebookgebruikers gooi ik uiteindelijk whatsapp van mijn mobiel en installeer het opnieuw... alle berichten kwijt...en dan...Weer niets....

Mopper mopper

Ik ga het dorp in en ga langs een telefoonwinkel: Oh mevrouw, dat model is te oud voor whatsapp. We verkopen leuke nieuwe mobiels en eventueel ook tweedehandse.
Ik ga naar een andere mobielreperateur: We kunnen hem niet testen want onze wifi doet het niet. (!?)
Dan is er nog een telefoonwinkel: Mevrouw is er in huis niet iemand die u kan helpen?

Ja, duh...

Wat nu? Gisteren had ik de provider van mijn mobiel gemaild, ze waren uiteraard niet bereikbaar op Hemelvaartsdag. Het antwoord was helemaal niet relevant. Ik besluit ze dan maar te bellen. Ze kunnen niets voor me betekenen omdat ik wél kan bellen en sms'en en het ligt dus niet aan hun.
Op advies en vol ongeloof bel ik dan maar met mijn wifi-provider...

En dan denk ik pas echt dat ik gek word... 'Oh okee', een jonge vrouw zegt me dat ik even mijn gegevens moet doorgeven zodat ze 'iets' kan verzetten aan mijn modem...  alsof het een fluitje van een cent is...even mobiel opnieuw opstarten... nog tijdens het gesprek hoor ik mijn test- berichtje gaan...HIJ DOET HET WEER. Ik durf het niet te geloven, maar echt waar, hij doet het nog steeds.

* Voor niets whatsapp verwijderd, opnieuw geïnstalleerd en alle berichten kwijt * Voor niets een nieuwe simkaart besteld * Voor niets al dat gezoek en gedoe * Voor niets een slecht humeur en frustraties * Oh ja, en tot mijn schande merk ik hoe onrustig ik ben als ik niet kan appen, en vooral geen berichtjes kan ontvangen.


HOERA, hij doet het

vrijdag 4 mei 2018

Stigma

Net vandaag, 4 mei, werk ik aan een recensie over het boek STIGMA van Erving Goffman. Deze studie gaat over de invloed van een negatief sociaal stempel op de manier waarop mensen met een dergelijk 'stigma' zichzelf zien en worden gezien door anderen, de zogenaamde normalen...

4 Mei, we herdenken de overledenen, alle overledenen.  
IK herdenk alle overleden omdat ik geloof in de inclusieve maatschappij...
IEDEREEN hoort erbij. We zijn allemaal één, we zijn hetzelfde.


 Loesje had rond de sleepwet een mooie kaart:

 In verband met deze kaart opperde ik in een gezelschap dat als we oprecht naar elkaar zouden luisteren, dat ook terrorisme niet zou bestaan. 
Voor verschillenden ging die uitspraak wat ver, ze vonden hem provocerend denk ik. 
Toch zit er een kern van waarheid in.
Wanneer je wordt buitengesloten door de meerderheid, door de zogenaamde NORMalen, dan ga je je daar op een bepaalde manier naar gedragen. Sommigen worden agressief tegen zichzelf, anderen worden agressief tegen de afwijzende samenleving.

Wanneer we elkaar allemaal als NORMalen gaan zien, en geïnteresseerd zijn in ieders verhaal, onze eigen geschiedenis kennen, en de geschiedenis van elkaar kennen. Wanneer we elkaar laten uitpraten zonder dat ons ego protesteert, dan komen we een stuk dichter bij elkaar.
Terugkomend op 4 mei:
Dan hoeft niet iedereen 'zijn eigen doden', 'het eigen verleden' te herdenken, omdat we één verleden hebben, ons verleden. En dan rouwen we om al 'onze' doden.

Maybe I am a Dreamer...